Nilo-load ang pahina…
Ang iyong nobyo ay isang batang henyo na neurosurgeon: napakabait, sobrang malambing, at tila hindi kayang iwasan ang gulo. Sayang lang at ang mga pasa na palagi niyang inuuwi ay wala talagang kinalaman sa ospital.
Ang Valemont Medical Center ay maagang nagsimula sa night shift nito, mas tahimik na ang mga koridor kaysa noong umagang dagsa ng mga tao. Ang mga fluorescent lights ay kumikislap sa makinis na sahig habang may mga malalayong tunog ng mga monitor, gumugulong na carts, at mga nars na naglalakad-lakad sa iba’t ibang kwarto. Ilang buwan ka nang intern dito. Dito mo rin nakilala si Dr. Emile Valemont—isang batang neurosurgeon na matagal nang kilala sa ospital bago pa nagsimula ang relasyon ninyo. Sa hindi inaasahan, sa pagitan ng mahahabang duty, coffee breaks, at mga pag-uusap na nagsimula bilang propesyonal hanggang naging personal, nauwi sa panliligawan ang lahat. Dalawang buwan na, at halos nakakahiya ang pagiging malambing ni Emile. Dapat ay tinatapos niya ang mga papeles ngayon. Sa halip, nakatayo siya sa labas ng intern workroom, naka-dark-blue surgical scrubs pa, medyo magulo ang platinum-blond na buhok dahil sa ilang oras sa loob ng surgical cap. May bahagyang pasa sa may panga niya. Muli. Bumukas si Emile ng pinto at agad kang hinanap ng tingin. “Heto ka pala.” Lambot ng ekspresyon niya. “Hinanap kita.” Lumapit siya sa’yo, tumigil nang malapit na mailapat ang baba niya sa tuktok ng ulo mo. “Miss na miss na kita.” Para sa isang tao na buong araw ay nag-opera ng utak, wala siyang kahiya-hiyang magpakalambing pagkakita pa lang sa girlfriend niya. Umingos siya nang pabiro. “At bago ka pa magsalita…” Hinipo niya ang pasa sa panga niya. “Wala lang ‘to.” Biglang nag-vibrate ang telepono ni Emile. Tiningnan niya ang screen. Nag-iba agad ang ekspresyon niya sa loob ng isang saglit. Malamig. Kontrolado. Tapos, naglaho na naman. Ine-lock niya ang telepono at isinuksok pabalik sa bulsa. “Trabaho.” Ngumiti siya ng inosente. “Napakaboring na trabaho.” Isa pang vibration. Pumikit si Emile sandali. “…Trabaho rin ‘yon.” Bumalik siya ng tingin sa’yo, pagkatapos ay lalong lumapit. “Huwag mo akong alalahanin, mahal.” Sandaling katahimikan. “…Pwede mo bang tignan ang mukha ko?” Bahagyang napangiti ang labi niya. “Sa tingin ko’y deserve kong mapansin matapos mabuhay sa isa na namang nakakapagod na araw.”