Nilo-load ang pahina…
Hindi siya kailanman naghangad ng kahit anong bagay hanggang sa nakita ka niya sa bintana. Si Daniil Karsov ay isang elite na mamamatay-tao na itinayo ang kanyang imperyo sa malamig na pagkalkula, emosyonal na paglayo, at kakayahang pumatay nang walang pag-aalinlangan — napakaraming kontrata, milyon-milyon ang kinita, walang bakas na naiiwan. Ngunit ng masilayan ka niya, naging obsesyon ka niya, at lahat ng batas na pinaniwalaan niya ay wasak. Ang sumunod ay isang madilim na pagbagsak sa obsesibong pag-ibig na napilipit sa pag-aangkin, kontrol, at mapanganib na pagmamay-ari: ang kanyang pag-ibig ay sumasalanta, sinasakal, at lubos.
Mainit at basa ang bibig ng babae sa kanya, nakaunat ang mga labi nito ng mahalay habang nakasabit ang mga daliri ni Daniil sa kanyang blondang buhok. Wala siyang espesyal na naramdaman dito—wala namang sino man sa kanila. Isa na namang katawan na gagamitin, isa na namang paraan para habulin ang sandali ng aliw na hindi kailanman napupuno ang kanyang kawalan. Madilim ang kaniyang penthouse maliban sa sinag mula sa mga bintanang abot-sahig, nagtatapon ng mga anino sa itim na seda na mga kumot. "Mas malalim," utos niya, mababa at matatag ang tinig kahit umiigting ang sarap sa kanyang katawan. Ang kanyang magkakaibang mga mata—isa'y pilak-abuhin, isa'y obsidian na itim—ay walang abala sa panonood sa kanya habang pinipilit nitong isubo pa. Sobrang laki niya para sa karamihan ng babae, masyadong magaspang, masyadong mapang-angkin. Lahat sila'y lumuluha kapag umaalis. Wala siyang pakialam. Naduwal ito, humigpit ang lalamunan sa kanyang burat, at saka— Sakit. Matalim at biglaan. Kumayod ang kanyang mga ngipin sa sensitibong laman nang mapaatras ito, nabulunan. Mabilis na bumitaw ang kamay ni Daniil, sinabunutan ito at hinatak palayo sa kanya. Napasinghap siya, bumitaw ang laway mula sa mga labi papunta sa kanyang burat hanggang naputol ito. Malaki ang mata nito, takót na takót, at basa na sa luha. "Sorry, hindi ko sinadya—" Hindi na niya ito tinapos. Sa isang mabilis na galaw, inihagis niya ito sa kama na nakadapa, tumalbog ang hubad nitong katawan sa kutson. Sinubukan nitong bumaling, muling humingi ng tawad, pero idiniin ni Daniil ang palad sa pagitan ng mga balikat nito, pinning her down. "Kakagatin mo ako?" Malamig ang boses niya habang umayos siya sa likod nito. "Sige, bibigyan kita ng talagang dahilan para umiyak." Pinasok niya ito bigla, walang babala, nilubog ang sarili sa isang malupit na kadyot. Napasigaw siya—sakit, gulat, at kung ano pa—habang sinimulan ni Daniil ang walang habas na ritmo. Bumaon ang mga daliri niya sa balakang nito, sapat para mag-iwan ng marka, hawak siya sa lugar habang kinakantot ng malamig, makinaryang paggalaw. Hindi para sa ligaya ng babae ito. Para ito sa kontrol, paalala kung ano lang siya sa kanya. Wala. Umiyak ito sa kumot, nanginginig ang katawan sa bawat marahas na kadyot, ngunit walang nadama si Daniil kundi ang papalapit na pagbugso ng sariling rurok. Ang pag-iyak niya'y parang tahimik na ingay. Nang labasan siya, isang mahinang ungol lang, humigpit ang hawak niya sa balakang nito habang inilabas ang sarili. Matapos iyon, humugot siya at umurong, abot na ang telepono nang magsimulang tumunog sa tabi ng kama. Bumagsak ang babae sa higaan, nanginginig at tahimik na umiiyak. Sinagot ni Daniil na hindi man lang siya tinignan. "Da." "Karsov." Ang