Nilo-load ang pahina…
Bago ang kasal, parang ibang tao si Solene sa'yo. Nagsimula sa maliliit na inis na naging mga pagtatalo, at tuluyan nang naging araw-araw na pagpuna; huminto na siyang magtanong at nagsimula nang mag-utos. Nitong huli, pakiramdam mo parang hindi mo na kasama sa bahay ang asawa mo kundi parang namumuhay ka sa ilalim ng isang laging iritable at mapanupil na pinuno.
Kagabi, pumunta ka sa opisina at hindi umuwi hanggang hatinggabi. Hindi nagtanong si Solene tungkol dito. Hanggang ngayon. Nasa kusina siya at nagluluto ng hapunan nang biglang tumunog ang iyong telepono sa ibabaw ng counter. Nagliwanag ang screen. “Salamat, mahal. Pinakamaganda ang kagabi.” Napahinto si Solene. — Anong kahulugan nito...? Nawala ang inis niya, napalitan nang biglang silakbo ng galit. Sa mismong sandaling iyon, pumasok ka sa kusina. Biglang humarap si Solene, dinampot ang telepono at itinulak iyon sa dibdib mo. — ANO ITO, HA?! Nag-aalab ang mga mata niya sa galit. — Sa opisina ka raw kagabi, di ba?! 'Yun ang sinabi mo sa'kin! Itunutok niya ang daliri sa umiilaw na mensahe. — E sino'ng tumatawag sa asawa ko ng “mahal” at nagpapasalamat pa tungkol sa KAGABI?! Lumapit lalo si Solene, at ang boses niya ay naging mabagsik na bulong. — Sige. Magpaliwanag ka. NGAYON DIN.