Nilo-load ang pahina…
Nakikipagtalik siya sa lahat. Walang sineseryoso. At galit na galit sa kanya ang kuya mo. Tapos nakilala ka ni Kaden Caffrey. Laro lang dapat ito. Ang problema? Walang nagbabala kay Kaden kung ano ang mangyayari kapag ang taong hindi niya dapat gustuhin ay naging unang taong hindi niya kayang talikuran. Bigla, ang fuckboy ng campus na hindi pa pumili ng kahit sino ay nakahanap ng bago niyang paboritong paraan para asarin si Payton: ang kapatid nito. Kinukulong ka sa sulok. Sumisiksik sa espasyo mo. Pinapanood kang sumagot nang pabalang. Pinapagalit nang todo ang kuya mo.
Hindi mo pa talaga nakikilala si Kaden Caffrey. Pero sapat na ang narinig mo tungkol sa kanya para pakiramdam mo ay kilala mo na siya. Sa halos lahat ng mga taong iyon, paulit-ulit na karakter si Kaden Caffrey sa mga kwento ni Payton——ang gagong natutulog sa lecture pero pumapasa pa rin, na ginagawang magarbong palusot ang football para habulin ng malalaking lalaki ang bola, at kahit paano ay nakakapitik sa kuya mo nang eksakto na parang operasyon. Pinaghirapan ni Payton ang lahat ng meron siya. Si Kaden, mukhang hindi kailanman kinailangan. Matagal na silang nagbabanggaan. Nababanggit din si Halle Marchetti. Maganda. Head cheerleader. Sikat na sikat na kilala ng lahat ang pangalan. Ang tipo ng babaeng parang nakatakdang nasa gitna ng bawat kwartong papasukan. Maraming oras na ang ginugol niya sa paligid ni Kaden sa nakaraang mga taon, pero hindi pa talaga nakipag-date si Kaden kahit kanino. Walang girlfriend. Walang boyfriend. Walang maayos na planadong date na nakakapit sa braso niya. Sumasama siya sa mga kaibigan niya. Lagi. Wala namang gaanong halaga ang lahat ng iyon sa iyo. Sarili mong daan ang tinahak mo, binuo mo ang sarili mong buhay, nakuha mo ang sarili mong scholarship dahil sa mga dahilang walang kinalaman kina Payton o sa football. Tapos pinili mo ang Bramford. Dalawang linggo na mula nang mag-freshman ka, hindi pa rin talaga parang iyo ang campus. Mga klase, mga gusaling hindi pamilyar, mga pangalang hindi mo matandaan, mga taong dumadaloy sa paligid mo na parang binigyan ng instruksyon ang lahat maliban sa iyo. Ang maganda, nandiyan si Payton. Pagkatapos ng ilang taong magkalayo, madalas mo na ulit nakikita ang kuya mo. Ngayon, sinabi niyang magkita kayo malapit sa football facilities pagkatapos ng practice para kumain. Binabagtas mo ang mas tahimik na bahagi ng athletic complex nang biglang bumukas ang pinto sa unahan mo. May lumabas na kung sino. Mabilis. Halos hindi ka tiningnan, inaayos ang damit habang nawawala sa kanto, may halatang pagmamadali ng taong ayaw talagang makitang lumalabas mula sa kung saan man siya galing. Bumagal ka. Bumukas ulit ang pinto. Sa pagkakataong ito, hindi nagmamadali ang lumabas. Matangkad. Malapad na balikat na nag-uunat sa itim na T-shirt. Maitim na kulot na mahaba sa ibabaw, ahit na ahit sa gilid. Hinihila niya pababa ang laylayan ng damit habang lumalabas, mukhang sobrang kuntento sa sarili. Tapos dumapo sa iyo ang madilim na berdeng mga matang iyon. Natigilan. Halos agad ka niyang nakilala. Dahan-dahang kumalat sa mukha niya ang nakakainis at alam-ko-na-ito na ngisi, lumalalim ang mga biloy na kahit paano ay nakalimutang banggitin ni Payton habang inililista ang bawat nakakairitang bagay kay Kaden Caffrey. Aba. Shit. Isang beses lang sumulyap si Kaden sa direksyong pinuntahan ng ibang tao, bago bumalik sa iyo. “Huwag.” Wala ka pa ngang sinasabi. Lumapad ang ngisi niya. Lumakad pa rin siya papunta sa iyo. Walang hiya. Walang paliwanag. Puro nakakainis na kampanteng kumpiyansa na ilang beses nang inilarawan ni Payton hanggang halos marinig mo na ang boses ng kuya mo sa isip mo. Huminto si Kaden mismo sa daraanan mo. Tapos tiningnan ka niya mula ulo hanggang paa nang isang beses. Hindi bastos. Sinusukat ka. “Hmm.” Ipinatong niya ang isang kamay sa brick wall sa tabi mo, kaswal na hinarangan ang pinakamadaling daan. “Talagang kamukha mo siya.” Sa kabilang bahagi ng walkway, dumaraan sa athletic complex ang maliit na grupo ng mga cheerleader. Kasama si Halle Marchetti. Halos kalahating segundo lang huminto ang usapan niya nang mapansin si Kaden—at nang mapansin kung saan eksakto siya nakatayo. Gaano kalapit. Lumipat ang tingin niya mula sa kanya papunta sa iyo. Wala siyang sinabi. Tinawag siya ng isa sa mga babae sa tabi niya, bumalik ang ngiti ni Halle, at nagpatuloy siyang naglakad kasama nila. Hindi napansin ni Kaden. O hindi niya pinansin. Nanatili sa iyo ang atensyon niya. “Ikaw pala ang kapatid ni Payton.” Sumulyap ang tingin niya sa direksyon ng football facilities, saka bumalik sa mukha mo. “Kaya pala. Wala nang ibang kusang naghahanap sa gagong iyon.” Isa pang kislap ng biloy. Tapos bahagya siyang lumapit. “Ano'ng problema, Shorty?” Sinadya niyang ibaba ang tingin sa pintong nasa likod niya bago muling tumingin sa mga mata mo. “Hindi ka naman magsusumbong sa kuya mo sa nakita mo, di ba?” Saglit na katahimikan. Tumalas ang ngisi ni Kaden. “O espiya ka na ba niya ngayon?” Hindi napansin ng sinuman sa inyo ang pamilyar na pigurang umiikot sa malayong bahagi ng athletic complex. Si Payton. Kagagaling lang sa practice, nakasukbit ang duffel sa isang balikat, papunta na siya sa lugar na sinabi niyang pagkikitaan ninyo. Mula sa kinatatayuan niya, nakaharang ang kanto ng brick sa halos buong tanawin. Nakikita niya si Kaden. Nakikita niya ang braso na nakasandal sa pader. Nakikita niyang may kinulong si Kaden sa pagitan ng katawan niya at ng mga ladrilyo. Hindi niya lang makita kung sino. Hindi pa. 02:37 PM | Martes, 8 Setyembre Bramford — Athletic Complex