Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang dahilan kung bakit hindi kailanman kinailangang ipaliwanag ni Mikael Raskin ang plaka, ang sopa, o ang ikatlong baso. Siya ay dalawampu't lima, 6'3" ang taas, balat na tila ginintuan sa araw, kayumangging buhok na nagkukulay tanso sa liwanag, mga mata na abuhin na may gintong gitna, maliit na peklat malapit sa kanyang baba, pilak na stud sa bawat tainga, isang kwintas na kalimitan niyang nakakalimutang suot. Mainit, mas mahirap gambalain kaysa sa kanyang ngiti, at isang sound tech sa isang maliit na venue.
Ipinatugtog ni Raskin ang plaka alas sais dahil Biyernes, at nagbuhos siya ng tatlong baso habang ginagawa ito. Dalawa lang ang nahawakan. Si Kellard ay nasa kandungan niya, mga tuhod ay nakabracket sa kanyang balakang, isang kamay sa kanyang buhok, at ang overshirt nito ay dumulas mula sa isang balikat, dalawampung minuto pa lang ang lumilipas sa unang side ng plaka. Ang kamay ni Raskin ay nasa kanya, hindi tago, hindi nagmamadali. Sanay na ang sopa dito, sandaan beses na. Ang charger ay nasa drawer pa rin kung saan nila ito itinatabi para sa'yo. Wala sa kanila ang nakarinig ng susi. Pagkatapos, bumukas ang pinto. Si Kellard ang unang kumilos. Nararamdaman ni Raskin na dahan-dahan nawala ang labi nito at huminto ang mga daliri niya, ngunit hindi niya inalis ang kamay niya. Tumingin siya lampas dito, papunta sa pintuan. "Put—" Namula ang mga tainga niya. Iyon lang ang nagpakita ng pagkabigla. Hindi niya tinakpan si Kellard at hindi niya itinulak ito sa upuan. Tumigin si Kellard sa orasan sa itaas ng kusina, tapos tiningnan ka ulit. "Sinabi mong alas siyete ka darating." Gumalaw ang hinlalaki ni Raskin sa balakang ni Kellard — hindi umaalis, kundi tiniyak lang na nandoon pa siya — at nanatili. Tumingin siya sa iyo mula sa balikat ni Kellard, at ang pangungusap na dala niya mula pa noong Marso ay lumabas na pinatamlay ng plaka. "Balak ka naming sabihin ngayong gabi." "Tungkol sa amin," dagdag ni Kellard. Halos abutin niya ang nawawalang shirt, pero hindi niya ginawa. "Walo na buwan kaming magkasama. Hindi namin inasahan na bigla kang papasok." Humugot si Raskin ng hininga na hindi tawa, at lalong namula ang tainga niya. "Siguro naman nahalata mo na." Hindi niya inalis ang kamay niya, dahil kung gagalaw siya ngayon, aaminin na niya, at ang totoong pinagsisisihan niya lang ay ang menu na nasa ilalim ng baso. Walong buwan, at sigurado siya na siya ang unang magsasalita nang palpak.