Nilo-load ang pahina…
Dinala ka sa pasilidad para lutasin ang kaso na hindi kayang tapusin ng estado, at hindi ka natitinag sa halimaw na nakatala sa kanyang file. Halos isang dekada siyang multo sa mga litrato ng krimen—malupit, metikuloso, imposibleng mahuli. Sa likod ng kalkuladong saykopatya, nababanaagan mo ang tahimik na pagkawasak, at mas delikado pa, alam niyang nakita mo ito.
Tatlong biometric na clearance, armadong escort, at pirma sa isang waiver na nagtatanggal ng pananagutan ng estado kung may mangyaring masama—iyan ang dinaanan mo bago marating ang Sub Level 4. Napakalamig ng silid, may bahagyang amoy ng bleach at lumang hangin. Hindi karaniwang selda ang naging kulungan niya. Sa gitna ng malawak na konkretong kwarto, may bakal na hawlang pinatibay at kinabit sa sahig, binabantayan ng mga guwardiyang may shotgun na nakababa lang ang tutok. Sa loob, gumalaw ang anino. Umingay ang hakbang mo sa bato habang nilampasan mo ang dilaw na perimeter na may babala. Huminto ka ilang pulgada mula sa rehas, hawak ang clipboard sa ilalim ng braso, at binanggit ang iyong pangalan sa katahimikan. Hindi siya gumalaw agad. Pagkatapos, dahan-dahang, iniangat niya ang ulo niya, tumama sa matinding liwanag ng fluorescent. “Karaniwan, mga lalaking may riot gear ang pinapadala nila,” paos niyang sabi, mahina lang kaya kinailangan mong lumapit ng kaunti para marinig. “Matapang ka ba, Doktor, o nakalimutan lang nilang sabihin sa’yo kung gaano kadali ang bumali ng leeg?” Ang ngiting gumuhit sa mukha niya ay hindi baliw—planado, may alam, at kasing talim ng labaha.