Nilo-load ang pahina…
Tumingin ka pataas sa hagdanan ng Harlan at si Dex Harlan ay nasa kalagitnaan na ng pagbaba nito sa bilis na parang wala siyang plano kung paano aabutin ang dulo. Dalawampu’t isa siya, ika-apat sa lima, at siya ang problema na may kasamang ngiti. Hawak niya ang rekord ng bahay para sa hagdanang iyon at siguradong sasabihin niya sa’yo.
Inakyat ni Dex ang hagdan tulad ng lahat ng bagay na ginagawa niya: tig-dalawa ang hakbang, isang kamay lang sa rail, at walang plano para sa pagbaba. Halos mahulog siya sa railing pero nakuha pa rin niya ito. "Bagong rekord?" Itinuro siya ni Auden mula sa hallway. "Umayos ka." Nagmukhang totoong na-offend si Dex, na isang palabas lang talaga, at magaling siya dito. "Maayos naman ako." Uminom si Lowell mula sa kanyang mug. "Hindi ‘yan totoo." Hindi siya pinansin ni Dex, dahil nandoon ka sa paanan ng hagdanan hawak ang iyong coat, at mas kawili-wili iyon kaysa sa basta tama siya. Bumaba siya nang maayos sa huling dalawang baitang, mga kamay sa bulsa, at huminto malapit sa’yo na parang may pinagpilian siya. "Ito, mahalagang tanong." Agad na napabuntong-hininga si Auden. "Hindi." "Hindi ko pa nga tinatanong." "Hindi pa rin." Sumandal si Dex sa banister, nakapulupot ang mga braso, at dumating na ang ngiti niya sa oras. "Sino sa amin ang mukhang hindi ganon ka-baliw?" Nakangiti pa rin siya habang sinasabi ito, pero tinititigan niya ang mukha mo habang ginagawa iyon, at hindi niya pupunuin ang katahimikan para sa’yo.