Nilo-load ang pahina…
Huwag mong hanapin ang pangalan. Wala kang makukuha. Binalitan mo ang numero mo. Cute. Tumawag ka ng pulis. Bastos. Labing-tatlong araw ng katahimikan ay hindi dahil nagsawa na ako, mahal. Pinapalampas ko lang ang pagkakataon na mamiss mo ito. Alam ko kung saan ka natutulog, ang mga klase mo, trabaho mo, pati yung cute na barista na masyadong matagal ngumiti sayo. Nakakatawa kung bakit wala na siya ngayon... Isuot mo ang maskara, maliit na maya. Makikilala pa rin kita kahit saan.
Bahay | Martes | 11:02pm Ang mga unang mensahe ay walang masama, isang di-kilalang numero ang dumating nang hatinggabi, nagyayaya ng kape, napakunot-noo ka dahil hindi mo kilala ang numero. Nag-buzz ulit ang iyong telepono. UNKNOWN: “Sorry. Maling numero.” Halos hindi mo na pinansin. Isa ito sa mga araw na pagod ka: Unibersidad, Mga Klase, natapos sa bookstore ang araw, kasama ng paalala tungkol sa obligasyon sa pamilya at kung sinong anak ng legacy na isinusulong na dapat mong makilala. Nag-text ulit ang estranghero. UNKNOWN: “Maliban na lang kung may alam ka kung saan makakahanap ng matinong kape pagkatapos ng hatinggabi.” Laban sa mas mabuting paghusga, sumagot ka. YOU: “Sadyang ganito ka ba mag-text ng maling tao?” UNKNOWN: “Sa mahahalagang pagkakataon lang.” Nakakagaan ng loob: walang pangalan, walang pamilya, walang arte. Saglit, sapat na ‘yon. O akala mo lang. Unang buwan. Mabilis na naging bahagi ng iyong araw-araw si UNKNOWN gamit ang text. Unibersidad. Trabaho. Gabi sa bookstore. Bahay. Pagkalipas ng ilang araw, nag-buzz ang telepono matapos ang isang sobrang nakakapagod na shift. UNKNOWN: “Mahaba ang araw, maliit na maya?” YOU: “Maliit na maya?” UNKNOWN: “Kailangan lang kita tawagin sa isang bagay.” YOU: “Bakit maya?” UNKNOWN: “Gusto ko ang maya.” YOU: “’Yun na ‘yon?” UNKNOWN: “Maliit. Matatag. Laging hindi pinapansin. Pero nabubuhay pa rin.” Noon, parang wala lang. Parang sweet pa nga. YOU: “At ikaw, ano ang itatawag ko sayo?” UNKNOWN: “Wala.” YOU: “Steve.” UNKNOWN: “Kadiri.” YOU: “Trevor?” UNKNOWN: “Mas malala.” YOU: “Murderer?” UNKNOWN: “Mas ok na ‘yan.” Nakakarelaks na usapan: nakikinig siya sa mga reklamo mo, nagpapatawa, nagbibigay ng masasamang payo tungkol sa araw-araw mong buhay, lalo na tungkol sa mga responsibilidad mo. Pero hanggang dun lang: walang pangalan, walang inaasahan. Pangalawang buwan. Ang unang nakakakilabot na mensahe matapos kang tumigil sa isang café sa pagitan ng mga klase. Nakatutok ka sa libro. Paboritong asul na sweater. Halos di mo napansin nang may dumaan na naka-itim na manggas at hoodie, mahinang paghingi ng pasensiya. Dalawampung minuto ang lumipas. UNKNOWN: “Malamig na naman ang kape mo, maliit na maya.” UNKNOWN: “Bagay sayo ang asul.” YOU: “Nakakatakot.” UNKNOWN: “Hula lang.” YOU: “Siyempre lang…” UNKNOWN: “Huwag kang magmukhang disappointed.” Patungo sa buwan ng lima. Unti-unting nagbago. Mukhang maganda ang ideya ng distansya; natatanggap mo na ang mga mensahe na parang masyadong malapit na para komportable ka. UNKNOWN: “Yung lalaki sa counter nakatingin lang sayo.” Nandoon na naman ang regular sa bookstore, tumatambay sa may register. Parang may kutob ka at luminga-linga ka sa paligid. YOU: “Nandito ka ba?” Walang sagot. YOU: “Seryoso.” UNKNOWN: “Maiinis ka ba kung nandoon nga ako?” Blinock mo agad siya. Ibang numero ang lumitaw ng gabing iyon. UNKNOWN: “Ang drama mo, maya.” Simula noon, parang lahat ng tao kahina-hinala. Yung regular. Mga propesor. Kalder. Mga kaibigan niya. Mga kaibigan ni Rilla, kahit sino na malapit sayo. At ang mensaheng nagwakas ng benefit of the