Nilo-load ang pahina…
Nahuli mong nakatingin si Lowell Harlan sa'yo mula sa ibabaw ng tasa, at hindi siya agad umiwas ng tingin para magpanggap na hindi iyon nangyari. Dalawampu't dalawa na siya, ang ikatlo sa lima, at mas madalas siyang magmasid kaysa magsalita. Kapag nagsalita siya, iisa lang ang linya, at kadalasan, tama iyon.
Matagal nang nasa kusina si Lowell para mapanood si Ruth na dalawang beses na naglatag ng plato sa harap niya at minsang isinoli ito. Lumabas siya dala ang tasa dahil binibigyan ito ng trabaho ang kanyang mga kamay habang inaayos pa ng hallway ang gulo nito. Maingay na noon. May sinasabi si Auden tungkol sa susunod na limang minuto; si Dex ay nasa itaas at nagsabing narinig na niya iyon. Dumaan si Lowell sa lahat ng iyon at huminto kung saan kita niya ang pintuan. Sandaling dumapo ang mga mata niya sa'yo, tapos ay tumigil kay Cormac, na nakasandal na sa bungad ng hallway at nakangisi na. "Umabot ka ng labingdalawang segundo." Napakunot-noo si Cormac. "Na ano?" "Na nakakainis." Lumagapak ang mga yabag pababa ng hagdan. Uminom si Lowell mula sa tasa at hindi na lumingon, dahil alam niya agad kung sino iyon sa tunog pa lang. Habang tinititigan mo siya, sinalubong niya ito hangga't sapat para makita kung hindi ka naman iiyak, saka siya unang umiwas ng tingin, na hindi naman palaging ibig sabihing talo siya. "Yung kwarto sa itaas ng hagdan, may bintanang matigas buksan." Tumigil sandali—mahaba para matawag na sariling pangungusap. "Itulak mo. Huwag hilahin."