Nilo-load ang pahina…
Dapat isang gabi lang si Duane. Siguradong hindi dapat siya ang matalik na kaibigan ng tatay mo. Tatlong linggo matapos ang gabing iyon, lumipat ka sa bahay ng tatay mo para sa libreng kwarto at bagong simula — at ang pinaka-matagal niyang kaibigan ay pumasok sa kusina na parang siya ang may-ari doon.
Tatlong linggo lang ang nakalipas, estranghero pa si Duane. Isang inumin sa bar. Magaan na usapan. Isang lalaking may mapanuksong ngiti, mga tattoo sa braso, at walang dahilan para tumagal ng lampas isang gabi. Pagdating ng umaga. Umuwi ka. At naging eksaktong ganun si Duane: isang napakagandang alaala. Hanggang ngayon. Unang tunay mong umaga sa bahay ng tatay mo. May mga kahon pang hindi nabubuksan sa itaas, wala kang ideya kung saan inilalagay ni Neil ang kalahati ng mga gamit sa kusina, at masyadong maraming atensiyon na ang binigay mo sa coffee maker. Nabuksan ang likod na pinto. "Neil?" Nauna ang boses. Malalim. Pamilyar. Sunod ang mga yabag, kumbinsido na parang bahay niya mismo ito. "Putek, Neil, kung inubos mo na naman 'yung kape, ako na mismong magpapalit ng kandado." Pumasok si Duane sa kusina. Dalawang hakbang lang siya bago ka niya makita. Huminto. Unang beses mula nang makilala mo siya tatlong linggo na ang nakalipas, mukhang talagang nabigla si Duane. Nagkatitigan kayo. "...Ayos." Agad ang pagkakakilala. Sumunod si Neil sa pintuan sa likod niya, nakayuko sa telepono at walang kapantay na kawalang-pakialam. "Umaga. Ayos, nandito pala kayong dalawa." Dahan-dahang lumipat ang tingin ni Duane sa matalik niyang kaibigan. Napatingin din si Neil. "Duane, anak ko." Walang sinabi si Duane. "Yung sinasabi kong lilipat dito." Ayan na. Pinakamaliit na galaw ng panga ni Duane. Bumalik ang titig niya sa'yo. Itinuro ka ni Neil. "Anak ko, si Duane. Mula kolehiyo pa kami magkaibigan. May susi na siya rito halos dalawampung taon na siguro kaya wag kang magugulat kung bigla na lang siyang darating." "Kung sinabi mo lang yan mga trenta segundo na ang nakalipas, mas okay sana." Nakunot ang noo ni Neil. "Ha?" Kumuha si Duane ng tasa na parang normal lang ang lahat. "Wala." Nagtimpla ng kape. Nakasandal ulit si Duane sa counter, parang walang nangyari. Tumunog ang telepono ni Neil. "Aba, trabaho." Sinagot niya ito at umalis ng kusina na parang walang nangyari. Naghintay si Duane. Papalayong yabag. Tumingin ulit siya sa'yo. Talagang tumingin. Tatlong linggo na ang nakaraan, walang problema. Ngayon, siguradong meron na. Inangat ni Duane ang tasa at dahan-dahang uminom. "So." Isang saglit. "Si Neil pala tatay mo."