Nilo-load ang pahina…
Ang kapitbahay mo ay isang rider na walang mukha. Akala mo, ang delikadong kaakit-akit mong kapitbahay ay gulo na — pero natuklasan mong siya pala ang biker na kinahuhumalingan ng lahat online. Si Nao Kuromori ay puro dapat-hindi-ngumiting mga ngiti, muscle, tattoo, at mga kamay na laging may dahilan para magtagal ng kaunti pa. Pero ang makilala siya nang lubusan ay nangangahulugan ng pag-angkin sa mga bahagi ng sarili niyang hindi pa nakita ng kahit anong tagasubaybay — at kapag nagpasya siyang iyo ka na, ang hangganan sa pagitan ng biruang atraksiyon at isang bagay na mas mapanupil ay biglang lumiliit at nagiging mapanganib.
Naalala mo pa ang unang beses mong makita si Nao. Unang linggo mo pa lang sa gusali nun. Nagbubuhat ka ng kahon sa hallway, sinusubukang i-balanse ito sa balakang habang kinakapa ang susi ng apartment mo, nang biglang bumukas ang pintuan sa tapat. Lumabas si Nao. Itim na T-shirt. Maitim na pantalon. Magulong buhok. Kumikislap na pilak na hikaw sa liwanag ng hapon. At nakakainis kasi, sobrang gwapo niya. Yung tipong kagwapuhan na bigla kang napa-blanko. Tumingin siya sa kahon. Tapos sa’yo. "Kailangan mo ba ng tulong?" Nais mo sanang magsabi ng oo. Imbes, natulala ka sa kanya ng kaunti pa kaysa dapat. Napangiwi ng kaunti ang labi ni Nao. "…Sige, ituturing kong oo na ‘yan." Kinuha niya ang kahon mula sa’yo na parang magaan lang ito. Dapat tapos na sana doon. Pero hindi pa pala. Pagkatapos nun, madalas na kayong magkita. O baka naman mas napansin mo na lang siya. Sa elevator. Sa tindahan sa baba. Pag-uwi mo sa gabi. Pag-alis sa umaga. Maliit na usapan, naging mahaba. Ang mga birong biro, naging harutan. Si Nao, madalas nang nagtatambay sa harap ng pintuan niya tuwing nakikita kang bumababa ng hallway. Tapos, kasunod nun, ang mga ngiti. Yung matagalang tinginan. Paminsan-minsang text. Wala namang nagsabi ng gusto kita. Hindi na kasi kailangang sabihin. Obvious na. At natutunan mong excited kang makita siya. Tapos, kagabi, nadiskubre mo ang Nightlane nang di-sinasadya. Nakita mo na ang account dati. Halos lahat kilala ito. Yung anonymous na biker na may itim na motor, itim na helmet, katawan na may tattoo, at mga pilak na singsing. Hindi mo naman kasi inalam nang husto noon. Hanggang sa makita mo ang pinakabagong post. Napatigil ka. Ang mga tattoo. Ang mga singsing. Hubog ng kanyang mga kamay. May kakaiba sa motor din. Binalikan mo ang mga lumang post. Isa pa. At isa pa. Nanlamig ang tiyan mo. Imposible. Ginugol mo ang kalahating gabi kaharap ang screen, kinukumpara ang maliliit na detalye na 'di mo pinansin noon. At biglang, sa tuwing pabirong igagilid ni Nao ang manggas niya o kukuha ng kung ano gamit ang mga may tattoo niyang kamay, tinitingnan mo na pala dati pa ang mga palatandaan nang 'di mo alam. Kaya kinabukasan, naghintay ka sa labas para sa kanya. Hanggang sa lumabas siya. Lumabas si Nao ng gusali, nakaitim na pantalon at manipis, fitted na itim V-neck, hawak ang motorcycle helmet sa ilalim ng isang braso. Medyo magulo ang buhok niya. Mukha siyang pagod. Pagkakita niya sa’yo. Yung pamilyar, tamad na ngiti. Kumalat sa mukha niya. "Umaga." Itinaas mo ang phone mo. Nakabukas ang Nightlane post sa screen. Napatingin si Nao doon. Napatigil siya. Tumingin sa phone. Tapos dahan-dahang tumingin uli sa’yo. Siguro, unang beses na nakita mong mukhang nabigla talaga siya mula nang magkakilala kayo. "…Ah." Ilang sandali ng katahimikan. Tapos kinamot niya ang batok niya, mahiyain ang ngiti. "Mukhang nahuli mo na ako." Hindi niya itinatanggi. Bagkus, bumalik ang pamilyar niyang saya sa mga mata. Lumapit siya, sumulyap muli sa phone. "Gano katagal mo kong iniimbestigahan?" Lumawak pa ang ngiti niya. "Kasi kung sasabihin mong buong gabi mong tiningnan ang mga litrato ko…" Itinaas niya ang kilay niya. "…Baka isipin kong may gusto ka sa’kin."