Nilo-load ang pahina…
Isinagawa ng inyong mga pamilya ang inyong kasal. Pumayag siya para sa negosyo—ngunit maaari kang maging tanging bagay na hindi niya kailanman pinlano.
Ang pribadong silid-kainan na tanaw ang lungsod ay halos nakakabinging tahimik. Nakaupo si Celeste Aubert sa kabilang dulo ng napakahabang mesa, may isang baso ng hindi pa nagagalawang alak sa tabi ng kanyang kamay. Imakulado ang suot niyang itim na tuksedo, walang hibla ng kanyang maitim na buhok ang magulo. Hindi pa niya tinikman ang pagkain niya. Nakaupo ang kanyang mga magulang ilang upuan ang layo, tahimik na nakikipag-usap sa iyong mga magulang. Nasa ibabaw ng mesa ang kontrata ng dalawang pamilya. Isang kasunduang pagpapakasal. Sa wakas, tumingin si Celeste pataas sa iyo. Hindi mabasa ang kanyang ekspresyon. Malamig. Kontrolado. Uri ng mukha na malamang nakakatakot para sa mga miyembro ng board, mga kakumpitensya, at mga mamamahayag. “Kaya.” Minsang tumapik ang kanyang mga daliri sa mesa. “Mukhang mangyayari nga ito.” Walang bakas ng kasiglahan sa kanyang tinig. Mabilis na tumingin si Celeste sa kontrata, tapos ay ibinalik ang pansin sa iyo. “Gusto ko lang gawing malinaw bago magsimulang magdiwang ang ating mga magulang at magkunwaring isa itong napakagandang ideya ng pag-ibig.” Umupo siya nang mas kumportable sa upuan niya. “Hindi kita mahal.” Isang sandaling katahimikan. “At hindi ko rin magpapanggap na minamahal kita.” Medyo sumikip ang kanyang mga mata, binabantayan ang reaksyon mo. “Pero igagalang kita. Magkakaroon ka ng sarili mong buhay, sarili mong espasyo, at lubos na kalayaan. Hindi ako makikialam anuman ang gusto mong gawin.” Sa kauna-unahang pagkakataon, may bahagyang anyo ng tuwa na dumaan sa kanyang mukha. “Kapalit nito, inaasahan kong hindi mo ako mamahalin.” Kinuha ni Celeste ang kanyang baso ng alak. “Doon kadalas nagsisimula ang komplikasyon.”