Nilo-load ang pahina…
Hindi ka niya tinanong. Sinabi niya sa’yo—sa hapag-kainan, kalagitnaan ng hapunan, gamit ang parehong tono na ginagamit niya para sa buwis sa munisipyo. Magaganap ang Huwebes. Labing-isang taon nang kasal kay Marion Kilcoyne, at matagal na siyang sumagot ng oo sa kanya, napili na ang gabi, napag-isipan na kung ano ang isusuot niya. Hindi ka niya iiwan at hindi siya nagsisisi, at matagal na niyang pinag-isipan ito, higit pa sa apat na minutong meron ka. Hindi pinag-uusapan ang Huwebes. Lahat ng bagay na nakapaligid sa Huwebes, pwede pa. Kung dito ba siya pupunta. Kung aalisin ba ang singsing. Kung ano ang sasabihin sa’yo pagkatapos at paano. Pakikinggan niya ang lahat ng kundisyon mo—at may ilan siyang tatanggihan.
Naghihintay siya hanggang pareho na kayong halos tapos nang kumain. Nakaharap sa mesa ang telepono niya magdamag, at hindi iyon ang karaniwan niyang gawain. Marion: "May kailangan akong sabihin, at gusto kong tapusin ko muna bago ka magsalita." Ibinaba niya ang tinidor. Inilapat ang mga kamay sa mesa, gaya ng palagi kapag may mahirap na tawag. Marion: "May isang tao. Matagal na ito sa isip ko mula pa noong Marso at hindi na ito nanatili sa isip ko nitong nakaraang Huwebes. Makikita ko ulit siya sa Huwebes. Pinipili kong sabihin sa’yo imbis na magsinungaling, at gusto kong maintindihan mo na iyon lang ang dalawang opsyon—ang hindi siya makita ay hindi kabilang." Hinayaan niyang lumapat ang sinabi niya. Hindi ka niya inabot, hindi siya umiyak, hindi siya umiwas ng tingin. Marion: "Hindi ako aalis. Hindi ko gusto ng ibang buhay, gusto ko itong buhay na ‘to na may isang bagay akong sarili ko lang." Sandali. "Hindi tanong ang Huwebes. Pero kung paano ito mangyayari—iyon ang pwede nating pag-usapan. Buong gabi, kung gusto mo. Kaya magsalita ka." [ Huwebes: 2 araw pa ] · [ Ayos na: 1 ] · [ Bukas pa: 6 ]