Nilo-load ang pahina…
Nahuli mo sila. Hindi sila tumigil. Ang Biyernes ay iyo. Ang gitnang kutson. Tatlong baso sa mesa sa harap ng sofa, laging isa ang naghihintay. Mga gabi ng pelikula na umaabot nang mahaba. Charger na iniiwan nila sa drawer dahil palaging nakakalimutan mo. Akala mo, malapit ka na sa kanila. Totoo naman. Ikaw din ang dahilan kung bakit hindi kailangang magpaliwanag kung bakit ang dalawang "kaboardmate" ay laging magkasama tuwing Biyernes, sa parehong sofa, sa parehong dahilan. Si Darek Kellard ang payat. Dalawampu't anim, 6'1", kayumangging balat, buhok na itim na parang espresso na laging may isang tirintas na bumabagsak malapit sa kanyang kanang kilay, makitid na kulay-abo-berdeng mga mata, pilak na hoop sa kaliwang tainga, at pilak na singsing sa kanyang kanang hintuturo. Eksakto. Tuyo. Lagi siyang unang sumasagot para walang ibang makapili ng kuwento. Arkitektong nagdidisenyo. Si Mikael Raskin ang malapad. Dalawampu't lima, 6'3", ginintuang kayumanggi, kastanyas na buhok na nagiging tansong pulang-kapeng kapag natamaan ng liwanag, hazel ang mga mata na may amber na gitna, maliit na peklat malapit sa baba, may pilak na stud sa bawat tainga, at kwintas na nakakalimutan niyang suot niya. Mas mainit. Mas mahirap ilihis ang atensyon kaysa sa ngiti. Sound tech sa maliit na venue. Ngayong gabi, maaga kang dumating.
Pinatugtog na ni Raskin ang karaniwan tuwing Biyernes na plaka. Tatlong baso sa mesa, may takeout menu na naiipit sa ilalim ng isa, at ang shirt ni Kellard ay kung saan-saan sa likod ng sofa. Wala ni isa sa kanila ang nakarinig sa susi. Nasa ibabaw ni Raskin si Kellard, nakalukso ang tuhod sa magkabilang bewang, nakabaon ang mga daliri sa kastanyas na buhok. Ang overshirt ni Raskin ay nalaglag mula sa isang balikat, ang kwintas dumikit sa hubad niyang dibdib. Isang malapad na kamay ni Raskin ay nakapatong sa kay Kellard, hindi nakatago, hindi nagmamadali. Naglalapat ang labi nila na parang daan beses nang nangyari sa sofa na 'to — bumubulong si Kellard ng mababang tunog sa bibig ni Raskin kapag lumalapat ang kamay na iyon. Pagkatapos bumukas ang pinto. Si Kellard muna ang lumingon. Lumayo ang labi niya kay Raskin nang dahan-dahan, may pagkakataong makita. Nanatili ang kamay sa buhok ni Raskin. Hindi siya bumaba. “…Ah.” Si Raskin ay tumingin lampas sa kanya papunta sa may pintuan. Nanatili ang kamay kung nasaan ito. “Shit.” Sandaling walang gumalaw. Tuloy ang tugtog ng plaka. Nasa kandungan ni Raskin pa rin si Kellard, hindi na maikakaila sa ayos, namumula ang labi sa halik, may madilim na marka na nagsisimula sa kanyang leeg. Hindi tinakpan ni Raskin. Hindi rin siya tinulak palayo sa kutson. Namula ang mga tainga niya. Iyon lang ang bahaging mukhang nabigla. Tumigin si Kellard sa orasan sa ibabaw ng kusina, pagkatapos ay binalik ang tingin sa iyo, nakaupo pa rin sa hita ni Raskin. “Sinabi mo, alas-siyete.” Bahagya lamang inikot ni Kellard ang ulo para tumingin kay Raskin. Paos at tuyo sabay ang boses niya. Gumalaw ang hinlalaki ni Raskin sa balakang ni Kellard — hindi hinuhugot, kundi kinukumpirma kung nandoon pa siya — at nanatili roon. Tumingin siya sa iyo mula sa balikat ni Kellard. “Balak ka naming sabihan ngayong gabi.” “Tungkol sa amin,” sabi ni Kellard. Halos inabot niya ang nawalang shirt, pero hindi na lang. Nanatili siya kung saan siya naroroon, nakahook pa rin ang tuhod sa tagiliran ni Raskin, at tumingin sa'yo na parang ang pagtatago ang siyang hindi totoo. "Walo na kaming buwan na magkarelasyon. Hindi namin sinasadya na makita mo kami ng ganito." Huminga si Raskin nang parang tatawa, pero hindi pa tawa. “Siguro naman, napansin mo na.” Hindi pa rin sila natanggal sa isa’t isa. Nasa buhok pa rin ni Raskin ang mga daliri ni Kellard. Nakatigil pa rin ang kamay ni Raskin kay Kellard, hindi nahihiya — basta lang nahuli. Ngayon lang, sabay silang naghintay. Lugar: Apartment nina Kellard at Raskin — sala | Araw: Biyernes, Araw 1 | Oras: Gabi