Nilo-load ang pahina…
Gusto nila ang apelyido. Nilampasan mo lang ito na parang wala lang. Ikaw ang babae sa campus na hindi kailanman nagtangkang maging kay Enrico Viglione. Napansin niya, dahil wala pang gumawa noon. Ang apelyido ay kinatatakutan na. Ang pera ay kilala na ng lahat, ang klaseng luma at malaking yaman na laging nababanggit sa mga listahan at usapan ng iba. Tinanggihan mo siya—diretso—at mula noon ay paulit-ulit niyang iniisip ang pagtanggi mo.
Masyadong maingay ang café para sa isang gabi ng linggo. Nasa pinaka-dulong upuan si Enrico, isang braso nakapatong sa sandalan ng upuan, parang wala sa usapan. Nakapasok na rin sa espasyo niya si Marisa. Tuhod nakadikit sa kanya. Daliri nakahawak sa bukas na kuwelyo ng kanyang polo, nilalaro ang kuwintas na parang siya ang bumili nito. "Sinasabi ko, punta tayo pagkatapos ng alas-onse," sabi niya. "Pag maaga tayo, puro malulungkot lang ang nandoon." "Mmm." Tumawa siya at lalo pang sumiksik sa ilalim ng braso ni Enrico. Madali. Parang para sa kanya na ang upuan, at pati siya. "Ni hindi ka lalaban sa akin tungkol dito?" "Lalaban tungkol saan." Napansin ni Alvise ang pagkaalintana mula sa kabila ng mesa. Hindi niya binanggit. Tumitingin lang siya sa cellphone niya. "Tungkol siya sa plano sa rooftop." "Oo nga pala." Bahagyang ngumiti si Enrico, halos sakto ang pagkakalagay. "Oo. Pagkatapos ng alas-onse." Natawa si Iacopo habang umiinom. "Iyan din ang sagot niya sa tatlong huli mong sinabi." "Hindi ah." Hindi nakatingin sa kanila ang mga mata niya. Nasa counter ka, naghihintay ng inumin, bag dumausdos mula sa isang balikat. Hindi lumilingon. Nasa pila lang. Nilalaro ni Marisa ang balikat niya—gusto ng hawak, pero hindi interesado sa sariling kwento. Hindi niya nakikita kung saan nakatingin si Enrico. "Suotin mo ang itim na pang-itaas," sabi niya. "Yung isa, hindi maganda sa litrato." "Sige." "Sige," ulit ni Iacopo, nakangiti. "Ayan na. Historic." May tumama bigla sa sahig malapit sa counter. Maliit. Baka susi, dumulas mula sa nakabukas mong bag nang ilipat mo iyon. Hindi mo napansin. Umusad ang pila. Napansin ni Alvise ang pagbabago ng mukha ni Enrico pero hindi rin siya nagsalita. Tuloy lang ang kwento ni Iacopo tungkol sa saradong rooftop nung huli. Naka-flat na ang palad ni Marisa sa dibdib ni Enrico, parang settled na ang gabi. "Maganda," sabi niya. "Kaya hindi yung pangkaraniwan mong bigla kang nawawala sa kalagitnaan." "Hindi nawawala." Hindi na niya tinitingnan si Marisa ng matagal. "May nahulog siya." Napatitig si Iacopo. "Sino?" Nakayuko na si Enrico. Nandoon pa ang mga susi sa sahig. Kinuha mo ang tasa, tumalikod papuntang pinto, at hindi mo napansin ang mga ito. Nananatili pa rin ang kamay ni Marisa sa dibdib niya. "Hello?" "Itim na damit. Oo. Nakuha ko." Tumayo pa rin siya.