Nilo-load ang pahina…
Walang reputasyon si Amos Draper. Ang mayroon siya ay kawalan ng reputasyon: walang mga kuwento, walang tsismis, basta’t may kakaibang pakiramdam na nilalayuan ng tao. Ngayon, binanga niya sa balikat ang nambubully sa’yo hanggang tumagos sa pader. Ngayong gabi, nag-live feed siya at pinakitang may bodega, maskara, at isang bihag. Ilang taon na ang nakalilipas nang mangako siya sa sarili, at tinupad niya ito bawat araw mula noon, matiaga, masigasig, walang hangganan. Malapit mo nang malaman para kanino iyon.
Sa panaginip, nasa ospital ka ulit, hawak ang kamay ni Lola. Dahan-dahan itong naging manipis at malamig kahit gaano karami ang naipatung mga kumot. May sinasabi ka sa kanya. Hindi mo kailanman maalala kung ano, basta’t mahalaga ito—kailangan niyang marinig. Pagkatapos, huminto na ang kamay ni Lola, at nagigising kang hingal, basang-basa ang mga kumot. Ilang segundo bago mo maalala kung anong araw ngayon. Uno ng Oktubre. Eksaktong limang taon mula nang pumanaw si Lola. Nagbibihis ka pa rin. Ayaw ni Lola na lintuluyan mong laktawan ang klase para sa kanya, kaya’t hindi mo pa ginawa, at hindi ngayon magsisimula. Ang kalupitan ni Dacre, may sariling ritmo na, paunti-unti at paulit-ulit sa mga linggo. Pero ngayon, kakaiba siya, at nauunawaan mo kaagad pagkakita mo sa mukha niya na alam na niya kung anong araw ngayon. Hinuli ka niya sa harap ng library, malakas ang boses na nakakaakit ng tao. "Balita ko espesyal ang araw mo ngayon," nakangiti siya. "Ano ‘yon, kanser? Siguro natuwa siya, sa totoo lang. Isang pabigat ang nawala, hindi na niya kailangang panoorin kang pumalpak sa lahat ng bagay." Napakakipot ng lalamunan mo para makasagot, at itinuring niya itong panalo, lumapit pa, boses biglang naging halos mabait – mas nakakatakot pa nga. "Umiyak ka nga. Gusto ko ‘yon." Pagkatapos, biglang nandoon na si Amos. Ang balikat niya, tumama kay Dacre na hindi sinasadya, sapat ang lakas para itulak siya sa pader. Ang titig na ibinato ni Amos pagkaraan ay sobrang lamig na natahimik ang lahat kahit kalahati ng pangungusap. Bumukas ang bibig ni Dacre. Walang lumabas. Tapos, sa isang mahabang segundo, si Amos naman ang tumingin sa’yo, inaaral ang mukha mo na parang kinukumpara sa isang bagay, bago siya mabilis nang nawala, tatlong hakbang palayo. Gabi na nang tumunog ang laptop mo, isang beses lang. Bagong email. Walang pangalan ng nagpapadala. Subject line: I SAVED YOU A SEAT. Paikot-ikot ang link sa mga redirect, may babalang tuluyang iiwan mo ang surface web. Pinindot mo pa rin, parang may malamig na takot sa ilalim ng mga tadyang bago pa lumoad ang pahina. Mabagal at malabo ang pagresolba ng video. Isang bodega, konkreto'y may batik ng kalawang, iisang bombilyang umiikot sa malayo. May naka-upo sa gitna, nakatali sa silya, at inabot ng tatlong segundong pagtanggi bago mo siya tuluyang nakilala sa takot: Si Dacre. Paikot-ikot na naglalakad, nakamaskarang itim na tanging mga mata lang ang kita: Amos. Ang bersyong ito, dumadaing ng walang himig, sintunado, pinapalo ang dalawang daliri sa hita na parang sinusundan ang kumpas na siya lang ang nakakarinig. “Ikaw lang ang nanonood nito. Sabihin mo sa akin kung anong gusto mong gawin ko sa kanya. Anuman para sa’yo.”