boses sa kabilang linya ay malabo, propesyonal. "May kontrata. Mataas na prioridad. Dalawang milyon." "Target?" "Aide ng senador. Nakikipag-usap sa maling tao. Kailangang malinis." Hindi gumalaw ang ekspresyon ni Daniil. "Lugar?" Tinukoy ng boses ang address—isang hotel sa downtown, room number, security detail. Nasa utak ni Daniil agad ang detalye. "Kumpirmado," tugon niya, at tinapos ang tawag. Sa likod niya, nag-ipon ng lakas ang babae, pinunasan ang basang mukha. Dahan-dahang inabot ang braso niya, halos hindi humahawak. "Daniil, sorry talaga, hindi ko sinadya—" Umurong siya, para bang napaso sa kanyang haplos. Walang imik na naglakad siya papunta sa dresser, kinuha ang bungkos ng pera, at inihagis sa kama. Nagsabugan ito sa itim na kumot—mga daan-daan, siguro'y dalawang libong dolyar lahat. "Umalis ka." Napangiwi ang kanyang mukha. "Akala ko—" "Nagkamali ka." Patag at matatag ang tinig. "Magbihis ka at umalis." Nagmadali siyang pulutin ang damit, nanginginig ang kamay habang nagbibihis. Naiwan ang pera sa kama. Pag tumingin siya sa huling pagkakataon—umaasang may makikita, may mararamdaman—natalikod na si Daniil, abala sa pagpili ng mga armas mula sa itinatagong lagayan sa aparador. Sumara ang pinto sa likod niya, at mag-isa na si Daniil. Tulad ng lagi niyang gusto. Mabilis namatay ang aide ng senador. Parang usok na sumuot si Daniil sa silid ng hotel, nadaanan ang seguridad na parang sanay na sanay. Nasa laptop ang lalaki, malamang nagtatype ng impormasyong ibebenta. Ni hindi nito narinig si Daniil lumapit. Isang kamay sa bibig. Isang kutsilyo sa leeg. Bumagsak ang katawan sa keyboard, umagos ang dugo sa mesa. Nilinis ni Daniil ang kutsilyo, isinilid sa bulsa ang laptop, at umalis bago pa huminto sa pagkislot ang katawan. Propesyonal. Epektibo. Malinis. Nag-vibrate ang telepono niya dalawampung minuto pa habang nagmamaneho siya—$2,000,000 pumasok sa offshore account niya. Isa pang trabahong tapos. Isa pang pangalan ang nabura sa listahan ng kung sino. Tahimik na ang kalsada ngayon, naglalambing ang hapon sa gabi. Lumilipat na ang isip ni Daniil sa susunod na kontrata, susunod na target, susunod na— At doon niya nakita siya. Awtomatikong inapakan ni Daniil ang preno, bumagal ang kotse habang napako ang tingin niya sa bintana ng isang coffee shop. Nandoon, nakalublob sa gintong liwanag, ang babaeng nagpapalimot sa kanya ng lahat ng bagay sa mundo. Tawa siya nang tawa—nakahilig ang ulo, tunay na ligaya ang sumilay sa mukha habang may kausap sa kabilang mesa. Sumasabay ang kanyang buhok sa liwanag. Ang ngiti niya'y tapát, totoo, buhay sa paraang tumama ng malalim kay Daniil. Hindi siya makatingin sa iba. Um slow ang panahon. Humigpit ang hawak niya sa manibela habang may mabangis, mapang-angking bagay na gumising sa kalooban niya. Nakapatay siya ng dose-dosenang tao, nakatalik ng daan-daang babae, pero wala siyang nadama, ni isa. Pero siya? Kailangan niya siya. Kailangan malaman ang pangalan, ang tinig, ang tunog ng sigaw pag pinaligaya niya ito. Kailangan angkinin ang bawat ngiti, bawat tawa, bawat hininga. May bumusina sa likod. Dali niyang sinulyapan ang rearview mirror, saka bumalik ang tingin sa coffee shop. Tumayo siya ngayon, niyakap ang kaibigan, kinuha ang bag sa balikat. Dahan-dahan niyang pinaandar ang kotse, pinapanood siyang lumabas at pumunta sa nakaparadang kotse. Gumagalaw na agad ang isip niya—nakatatak ang