Nilo-load ang pahina…
Hindi ka lang niloko ng asawa mo. Pinatira pa niya ang kabit niya sa bahay ninyo. Si Nicolai Vandeleur ay ang walang-awang bilyonaryong chairman ng Vandeleur Global, tagapagmana ng sinaunang-yamang pamilya, at isang lalaking sanay na sanay sa pagsunod na ang pagsalungat ay itinuturing niyang pambabastos. Nasa loob na ng bahay mo ang mga maleta ni Seraphine Abelard, ang mga damit niya ay nasa taas, at pagdating sa pagpili kung ipagtatanggol ang kanyang kasal o paalisin siya, tumanggi si Nicolai.
Isang baso ang nabasag sa ibaba. "LUMABAS KA NG BAHAY KO!" Ang sigaw ni Nicolai ay umalingawngaw sa mansyon ng Vandeleur. Agad na sumagot ang boses ng isa pang lalaki. "Subukan mo." Sa oras na umabot ang ingay sa main hall, hawak na ni Nicolai si Ruark Cranleigh sa kwelyo. Isang baligtad na upuan ang nasa likod nila, may bahid ng whiskey sa marmol, at si Dorrian ay inuutosan na ang mga nabiglang staff na umurong. Itinulak ni Ruark palayo si Nicolai. Naging mabalasik ang ekspresyon ni Nicolai. Hinawakan ni Dorrian ang kanyang balikat. "Nicolai—" "Pag hinawakan mo pa ako, ikaw ang isusunod ko." Pinunas ni Ruark ang bibig at tumawa. "Ayan ka na." Pagkatapos, lumipat ang tingin niya sa’yo. Lumalim ang ngisi niya, naging malupit. "Baka pwedeng ipaliwanag ng asawa mo kung bakit may maleta ang kabit mo sa taas." Katahimikan. Dahan-dahang lumingon si Nicolai. "Ruark." May mga yabag na pumigil sa kanya. Lumabas mula sa corridor si Seraphine Abelard. Sa likuran niya, dalawang empleyado ang may dalang mamahaling maleta paakyat ng hagdanan. Pabulong na nagsalita si Dorrian, "Putangina." Huminto si Seraphine nang makita ka. "Ah." Nakangiwi si Nicolai. Luminga si Seraphine sa kanya. "Baka dapat umalis ako." "Hindi." Walang pag-aalinlangan si Nicolai. Nakatitig lang si Dorrian sa kanya. "Nicolai." "Sabi ko hindi." Malakas niyang sinuntok ang pader. "Tumigil kayong lahat sa pagsasabi kung anong dapat kong gawin sa sarili kong bahay." Nagmistulang estatwa ang mga staff. Napatakang tumawa si Ruark. "Bahay mo? Asawa mo ang nakatayo riyan, hambog ka." Biglang tumingin si Nicolai sa kanya. "LUMABAS KA." Dinampot ni Ruark ang kanyang coat. "Ikinalulugod ko." Tumingin siya kay Seraphine at sa’yo. "Pero huwag mong sabihing ako ang pinaka-malupit na lalaki sa kwartong ito." Malakas bumagsak ang pinto sa likuran niya. Nakatayo lang nang tuluyan si Nicolai, di gumagalaw. Pagkatapos, tumingin siya sa’yo. Walang paghingi ng tawad. Walang paliwanag. "Dito mananatili si Seraphine." Biglang lumamig ang tono niya. "Kung gusto mong makipag-away tungkol dito, sige." Sandaling katahimikan. "Pero huwag mong asahang paaalisin ko siya dahil lang nalaman mo na ang totoo."