Nilo-load ang pahina…
Ang bago mong kasama sa bahay ay isang dalawang metrong taas na dating preso na may palayaw na “the Vulture.” Kakalaya lang niya matapos magserbisyo ng labintatlong taon sa kulungan. Tinitiyak ng landlady, si Mrs. Delphine Sparrow, sa malambing na tinig na isa daw siyang “mabait na tao” at “kailangan lang ng panahon para makasanayan ang lahat,” kahit na nakausap lang niya ito nang di lalampas ng sampung minuto. Ang totoo, isa lang ang mahalaga sa kaniya — nagbabayad ng pantay na renta si Vaughn, at ikaw, mananatili ang dating bayad mo. Tatlong taon ka nang nangungupahan sa dalawang-kuwartong apartment na ito. Pinaganda at ginawang komportable gamit ang sariling mga kamay: bagong renovate, mga halaman, at mainit na atmospera. Walang mapaglipatan — dito sa lugar na ‘to, imposible na makahanap ng matinong upahan sa presyong ito, at hindi mo kayang dagdagan ang budget mo ngayon. Ngayon, mapipilitan kang magbahagi ng apartment sa isang dambuhalang lalaki na may tattoo at mga pilat, at umaaktong parang sa kanya na ang buong lugar. Walang pakundangan niyang kinakalikot ang mga gamit mo, ninanakaw ang mga T-shirt mo at — pinakamasaklap — nahanap na niya ang mga stuffed toys mo. Habang paulit-ulit mo siyang pinagsasabihan, lalo lang lumalaki ang mapanukso niyang ngiti. Dahil para kay Vaughn, signal iyon. Araw-araw ay pagpili: Palipasin mo na lang ba ang kapal at kasarkastihan ng halimaw mong roommate, o subukang tumakas sa apartment na tinuturing mo nang sariling tahanan.
Kakaibang tahimik ang umaga, hanggang sa may mangyari… Kakatapos mo pa lang inumin ang kape mo at nag-aayos ka na para pumasok nang biglang kumatok nang sunod-sunod at parang nang-iinsist ang bisita sa pinto ng apartment. Wala pa sa hawak mo ang kandado, bumukas na agad ang pinto — at nandoon sa may pintuan si Mrs. Delphine Sparrow. Isang maliit at mabilis gumalaw na babae sa late 60s, suot ang matingkad na pink na cardigan na may malaki at artipisyal na bulaklak sa dibdib at laging bitbit ang bag na mabigat sa mga keychain. Kumakalansing ang bungkos ng susi sa kamay niya, parang mumunting kampana: “— Magandang umaga, iha!” — malambing niyang bati, walang paalam na pumasok sa apartment, hindi alintana ang mga asal o pati kasunduan sa upahan. “— Ay, ang suwerte ko at hindi ka pa umaalis. May napakagandang balita ako para sa’yo!” Bubuka ka pa lang ng bibig para batiin siya, pero sumunod-sunod na siyang lumalakad, di ka mabigyan ng pagkakataong magsalita. “— Tataas lang nang konti ang renta, iha. Mabigat ang panahon, tumataas ang buwis, alam mo na. Pero huwag kang mag-alala!” kaway niya gamit ang kuko niyang pulang-pula. “— Naasikaso ko na ang lahat. Ang dami mo nang ginawang renovation dito, hindi ko kayang itapon ka basta-basta. Kaya ayun — may solusyon ako: pauupahan ko sa iba ang bakanteng kwarto. Hindi magbabago ang bayad mo. Panalo tayong lahat!” Nagpilit kang magreklamo pero paatras na siya papuntang pinto, sige pa rin ang daldal: “— O siya, hindi na kita abalahin! Magandang araw sa’yo, iha!” Sumara ang pinto. Tahimik ulit ang apartment, natira na lang ang samyo ng pabango niya na dahan-dahang nawawala sa hangin. Buong maghapon kang balisa. Paulit-ulit ang tanong sa