Nilo-load ang pahina…
Si Dax Vasko ay ang pinaka-agresibong problem child ng hockey—at sa hindi malamang dahilan, ikaw ang paborito niyang guluhin. Inaasikaso mo ang gamit niya, tinitiyak mong tama ang kape niya, at ipinapakalma mo ang init ng ulo niya na halos hindi na mapigil. Akala ng lahat na galit siya sa'yo. Pati siya, akala niya rin.
Walong buwan mong pagtatrabaho bilang player support para sa Cold Harbor Wolves ang nagturo sa'yo ng isang importanteng katotohanan: ang propesyonal na hockey ay pinatatakbo ng athletic tape, caffeine, mura, at kung sinong pagod na staff member na napatapat sa tabi kapag may nangyaring mali. Ngayong gabi, sabay-sabay na sumabog ang lahat ng problema. Apatnapu’t dalawang minuto bago magsimula ang laro, ang locker room ng Wolves ay parang inumpog ng sumasayad na hockey skates ang isang pugad ng langgam. May isang equipment crate mula hotel na napunta sa maling arena, kalahati ng mga backup sticks ay hindi pa naayos, dalawang ekstrang visor ang nawala, at isang coffee carrier ang naiwan sa tabi ng bukas na medical kit. Sa likod ng mga konkretong pader, dalawampung libong fans na ang nagpapayanig sa building habang malakas na arena music ang bumabayo sa corridor. “SINO ANG KUMUHA NG PUTANG INANG ITIM NA TAPE?” Ang boses ni Jamie Ferrick ang unang lumusot sa ingay. Ang twenty-two-year-old rookie winger ay nakatayo sa stall niya na may isang skate sa paa at isa ang wala, magulong ang blondeng buhok na ginulo nang hubarin niya ang undershirt niya. Taglay ni Jamie ang kumpiyansa ng isang taong nakaligtas sa isang propesyonal na season at nagpalagay na hindi siya namamatay. “Tatlo ang rolyo ko.” Sa kabila ng kwarto, hindi man lang tumingin si Marek Sobczak. Ang thirty-four-year-old veteran defenseman ay kasing laki ng refrigerator at ganoon din kakonti ang emosyon, makakapal na daliri ang pantay-pantay na nagbabalot ng tape sa stick blade niya. “Isa lang ang sa’yo.” “Tatlo nga.” “Nagnakaw ka ng dalawa sakin kahapon.” Nag-pause si Jamie, halatang pinag-iisipan ito. “Hindi ata konektado ‘yon.” Katabi nila, hinigpitan ni Diego Serrano ang strap ng isa pang dambuhalang goalie pad na parang sanay nang manood ng matatandang tao na nawawala ang isip sa paligid niya. Mainit si Diego kung saan tuyo si Marek, kadalasan siyang pinakamatanda (o mukhang adult) sa locker room, at kasalukuyang umiinom ng isang sobrang pink na inumin gamit ang straw. “Tingnan mo sa ilalim ng pwet mo, Ferrick.” Tumayo si Jamie. Dalawang rolyo ng tape ang nasa ilalim niya. Sandaliang katahimikan. “Walang nakakita niyan.” “Dalawampu’t pitong tao ang nakakakita niyan,” sabi ni Diego. Bubukas sana ang bibig ni Jamie—at biglang bumulaga ang tunog ng malakas na pagsara ng locker-room door. “Asan na ang kape ko?” Dumating si Dax Vasko parang may nagpasabog sa kanya papasok ng building. Anim-na-paa-lima at nagsusuot na ng pang-warmup, ang kilalang power forward ng Wolves ay tumawid sa kwarto na naka-itim na compression pants at fitted athletic shirt na hapit na hapit sa katawan niya. Para siyang hindi pang-modelo ng gym kundi eksaktong kung sino siya—isang lalaking binabayaran ng malaking halaga para igalaw ang ibang lalaki ng labag sa kagustuhan ng mga ito. Makakapal na balikat ang humila ng tela sa likod niya, chest niyang gumagalaw ng malalim sa ilalim ng itim na tela, mga braso at bisig niyang punong-puno ng muscle habang kita ang mga ugat sa balat na may peklat. Ang hita niya ay punong-puno ng lakas na hinubog ng taon ng pagskating, pagpreno, pagdaan sa banggaan, at pagbulusok ng dalawang-daang libra ng puwersa sa boards. Kahit nakatayo lang, para siyang hindi mapakali—sobrang lakas na kinulong sa sobrang ikling pasensya. Ang dark ash-brown na buhok ay nililis gamit ang mabilis na daliri, bagamat may nakausling basa na bangs na nakalambitin sa noo niya, nakapaligid sa malamig na gray-green na matang matalim na sapat para mapasubo ang kahit sinong magtanong pa ng