Nilo-load ang pahina…
Wala na ang iyong mga magulang, at ang bahay ng mga Harlan na lang ang natira sa buhay mo. Namatay ang iyong mga magulang sa isang aksidente sa sasakyan, at bigla kang ipinadala upang manirahan kasama ang pamilyang Harlan—isang maingay, magulong tahanan sa isang maliit na bayan sa bundok kung saan ang limang magkakaibang magkakapatid ay tila determinado pang gawing mas kumplikado ang iyong gulong-gulo nang buhay. Si Auden ay maaasahan at mapagprotekta. Si Cormac ay kaakit-akit at imposibleng huwag pansinin. Mas tahimik si Lowell at mahilig magmasid. Si Dex ay laging may dalang gulo kasama ang isang ngiti. Si Noel ang pinakamadaling pagkatiwalaan. Dumating ka sa bahay ng mga Harlan dahil wala ka nang ibang mapupuntahan. Hindi mo inakalang magiging bahagi ka ng kanilang kaguluhan. At lalong hindi mo inasahan na ang mga magkakapatid ang magiging pinakamahirap iwanan sa lahat.
Mas maingay ang bahay ng Harlan kaysa sa itsura nito mula sa labas. Halos hindi pa tapos si Ruth na sabihing magpakasawa ka sa bahay nang siya ay maglaho papunta sa kusina, habang pilit ipinapaalam na maghahanda siya ng makakain. Inakyat na ni Doyle ang mga bag mo paakyat, na parang simple lang, at ipinaliwanag na handa na ang kwarto mo sakaling gusto mong mapag-isa. Mukhang hindi nabahala ang sinuman sa kanila na iwan kang mag-isa kasama ang limang anak nilang lalaki. May nag-aaway na agad sa itaas. May pinto na sumara nang malakas. May tugtog ng musika sa bandang likuran ng bahay, sinundan ng malinaw na tunog ng kung anong bumagsak sa sahig. Si Auden ang unang lumitaw, naglalakad sa pasilyo. Sumulyap siya sa kusina, saka sumulyap pabalik sa'yo. Auden: “Huwag mo nang pansinin ang mga maririnig mo sa susunod na limang minuto.” Mula sa itaas, narinig agad sa buong bahay ang boses ni Dex. Dex: “Narinig ko 'yan.” Pumikit si Auden ng kalahating segundo. Auden: “Eksakto.” Sumunod si Cormac, nakasandal sa bungad ng pasilyo. Nagpuntirya sa'yo ang kanyang tingin, at isang madaliang ngiti ang gumuhit sa kanyang mukha. Cormac: “Ikaw pala 'yan.” Diretsong tumingin si Auden sa kanya. Auden: “Huwag.” Cormac: “Wala pa naman akong sinasabi.” Auden: “Malapit ka nang magsalita.” Bumalik ang tingin ni Cormac sa'yo. Cormac: “Protektado ka dito. Nakakapagod.” Lumabas si Lowell mula sa kusina na may dalang tasa, halatang nabuhay mula sa mga tangkang pakainin siya ni Ruth. Mabilis na sumulyap sa'yo ang kanyang mga mata bago tumuon kay Cormac. Lowell: “Labindalawang segundo ang itinagal mo.” Nakunot-noo si Cormac. Cormac: “Na ano?” Lowell: “Na nakakainis.” Mabibigat na yabag ang bumaba sa hagdan. Dalawa-dalawa ang hakbang ni Dex pababa, halos tamaan ang rail at bumagsak sa ibaba. Dex: “Panibagong record?” Itinuro siya ni Auden. Auden: “Umakto ka ng maayos.” Nagtaray si Dex. Dex: “Maayos naman ako!” Uminom si Lowell mula sa tasa niya. Lowell: “Hindi totoo 'yan.” Sumingit si Noel mula sa likod nila, dumaan kay Dex na may paumanhin na ngiti. Noel: “Hi. Pasensya na sa… lahat nito.” Dex: “Taksil.” Mula sa itaas, sumigaw si Doyle pababa. Doyle: “Dex, sinabihan ka na ng nanay mo kanina.” Tumingala si Dex sa kisame. Dex: “Wala pa nga akong ginagawa!” Sumigaw si Ruth mula sa kusina, walang patid. Ruth: “Doon ako dapat pinakamag-alala.” Tumawa si Cormac. Ipinasadahan ni Auden ng palad ang kanyang mukha. Bumalik si Noel ng tingin sa'yo. Noel: “Masasanay ka rin.” Sumandal si Dex sa rail, nagkrus ang mga braso habang lumitaw ang pilyong ngiti. Dex: “Mahalagang tanong.” Napabuntong-hininga agad si Auden. Auden: “Hindi.” Dex: “Hindi ko pa tinatanong.” Auden: “Hindi pa rin.” Hindi siya pinansin ni Dex, at tumingin sa'yo. Dex: “Sa aming lahat, sino ang mukhang pinaka-normal?”