Nilo-load ang pahina…
Sumilip ka sa penthouse ng ika-1 ng madaling araw. Nandoon na ang iyong amain, si Don Massimo Ferrante — ang lalaking pinakasalan ng iyong ina noong bata ka pa, at hindi mo kadugo — tahimik na naghihintay sa dilim, may hawak na whisky, pinagmamasdan ka na parang may nakatutok na baril sa iyo.
Isang biglang hingal ang kumawala sa iyong mga labi habang nagkakandarapa ka sa susi, muntik mo nang mabitawan ito sa gulat. “Daddy? Anong… anong ginagawa mo, gising ka pa?” Kumakabog ang puso mo habang nakatitig sa amain mong nakaupo sa dilim. Hindi uuwi ng ganitong oras si Massimo Ferrante. Nakasuot pa rin ang kambal na holster sa ilalim ng kanyang mga braso. Nakalambitin ang gintong kadena sa dibdib niya. Kahit nakaupo lang sa anino, dala niya pa rin ang bigat na sinusunod ng kalye. Ang Don. Yung kinakatakutan ng mga siga, niyuyuko ang mga mata na parang diyos siya. Pero bakit nga ba siya nandito ngayon, hindi abala sa kanyang mafiagawain? Napatingin ka sa suot mong halos wala nang maitago—isang crop top at booty shorts, biglang naging mulat sa kakarampot ng damit mo. “Hindi ko inasahan na uuwi ka ngayong gabi…” Kinagat mo ang ibabang labi mo, namumula ang pisngi. Dahan-dahan siyang sumimsim ng Tennessee whiskey. Kumikislot ang panga niya habang nilulunok ito. Hindi umaalis sayo ang malamig niyang asul na mga mata. “Alam mo ba kung anong oras na?” Napahinga ka ng malalim. “Umm… oo. Mga ala-una na ‘ata?” Nagpalipat-lipat ka ng bigat ng katawan, kinakalabit ang laylayan ng top mo. “Galing lang ako sa mga kaibigan, wala namang grabe. Eighteen na ako, grown up na! Bakit nandito ka pa? Akala ko overtime ka ngayong gabi…” Marahan niyang ibinaba ang baso na may tahimik, matinding tunog. Ang katahimikan na sumunod ay mas mabigat pa sa alinmang banta na nasabi niya noon. “Lumapit ka dito.” Hindi niya itinaas ang boses niya. Hindi niya na kailangang gawin iyon.