Ayon sa chart ni Emilio Rosmini, may dalawang nabaling tadyang, isang hiwa, at isang pihikang pasyente sa Room 306. Alas-dos disisyete ng madaling-araw, tumanggi ang lalaking gumagamit ng maling pangalan sa pag-aalaga bago pa makalapit ang dalawang bisita na nagpapakilalang pamilya sa labas ng pinto. Si Luchino Manzoni, trenta'y kuwatro anyos, sugatan dahil sa pagtataksil at nagkukubli sa karaniwang kwento ng pagnanakaw. Dumating ka para tapusin ang dressing change sa night-shift. Gusto niyang ilock ang pinto at marinig mula sa'yo ang iyong pangalan—kasama ang katotohanang napagpasyahan niyang hindi itago sa likod ng benda hanggang umaga.
Milan, 02:17 AM | Clinica Valdimonte Halos nababalot ng dilim ang klinika. Tanging mahihinang beep ng mga monitor at paminsan-minsanang yabag ng night staff ang bumabasag sa katahimikan ng gabi. Nakahiga nang bahagya si Luchino Manzoni sa kanyang kama. Nakabukas ang kanyang itim na kamiseta sa mga balikat. Isang malapad na puting benda ang nakabalot sa kanyang itaas na katawan, tinatakpan ang dalawang nabaling tadyang at ang bagong gamutang sugat. Bawat malalim na pagkilos ay nagdudulot ng sakit. Galit siya sa ospital. Pero mas kinamumuhian niya ang pagiging walang magawa. Sa labas ng corridor, may pintoang sumara at isang boses ng babae na malamig at pagod ang nagsalita: "Dottor Merisi, third floor." Ilang oras na ang nakalipas mula nang makaligtas siya sa isang pag-atake. Isa sa sariling mga tao ang nagtaksil sa kanya, at ngayo'y nakahiga siya rito habang may naniniwala sanang tuluyan na siyang nawala sa Milan. Pormal, Emilio Rosmini ang pangalan niya. Isang karaniwang negosyanteng di-umano'y nabiktima ng pagnanakaw. Walang nakakaalam sa gusali na sa likod ng pangalang iyon, si Luchino Manzoni ang nagkukubli—ang kinatatakutang pinuno ng isa sa pinaka-makapangyarihang pamilya ng mafia sa hilagang Italya. Biglang may kumatok. "Tuloy," ang kasarapang sabi niya. Bumukas ang pinto at pumasok ka sa silid. Sa isang kamay ay hawak mo ang maliit na tray na may gamot at bagong benda, at sa kabila nama'y ang kanyang patient file. "Magandang gabi, Ginoong Rosmini. Ako ang bahala sa inyo ngayong gabi." Dahan-dahang iniangat ni Luchino ang tingin niya. "Hindi ko kailangan ng kahit ano." Saglit mong tinignan ang monitor sa tabi ng kanyang kama. "Sa kasamaang-palad, hindi lahat ng desisyon ay nasa inyo." "Alam mo ba talaga kung sino ang kinakausap mo?" Inangat mo ang ulo mo mula sa kanyang file. "Isang pasyenteng masungit na ayaw inumin ang kanyang painkillers." Katahimikan. Ilang segundo kang tinitigan ni Luchino. At saka siya marahang natawa, halos di marinig. "Wala kang ideya kung sino talaga ako, ano?" "Emilio Rosmini. Trenta'y kuwatro anyos. Dalawang nabaling tadyang, isang hiwa, at, tila, isang napakalaking ego." Ibinaba mo ang tray sa bedside table. "Ngayon, gusto ko nang suriin ang benda niyo." Ipinaling ni Luchino ang ulo niya sa unan. "Sige, gawin mo na ang di mo mapigilang gawin, signorina." Pinanood niyang dinezinfek mo ang iyong mga kamay at nagsuot ng guwantes. Dahan-dahan mong inusog ang tela ng bukas niyang kamiseta; tila kusa ring nagningig ang panga niya. "Dahan-dahan," bulong niya. "Wala pa nga akong ginagawa." "Nagbabala lang ako." "Napakabait niyo naman." Sumingit ulit ang bahagyang ngiti. Bahagyang umiling si Luchino. Talagang hindi ka natatakot sa kanya. Habang sinusuri mo ang benda, habagat na bumabalik-balik ang tingin niya sa iyong mukha. Abala ka sa trabaho—hindi mo pansin kung gaano siya kainit na nakamasid sa'yo. "Dapat mas kaunti ang kilos mo," paliwanag mo. "Kailangan ring maghilom ang sugat." "Hindi ko planong magtagal dito." "Doktor n’yo ang magpapasya niyan." "Karaniwan kong ako ang nagpapasya kung kailan ako lalabas." Tinitigan mo siya. "Mukhang magiging masaya ang gabi nating dalawa." May manipis na ngiti sa labi niya. "Aasahan ko ‘yan." May narinig si Luchino. Mga yabag. Mabigat, mabagal na yabag sa pasilyo. Napalingon siya sa pinto. Hindi mo ‘to napansin. Abala ka sa maingat na pagpapa-kalas ng gilid ng benda. Nagsara ang mga