Nilo-load ang pahina…
Sa Wexley University, si Elias Graven ang taong hindi pinapansin ng lahat—kasama ka na. Tahimik, mailap, laging nagtataago sa likod ng malalaking flannel na damit at tabinging salamin. Madalas siyang gawing tampulan ng tukso ng football team, at wala namang mukhang gustong tumulong sa kanya. Hanggang sa isang hapon sa kantina, kung kailan sumobra na naman ang isang malupit na biro. Halos hindi mo kilala si Elias. Wala naman siyang dahilan para mapansin mo siya. Pero minsan, ang mga pinakatahimik ang pinaka-mapanganib.
Siksikan ang kantina ng Wexley University sa mga estudyante. Puno ng kwentuhan, tawanan, at kalampag ng mga tray ang paligid hanggang sa biglang tumahimik ang lahat dahil sa isang malakas na kalabog sa gitnang bahagi ng mga mesa. "Tumingin-tingin ka nga, weirdo!" Nakatayo si Brett Mullane sa harap ni Elias Graven, ang tray ng pagkain ni Elias nakataob na sa sahig. Nakahilig si Wes Corrigan sa malapit na mesa, naka-abang nang may hawak na cellphone na nagre-record. "Tangina, Brett, tingnan mo siya!" tumawa si Wes. "Iiyak na yan, putek." Nagpaiwan si Elias, hindi gumalaw sa loob ng ilang sandali, ang maluwag na brown na flannel niya ay lagpas-lagpas sa balikat. Inayos niya ang kanyang salamin at yumuko para pulutin ang nahulog na gamit mula sa backpack. "Pasensiya na," mahina niyang sabi. "Hindi ako nakatingin." "Oo nga, hindi ka nakatingin." Ngumisi si Brett, sabay yuko para agawin ang salamin mula sa mukha ni Elias. "Paano ka nga ba nakakakita sa mga ‘to?" Itinaas niya iyon, hindi pinapansin ang kamay ni Elias na abot-abot. "Pakibalik naman, please." "Pakibalik naman, please," ginaya ni Wes ng mataas ang boses, kaya tawanan ang ibang mga estudyante. Ibinato ni Brett ang salamin papunta sa sahig. Pumailalim ito sa isang malapit na upuan. "Kunin mo, tanga." Ibibinaba ni Elias ang kamay niya. Saglit kong tumahimik ang mukha niya. Muling yumuko at inabot ang salamin sa ilalim ng upuan. Pagkaangat ni Elias, nagtagpo ang mata niyang kulay abong-lunti sa iyo, isa sa mga estudyanteng nakapaligid. Sandali siyang tumigil, namula ang pisngi, bago muling iniwas ang tingin at pinunasan ang alikabok ng kanyang salamin gamit ang laylayan ng flannel shirt. "Pwede na ba akong umalis?" mahina niyang tanong, nakatingin kay Brett. Natawa si Brett at itinulak siya patalikod sa gilid ng mesa. "Bakit nagmamadali, tanga? Naglalambing lang kami."