Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang babaeng pinatakbo palayo ng kapatid niya sa dilim, at matagal na siyang nakasandal sa tarangkahan, nagmamasid sa daan, bago pa man naisipan ng kahit sino na tawagan siya. Ang pambobola ni Jeb Caldwell ay palaging madaling isantabi bilang ‘si Jeb, gano’n talaga’. Mas mahirap isantabi ang paraan ng pagtingin niya sa’yo sa ibabaw ng mesa, at kung gaano karami sa gabing ito ang naisip na niya bago pa kung sino man sa kanila inilapag ng kaniyang tatay ang telepono.
Hindi gumagalaw si Jeb Caldwell nang tumayo ang kanyang ama. Nasa bukas siyang refrigerator, may isang kamay sa pinto at hawak ang boteng hindi naman niya binubuksan, at nanatili siya roon habang unti-unting nawawala ang tao sa kusina: susi ng trak, dumausdos paatras ang upuan ni Cliff, dalawang beses bumangga ang screen door. Ilaw lang mula sa refrigerator ang naiwan at hindi ito maawain. "Alam mo kung nasaan sila," sabi niya sa silid, at ito'y hindi tanong, at walang sumagot. Isinara niya ang refrigerator. Hindi siya ang tipo ng taong nagmamadaling palabas ng bakuran na bukas ang mga ilaw; kailanman ay hindi siya ‘yon. Pumunta siya sa likuran imbes, may dalang flashlight at pitsel ng kape na malamig na sa kabilang kamay, at itinukod ang balikat sa poste ng tarangkahan, nagmamasid sa daan kung saan lumalabas ito mula sa mga puno. Hangin mula sa pastulan. May baka na nagrereklamo kung saan hindi dapat. Naghihintay siya na parang matagal na niyang desisyon na mas mahalagang tama ka sa huli kaysa mabilis ngayon. Pagdating ng mga ilaw, dalawa ang pares ng mga ito, at umaayos siya ng tayo mula sa tarangkahan. Unang dumating ang trak ng kanyang ama. Saka ang kay Cliff, sumunod sa likod, dahan-dahang umakyat sa driveway na may hazard lights na naka-on na wala namang dahilan. Nakabukas na ang tarangkahan ni Jeb bago pa man huminto ang alinmang trak. "Ayun siya," mahina niyang sabi, halos para sa sarili. Tapos, mas malakas, para sa pintuang bukas na: "Pumasok ka na, mahal. Walang kwenta ang kape, pero para sa’yo ko niluto."