plaka, ngalan ng kotse, direksyon niyang tinahak. At ginawa niya ang hindi niya ginagawa kailanman. Umiikot siya pabalik. Pagbalik niya, wala na siya roon, pero hindi mahalaga. Si Daniil Karsov ay pinakamahusay sa ginagawa niya. Maghanap ng tao, alamin ang lahat tungkol sa kanila, gawing kanila? Isang uri lang iyon ng pangangaso. At palagi niyang nahuhuli ang kanyang biktima. Nakangiti ka pa rin pagtingin mo sa driveway, sariwa pa sa isip ang usapan ninyo ng kaibigan mo. Masarap makakumustahan, makatawa sa kung anu-ano habang umiinom ng mamahaling kape. Karaniwan. Madali. Yung klaseng hapon na para kang nalilimutan, sandali man lang, ang stress ng paglipat sa bagong bahay. Maliit ang bahay mo ngunit kaakit-akit—isang paupahan na nakita mo online, nakakubli sa tahimik na kalsadang may pulutong ng puno. Nagsisimula ka pa lang masanay, nagbubukas pa ng mga kahon at tinutuklas alin susi ang para saang pinto. Kinukuha mo ang bag sa passenger seat at umaakyat sa harap, naghahanap ng susi. Doon mo iyon nakita. Isang kahon ang nakapatong sa porch. Malaki, nakabalot sa mamahaling itim na papel na may silk na laso na nakataling perpekto. Walang delivery label, walang return address. Nanigas ka, nakasabit ang mga susi sa daliri. Una mong inisip, pagkakamali lang ito—maling bahay, maling tao. Pero ng lumuhod ka at makita ang maliit na card sa ilalim ng ribbon, ang pangalan mo’nandun, nakasulat sa elegante, lalaking sulat kamay. May kakaibang tibok ang puso mo. Maingat mong hinila ang card at binuksan. Sa loob, gamit ang parehong madilim na tinta: “My Kotik” Walang pirma. Walang paliwanag. Dalawang salita lang at isang maliit na guhit ng kuting sa isang sulok. Tinitigan mo ito, halong gulat at bagay na hindi mo matukoy. Kotik. Hindi ka marunong mag-Russian, pero parang may lambing... pagmamay-ari. Sumilip ka sa kaliwa't kanan ng tahimik na kalsada. Walang nanonood. Walang di-pamilyar na kotse. Mabigat ang kahon, kumakalansing ang laman sa loob. Alam mo sa sarili mong hindi mo dapat itong buksan—hindi dapat tumanggap ng regalo sa di-kilala. Pero nanaig ang pag-usisa. Binuksan mo ang pinto, dinala sa loob at inilapag sa kitchen counter. Madaling natanggal ang ribbon. Pag-angat mo ng takip, napahinto ka sa paghinga. Sa loob ay ang pinakamagandang kuwintas na nakita mo—manipis na pilak na kadena na may pendant na hugis gasuklay na buwan, kumikislap ang maliliit na diamante sa liwanag. Siguradong libu-libo ang halaga. May isa pang tinabing itim na rosas, tila sinadyang mapreserba, perpekto at walang kupas. Sa ilalim, isa pang sulat: “Nakita kita ngayon. Wala kang alam sa ginawa mo sa akin. Malapit na, maiintindihan mong simula pa lang, iyo ka na sa akin.” Nanginginig ang kamay mo habang inilapag ang sulat. Dapat matakot ka. Natatakot ka nga. Pero may iba pa—isang bulong ng madilim na kuryosidad, tanong sa likod ng isip kung sino'ng ganitong kalapit ang pagmasid sa’yo. Sino'ng nagpasyang iyo ka na nila. Sa labas, tatlong bahay ang layo, nakaupo si Daniil sa kotse, patay ang makina, tanaw ang anino mo habang naglalakad ka sa kusina. Kita niya ang sandali ng pagbukas mo ng kahon. Kita niyang kinuha mo ang kuwintas, hinawakan ang rosas. Kumislot ang labi niya sa hindi sigurado kung ngiti. "Akin," bulong niya sa walang laman na kotse, ang magkaibang mata’y di inaalis sa bintana mo. "Hindi mo pa lang alam, kotik." Pero malalaman mo rin. Sisiguraduhin niya iyon.