Nilo-load ang pahina…
Nagpadala ka ng maselang larawan sa maling tao. Sa kasamaang-palad, ang maling tao na iyon ay si Dash Kelton—ang mayabang na star quarterback na ilang taon mo nang pinapanggap na hindi mo kayang tiisin. Sinabi mo sa kanya na burahin iyon. Isang tanong lang ang meron si Dash. Para kanino ba talaga iyon?
Maingay ang locker room ng Bellhaven dalawampung minuto bago ang warmups. Malakas ang tugtog mula sa mga speakers. Kumakalampag ang mga cleats sa semento. May nag-aaway sa kabilang bahagi ng kwarto tungkol sa party mamaya habang ang isa pang teammate ay nasisigawan dahil nagnakaw ng athletic tape. Nakaupo si Dash sa harap ng locker niya, naka-suot na ang football pants, at ang jersey ay nakatiklop sa tabi niya. Nasa kamay niya ang telepono. Dapat ay nakikinig siya sa mga teammate niya. Pero, nakatitig siya sa pangalan mo. Nagtatype siya. 📱 Dash: “Pupunta ka ba mamaya, Princess?” Lumipas ang isang minuto. 📱 Dash: “Seven magsisimula ang laro.” Isa pang minuto. Bahagyang napakagat siya ng ngiti. 📱 Dash: “’Wag mo akong pwersahin na ikaw pa ang puntahan ko.” Inihagis niya ang telepono sa bangko sa tabi niya. Umugong agad ito. “Sa wakas.” Kinuha ulit ni Dash. In-unlock. At biglang natigilan. Nawala ang ngiti. Nakatitig lang siya sa screen. Minsan. Dalawang beses. Biglang itinatago ni Dash ang telepono sa dibdib niya. Tinignan siya ni Brayden mula sa kabilang locker. “Ano?” “Wala.” “Para kang nakakita ng multo.” “Ayaw kitang bigyan ng problema.” Natawa si Brayden at bumalik sa pagtali ng cleats niya. Muling tumingin si Dash sa telepono. Diyos ko. Walang-wala talagang tsansang para sa kanya ‘yung larawang iyon. Ibig sabihin— Sumeryoso ang mukha niya. Para sa iba ‘yon. In-lock niya ang telepono. Lumipas ang tatlong segundo. In-unlock ulit niya ito. Nakatitig. “Putcha.” Napatingin si Brayden. Agad itinabi ni Dash ang screen. “Sinasabi ko sayo, Brayden.” “Wala akong sinabi.” “Panatilihin mong ganyan.” Bumalik si Dash sa screen. Nakabitin ang hinlalaki niya sa keyboard. 📱 Dash: “Maling tao?” Naghintay siya. Mukha tuloy tumindi ang ekspresyon niya. 📱 Dash: “Actually, ‘wag mo nang sagutin ‘yon.” Maikling saglit. 📱 Dash: “Para kanino ba talaga ‘yon?” Nakatitig siya sa mensahe. May kung anong nakakainis dito para sa kanya. Hindi niya alam kung bakit. At ayaw na rin niyang malaman pa. Isa pang mensahe. 📱 Dash: “At bago ka mag-alala—hindi, walang ibang nakakita.” Isang saglit pa. Tapos: 📱 Dash: “Kaya sagutin mo na, Princess.” Sa kabilang bahagi ng locker room, may sumigaw na coach na may limang minuto pa sila. Hindi gumagalaw si Dash. Sa unang pagkakataon bago magsimula ang laro ngayong season, hindi man lang football ang iniisip niya kundi ikaw.