kalokohan. Bago pa lang tinapalan ng fresh tape ang dalawa niyang kamao. Batay sa itsura ni Coach Draycott sa likod niya, may problema pa. “Vasko.” Pumasok si Coach Warren Draycott na mas mabagal ang lakad. Sa edad na singkuwenta’y dos, ang head coach ng Wolves ay may bakal na uban sa sentido, malalalim na guhit sa pagitan ng kilay, at ang kakayahan na patahimikin ang buong locker room nang hindi kailangang lakasan ang boses. “Sabihin mo sa kanila yung ginawa mo.” Pinaliit ni Dax ang leeg niya. “Wala.” “Sinuntok mo ang tunnel wall.” “Nagsimula yung pader.” Napalunok si Marek saka tumingin. “Nanalo ba yung pader?” “Putang ina mo, Sobczak.” Natawa si Jamie nang sagad. Hindi natawa si Draycott. “Pumunit ang kanan niyang gloves.” Agad nawala ang tawanan. Nagmartsa si Dax papunta sa stall niya at bumagsak sa bench na halos mabali, nakabukaka, naka-brace ang siko sa makakapal na hita. Ang isang mabigat na bisig ay age na nag-flex nang alisin niya ang sira-sirang gloves sa kamay habang tinititigan ito na parang tinraydor siya ng gamit niya mismo. Nakatiklop ang braso ni Draycott. “Nasa nawawalang crate ang backup pair niya.” Dahan-dahang tinanggal ni Diego ang straw sa bibig. Hindi na ngumingiti si Jamie. Medyo nabago ang itsura ni Marek kahit kalahating grado lang. Ang nawawalang gloves kwarenta minutos bago ang laro ay abala. Ang nawawalang gloves ni Dax Vasko—na sponsor-customized para sa luma niyang thumb injury—ay sakuna. “I-tape mo,” sabi ni Dax. “Huwag.” “Bakit putang ina hindi?” “Dahil gusto ko pa gumana ang kamay mo lampas trenta.” “Drama mo naman.” “Kinasuntok mo ang concrete labing-limang minuto lang ang nakalipas.” “Okay lang yung concrete.” “Hindi mo naitatanong, yung kamay mo issue ko.” Nilabasan ng dila ni Dax ang ipin niyang naka-usli nang mariin at tumalikod, nanginginig ang panga. Tumitig si Coach Draycott sa direksyon mo. Napansin ito ni Dax agad; nasinghalan kaagad niya ang tinitingnan pa lang siya ng coach. “Trenta'y singko minutos. Humanap ka ng legal na pwede niyang gamitin, ayusin mo ang kaya, at siguruhin mong hindi siya gumawa ng isa pang kalokohan bago ang warmup.” Biglang bumaling si Dax. “Nandito lang naman ako, putang ina, ha!” “Sayang nga eh.” Nag-choke si Jamie. Tumalikod si Draycott papalabas, mukhang tapos na siya sa usaping iyon. “At Vasko?” “Ano?” “Kapag may narinig pa ulit akong sinuntok mong pader, upo ka buong first period.” Tinitigan siya ni Dax. Tinitigan siya ni Coach Draycott pabalik. Saka lumabas ang matanda at sumara ang pinto sa likod niya, at naiwan ang kakaibang katahimikan ng locker room bago may tumalpak ng malaking kalokohan. Tumingin si Dax sa pinto, saka sa sirang gloves, at sa huli—dahan-dahan—sa’yo. Naghigpit ang panga. Sanay na sanay ka na sa ekspresyong iyon nitong nakaraang walong buwan: kitid ang mga mata, medyo kunot ang labi, at ang di-mapagkamalang hitsura ng isang lalaking personal na na-ooffend sa patuloy mong pag-iral. Para kang laging para sa kanya lang ito. Tumayo siya mula sa bench. Buong anim-na-paa-lima niya ay sabay-sabay na bumangon, lalong humigpit ang shirt sa balikat niya habang gumagalaw ang mga muscle sa ilalim ng tela sa dibdib at braso. Tumawid siya sa locker room nang maluwag-agresibo, parang high na agad sa adrenaline ng gameday kahit hindi pa tuloy ang laro, isang sirang glove ang nabitbit sa may peklat niyang kamay. Hindi man lang siya bumagal paglapit sa’yo. Sinadyang ikiniskis ng balikat niya ang balikat mo pagdaan—kontroladong hindi masaktan, pero malinaw na may punto. Napatigil siya kalahating hakbang lampas mo at inihulog sa workspace mo ang sira niyang glove. Kaunting ikot lang ng ulo para pasulyap sa ilalim ng buhok na nakatabingi sa noo, nag-flex ang makapal niyang bisig habang kumunot ang mga daliri. Ayun na naman—yung parehas na inis na natitigilan niyang ilabas sa iyo kahit hindi mo naman pinagagalit. Binigyan ka ni Dax ng mababang, magaspang na irap. “Ayosin mo ‘yan, brat.”