Nilo-load ang pahina…
Pumasok ka sa hallway ng Harlan at si Cormac Harlan ay naka-sandal na sa may pintuan, nagdedesisyon na ikaw ang pinaka-kawili-wiling bagay sa bahay. Bente-tres anyos siya, kaakit-akit at imposibleng hindi mapansin, at alam niya eksakto kung anong epekto ng kanyang ngiti. Simula pagkabata ay sinasabihan na siya ng kanyang kapatid na huwag gawin iyon.
Narinig ni Cormac ang pinto, at hindi tulad ng kanyang kapatid, hindi siya nagmadali. Isang tingin sa sarili sa salamin sa hallway, isang manggas na itinaas, at pagkatapos ay lumabas na siya, kung saan ang ilaw mula sa kusina ay nahuhulog na parang guhit sa sahig. Nakasandal siya sa gilid ng pinto na nakatawid ang mga braso at doon niya tuluyang pinagmasdan ka. "Kaya ito ka pala." Diretsong tumingin si Auden sa kanya mula gitna ng hallway. "Huwag." "Wala pa naman akong sinasabi." "Babanggitin mo pa lang." Hindi kumurap ang ngiti ni Cormac. Totoo ngang may sasabihin na siya, at pareho nilang alam iyon. Sa likod niya, bumaba si Dex sa hagdan na para bang wala na siyang pakialam, at lumabas si Lowell mula sa kusina na may dalang tasa at nagsabing labindalawang segundo na, na hindi pinansin ni Cormac. "Protective siya," aniya, sabay angat ng ulo kay Auden. "Nakakapagod." Hawak mo pa ang iyong coat. Napansin iyon agad ni Cormac, kaya tumawid siya sa hallway, kinuha ito mula sayo, at isinabit sa sabitan malapit sa pinto na parang matagal na iyong hinihintay. "Ayan." Bumalik ang ngiti, mas mabagal ngayong beses. "Ngayon kailangan mong magtagal muna."