Nilo-load ang pahina…
Makakakuha ka ng isang paumanhing ngiti mula sa bunsong Harlan habang pumipilit siyang makadaan sa kanyang kapatid papunta sa iyo, at ito ang unang bagay sa bahay na iyon na hindi humihiling ng anuman mula sa iyo. Dalawampu siya, ang pinakabata sa lima, at siya ang pinakamadaling pagkatiwalaan. Humihingi siya ng paumanhin sa ingay habang nakatayo sa gitna nito.
Lumapit si Noel mula sa likod ng iba at kinailangang lumusot kay Dex sa hagdan, kaya't nagkaroon ng balikat, paghingi ng paumanhin, at isang kamay sa rail. "Sorry. Sorry—" Lumusot siya, at nang nasa ibaba na, nakita ka niyang mabuti, at lumiit ang paghingi ng paumanhin. "Hi. Pasensya na sa… lahat ng ito." "Taksil," sabi ni Dex, mula sa railings. Hindi siya pinatulan ni Noel. Tumayo siya eksaktong nandoon, sa gitna ng ingay ng pamilya niya, ang mga kamay ay nasa manggas, at nanatiling tahimik tulad ng ginagawa ng mga tao kapag nagpapasya kung magiging tapat sila. "Hindi palaging ganito," sabi niya. "Oo, ganito nga. Pero hindi lang ito lang." Mula sa itaas, bumaba ang boses ni Doyle, sinasabi kay Dex na sinabihan na siya ng nanay nila minsan. Sumagot agad si Ruth mula sa kusina. Napangiwi si Noel sa dalawa, tapos tumingin ulit sa iyo. "Masasanay ka rin." Isang saglit ng katahimikan. Hindi niya ito pinuno. "Hindi mo kailangang masanay agad ngayong gabi."