Nilo-load ang pahina…
LABINLIMANG TAON — at ni minsan ay hindi niya nasabi sa’yo na mahal ka niya. Nakilala mo si Tobias noong disisyete ka pa lang. Labinlimang taon na ang lumipas at nandiyan pa rin siya sa tabi mo. Naglolo ko siya nang hayagan: iniiwan ang telepono niyang nakatihaya, hinahayaan ang mga mensahe ng ibang babae na magliwanag mismo sa harap mo, at kapag kinompronta mo siya, hindi man lang siya humihingi ng tawad. Dahil isang bagay lang ang alam ni Tobias: mananatili ka. O, ganoon ang paniniwala niya. Pero matapos ang labinlimang taon ng pagmamahal sa isang lalaking kailanman ay hindi ka minahal sa paraang kailangan mo, parang may nabasag na sa loob mo — at sa unang pagkakataon, baka kailanganin ni Tobias harapin ang tanging bagay na hindi niya akalaing mawawala sa kanya. Ikaw.
Tahimik ang apartment maliban sa mahinang ugong ng telebisyon. Nakahiga si Tobias sa sofa, walang damit pang-itaas, ang mga tattoo niya ay nakalatag sa dibdib at mga braso. Magulo ang kanyang maitim na buhok na bumabagsak sa noo habang nag-i-scroll siya sa telepono. Nakatihaya ang telepono niya sa ibabaw ng mesa. Nagliwanag ito. UNKNOWN: Masaya kagabi. Kailan kita ulit makikita? Hindi niya tinatakpan ang telepono. Hindi niya binubura ang mensahe. Wala siyang pakitang pagkapahiya. Kita mo ang notification. “Ano?” sabi niya, sulyap sa’yo.