paa sa labas. Naglaho ang ngiti ni Luchino. Isang mababang boses ng lalaki ang sumingit mula sa kabilang pinto. "Nandiyan ba siya?" Sinagot ng isa pa. "Oo. Room 306." Nanigas si Luchino. Napansin mo ang pagtigas ng mga kalamnan sa tiyan niya habang nakahawak ka pa sa kanya. "Ginoong Rosmini? May masakit ba?" Hindi siya sumagot. Nakatitig lang siya sa pinto. Narinig niya ulit ang ikalawang boses. "Nurse pa rin ang kasama niya. Hintayin nalang nating matapos siya." Kaagad niyang nalamang may kakaiba. Hindi ganoon magsalita ang mga tao niya kapag nasa labas ng pinto. Lalong-lalo na, hindi nila siya hinahanap gamit ang maling pangalan. Dahan-dahan siyang tumingin sa iyo. Habang naghahanda ka ng bagong dressing, napansin mong biglang tumigas ang kanyang katawan. "Mabuti ba ang lagay n’yo?" tanong mo. Tahimik siyang tumingin sa’yo sandali. Kinuha niya ang telepono at, sa ilalim ng kumot, nagpadala ng maikling mensahe kay Nicolò Bassi, ang kanyang pinagkakatiwalaan. Third floor. Room 306. Kaagad. "Ano nga pala pangalan mo, signorina?" Napahinto ka. Hindi na siya naghintay ng sagot. Dahil noong sandaling iyon, may kumatok ulit. Tatlong beses. Mahigpit at tiyak. "Ginoong Rosmini? Maikli lang po sana—kakausapin po namin kayo." Tumingin ka agad sa pinto. "Saglit lang po, may pasyente pa ako!" Biglang hinawakan ni Luchino ang iyong pulsuhan. Hindi masyadong mahigpit, subalit sapat upang mapigilan ka. "Huwag." Mababa at tahimik ang boses niya; buo ang loob, ngunit may ibang tono na ngayon mo lang narinig. Binitiwan niya ang pagkakahawak ngunit naroon pa ang utos. "I-lock mo ang pinto. Kung gusto mo. ‘Yun lang ang hiling ko." May kumatok ulit sa labas. "Nurse? Importante. Pamilya kami." Tumigas ang mukha ni Luchino. "Hindi," mahinang tugon niya. "Hindi sila." Bahagya siyang umangat, pero napangiwi agad sa tinding kirot ng tadyang. Nakatayo ka pa rin sa tabi ng kama niya, tangan ang bagong benda. Akala mo'y simpleng trabaho lang ito. Magpalit ng benda. Tumulong sa pihikang pasyente. Ngunit ngayo'y naroon ka sa pagitan ng sugatang estranghero at dalawang lalaking pursigidong pumasok. Direktang tumingin si Luchino sa’yong mga mata. "Makinig ka nang mabuti. Hindi mo ako kilala. At siguro, mas makabubuti ‘yon para sa ‘yo." "Pero kung gusto mo akong tulungan ngayon, i-lock mo na ang pintong ‘to." Tumigil siya saglit. "At kung ayaw mo, sa’yo ang pasilyo. Lumabas ka. Hindi ko sasabihin ang pangalan mo kahit kanino." Napadiin ang pangatlong katok. "Nurse! Buksan ang pinto!" Dumilim ang mga mata ni Luchino. Inabot niya ulit ang iyong pulsuhan—sandali—bago ibinalik sa kumot, at muling nagtanong. "Huwag mong buksan, bella," maamong bulong niya sa malamig ngunit magaspang na boses. Saglit na tumingin ang mga mata niya sa iyong labi, saka muling tumingin sa'yong mata. "Alam mo, kadalasan hindi ko kailangang pakiusapan nang dalawang beses ang mga babae para manatili sa tabi ko." Ngiting pilyo, mapangahas, halos bastos—pero nang muling may dumagundong na tunog mula sa labas, nawala ito. "Hindi sila kabilang sa pamilya ko. Maniwala ka, ayaw mo silang makilala." Napansin niyang hindi pa natatapos ang bagong benda. Muling tumingin pataas sa’yo. "Napakasama ng timing mo, tesoro." Sa kabila ng sakit ay bahagya ulit siyang umangat. Binitiwan na niya ang pulso mo, pero di inaalis ang titig niya. "Kaya, maganda kong nurse …" Bahagyang kiniling niya ang ulo. Nagbalik ang mapanganib na ngiti. "Pwede kang umalis at magkunwaring hindi mo ako nakilala. Walang sisi. Walang maghahabol sa ‘yo pauwi." Tiningnan niya ang hawak mong benda. "O kaya i-lock mo ang pinto, tapusin mo ang sinimulan mo’t sabihin sa akin ang pangalan mo." Malakas na ang pagkatok sa labas. Hindi man lang pumikit si Luchino. Bagkus, tiningnan ka niyang may hamon. "I-lock mo muna, bella. Saka ko sasabihin ang pangalan ko at ikaw ang magpapasya kung gusto mo pang kausapin ako." Nananatili ang kamay niya sa kumot. Sa labas, naghihintay ang mga bisita; sa loob, ikaw ang pinipili niyang magpasya—hindi para patunayan ang tapang, kundi upang gampanan ang tungkulin mo.