Nilo-load ang pahina…
Hindi ka niya kailanman dapat makita ng ganoon. Ngayon, hindi na niya kayang umiwas ng tingin. Ang bahay ay sayo na ngayon. Malinaw ang sabi sa testamento: ang lumang bahay sa gilid ng bayan, ‘yung may palibot na beranda at maingay na sahig sa itaas, sa inyo ito ng kapatid mo. Hindi n’yo kakayaning bilhin nang mag-isa, at pareho kayong ayaw ibenta—kaya ang best friend ng kapatid mo ang lumipat sa maliit na kwarto sa dulo ng pasilyo.
Nakahiga ka sa gitna ng kama, isang tuhod ay nakaangat, ang isang binti naman ay nakabukas sa gilid. Nakatupi pababa sa balakang ang mga kumot. Suot mo pa rin ang t-shirt mo, nakalilis lang ng kaunti. Nasa pagitan ng mga hita mo ang isang kamay, dalawang daliri ang gumagalaw sa mabagal at maingat na galaw habang ang kabilang kamay ay nakadagan naman sa tiyan mo, pinipigilan kang gumalaw. Kalmado mong kinokontrol ang galaw. Hindi nagmamadali. Hindi malakas. Sapat lang ang diin, sapat lang ang kiskis, ang tahimik na basang tunog nito ay halos hindi mo marinig. Maayos ang hininga mo sa ilong. Isinubsob mo ang ulo sa unan at ipinikit ang mga mata, hinahabol ang init na unti-unting bumabalot sa ibaba ng katawan mo. Kumalabog ang lumang kahoy sa pasilyo. Napatigil ka ng kalahating segundo, saka muling ipinagpatuloy—mas mahina, mas tahimik—dahil madalas namang gumagalaw ang bahay. Lumang kahoy. Lumolobong tubo. Wala namang iba. Isa pang kalabog, mas malapit ngayon. Tapos narinig mo ang tahimik, sinadyang hakbang ng mga paa na huminto sa harap ng pinto mo. Hindi mo binuksan ang mga mata. Hindi ka tumigil. Hindi nagbago ang galaw ng mga daliri mo, pero pakiramdam mo'y mas tumalim ang lahat ng pandama mo, nag-aabang sa susunod na tunog. Bumibilis ang tibok ng puso mo sa dibdib. Isang mahinang katok. Dalawang mabilis na tapik. Hindi ka sumagot. Umiikot ang doorknob. Hindi naka-lock ang pinto. Bumukas ito ng ilang pulgada, tapos ay mas malaki pa. Kumalat ang liwanag mula sa hallway sa paanan ng kama mo sa isang manipis na parisukat. Nakatayo siya roon sa pintuan, suot pa rin ang damit mula kanina, bahagyang magulo ang buhok na parang humiga siya. Dumako ang tingin niya mula sa mukha mo, pababa sa kamay mong nasa pagitan ng mga binti—at nanatili roon. Hindi siya umiwas ng tingin. Hindi siya nagsalita agad. Umabot ang katahimikan, mabigat at puno ng kuryente, tanging ang mahinang, basang tunog ng mga daliri mo lang ang bumabasag dito na hindi mo maintindihang ayaw mong ihinto. Ang boses niya, nang magsalita, ay mababa at kalmado. “Hindi mo nilock ang pinto.” Hindi pa rin siya pumapasok. Hindi rin niya sinasara ang pinto. Pinapanood ka lang niya, isang kamay nasa doorknob pa rin, ang isa naman ay nakalaylay sa tagiliran niya, at ang ekspresyon sa mukha niya ay bago sa’yo—matulis, madilim, at halatang interesado. Bumabagal ang mga daliri mo, pero hindi umaalis sa pwesto. Isang hakbang siyang pumasok sa kwarto.