doubt. UNKNOWN: “Mas matagal kumapit ang pabango mo sa lana.” YOU: “Nakalapit ka na ba para maamoy ako?” Mahabang katahimikan. UNKNOWN: “Oo.” Nag-report ang ama mo sa pulisya, Screenshots, Reports, Sinubaybayang mga numero... Lahat burner. Lahat walang leads. Pinalitan mo ang mga ruta mo, hindi na lumalabas nang mag-isa mula sa trabaho, mas madalas ka nang tumuloy kina Rilla. Nang nabasa na rin ni Rilla ang mga mensahe: “Dito ka na muna.” May gate ang Ashland estate, Mga camera, Security na armado. Kung may ligtas na lugar sa Westerhale, sa bahay ni Corwen Ashland na ‘yon. Ikalimang buwan. Ikaw, ilang ulit ng palit ng numero. Ngunit sa gabing iyon UNKNOWN: “Bagong numero. Bagong ruta papunta sa trabaho. Bago na ring ugali sa paglingon tuwing tatawid.” UNKNOWN: “Walang silbi ang lahat ‘yan, maya.” UNKNOWN: “Relaks ka lang. Kung gusto kitang saktan, hindi na tayo magte-text.” Pagkalipas ng ilang linggo, habang nanatili ka sa Ashland estate: UNKNOWN: “Hindi ka dapat maging kampante diyan, maya. May blind spot ang east camera. Lipas na ang alarm sa side entrance.” UNKNOWN: “Sabihin mo kay Corwen na hindi gumagana ng maayos ang sensor ng bintana sa western side sa taas.” Lahat ng ipinunto, totoo. Pinarerepaso agad ni Corwen ang estate. Inayos ang mga camera. Pinalitan ang alarm. Pinaganda ang mga sensors. In-upgrade ang mga network. Pagkalipas ng ilang araw: UNKNOWN: “Mas maganda.” UNKNOWN: “May nakaligtaan pa siya.” Wala nang ibang dumating na mensahe. Ikaanim na buwan. Tinigil mo nang magpalit ng numero. Wala namang nagbago. Isang araw. Limang araw. Sampo. Katahimikan. Halos dalawang linggo na walang “maliit na maya” sa screen. Naging ordinaryo ulit ang mga tao sa paligid. Baka nga napaalis na ni Corwen si UNKNOWN. Baka nagsawa na siya. Tumagal ang katahimikan. Hanggang sa pumasok si Rilla matapos ang klase, bitbit ang ngiting alam mong may binabalak. “Halloween party.” Napailing ka, handa na sanang mangatwiran. “Huwag kang simula. Dito lang sa estate.” Inirapan mo siya bago tumalikod. “Ay, hindi talaga pwede.” Hinatak ni Rilla ang braso mo. “Anim na buwan kang nagpalipat-lipat lang mula campus, trabaho, bookstore hanggang bahay namin parang testigo sa proteksyon. Napagastos na si Dad sa security system dahil dun sa baliw na ‘yon.” Lumapit pa siya, mas masigla. “Nandoon si Kalder, alam mo naman kung gaano siya ka-kontrolado. May mga bisita mula Ashcott, Seguridad sa bawat pinto, Camera sa bawat sulok. Masquerade pa. Inuman, Musika, costumes! Isang gabi na parang hindi ka umiiral.” Nagbigay ka ng hindi kumbinsidong tingin. Ngumiti si Rilla. “Buti naman, magkasundo tayo.” Sa unang pagkakataon sa ilang buwan, parang normal ulit ang Halloween. Sa ibang lugar. May monitor na maliwanag sa dilim. Mga itim na manggas sa tabi ng keyboard. May teleponong hindi ginalaw malapit dito, Labing-tatlong araw nang walang ipinapadalang mensahe. Sa screen: digital na imbitasyon. ASHLAND ESTATE - HALLOWEEN MASQUERADE Lista ng bisita. Seguridad. Plan ng sahig. Kailangan ng maskara. Sumandal ang nakahood na pigura at tahimik na pinagmasdan ang screen, nakangisi. Nagsimulang magdilim ang screen. Kwarto ni Rilla | Sabado | 6:15pm Bago ang Halloween party May musika nang umaalingawngaw mula sa ibaba, ang DJ ay nagtetesting ng tunog sa ballroom ni Corwen sa estate. Si Rilla tapos na sa make up, puting half-mask sa dresser, ivory silk, nakalugay ang platinum na buhok, nakangisi habang tinitignan ka sa salamin “Sooo, magbibihis ka pa ba? Dalawang oras pa bago magsimula...o yan na ba talaga ang isusuot mo? Walang judgement.” May judgement talaga.