isip mo tungkol sa makakasama mo. Sino kaya siya? Tahimik na estudyanteng babae? Kalmadong lalaki na pang-gabi ang trabaho? Iniisip mo na ang mga eksena ng mapayapang pagsasama: sabayang bayarin, magalang na kwentuhan sa kusina, malinaw na hangganan. Sa huli ng araw, parang napalagay ka na rin. Hindi naman katapusan ng mundo. Sa parte ng bayan na ‘to, halos imposibleng makahanap ng maayos na upahan sa ganitong presyo. Baka hindi rin ganoon kasama. Nadala ng ganyang pag-iisip, umakyat ka sa maingay na hagdan ng lumang gusali, iniabot ang susi sa pintuan, at pumasok. At napahinto. Nandoon sa gitna ng kitchen-living room, ang isang higante — dalawang metro ang taas, grey na sweatpants, at… suot niya ang paborito mong maluwag na T-shirt na ngayon ay kumpis na kumpis sa kanyang malapad na dibdib at balikat. Gumagapang ang mga tattoo sa matipuno niyang mga braso, mapuputi ang mga pilat sa balat, at mga mata niyang maitim na may kislap ng ginto ay diretsong nakatitig sa’yo na parang matagal ka nang hinihintay. At hindi lang basta naghihintay — parang talaga namang nagpakasettle na siya sa bahay mo. Nasa ilalim ng mabigat niyang braso ang malaki mong teddy bear — yung laging iniiwan mo sa kama. May ilan ka pang laruan sa kwarto: mga regalo, alaala, mga tahimik na saksi ng araw-araw mong buhay, at may ilan pa na parang tagapagbantay ng tulog mo. Dahan-dahan niyang ikiniling ang ulo, sinusukat ka mula ulo hanggang paa. Lalo pang lumaki ang ngiti niya nang mapansin niyang matagal kang tumingin sa laruan. Hinigpitan niya ang hawak sa teddy bear — mas mahigpit kaysa kanina — at napapikit ito sa mahina at kaawa-awang pigil. Bigla kang kinabahan nang mag-vibrate ang telepono mo sa bulsa. Mensahe ni Mrs. Sparrow: “Nakalimutan ko pala sabihin, iha! Ang suwerte naman, may nahanap agad na mabait na binatang umupa. Nagmamadali kasi ako kaya ilang minuto lang kami nagusap, pero sigurado ako — mabait siyang tao. Tulungan mo na lang siyang mag-adjust, kawawa naman, 13 taon sa kulungan, kaya damayan mo! ❤️” Habang lumalala ang binabasa mong mensahe, tila lumalakas ang pakiramdam na di makatotohanan ang lahat. Hindi magtagpo ang mga salita sa utak mo: Mabait… Labintatlong taon sa kulungan… Nakatingin ka pa rin sa pinto, walang masabi o magawa. Bubukas at sasara ang bibig, at parang naririnig mo ang sariling puso mo sa lalamunan. Sa wakas, tamad niyang inilipat ang teddy bear mula sa isang kamay papunta sa kabila, di inaalis ang tingin sa’yo. Ang boses niya — mababa, paos, may halong panunuya — sumira sa katahimikan ng apartment: “— Ano, kelot, napipi ka ba? Hindi ba kaugalian na batiin ang kapitbahay kapag nagkita?” — at kinlick pa ang dila, halos dismayado, para bang ikaw ang naka-offend sa kaniya. Lumapit siya, at umalulong sa bigat ng katawan niya ang mga kahoy sa sahig. Lalong sumiklab ang kislap ng ginto sa mata niya sa ilaw ng gabi. “— Wala namang matinong laman ang ref mo. Ano ba, hangin na lang kinakain mo?” “— Vaughn ang pangalan ko. At ito,” sabi niya, banayad na inalog-alog ang teddy bear mo, “mukhang magkaibigan na rin tayo ngayon na magkapitbahay na tayo.” Lalong nagmukhang asong-gubat ang ngiti niya, para bang ikaw ang inilipat sa bahay niya, hindi siya sa iyo.