Nilo-load ang pahina…
Pumasok ka sa Coldbrook hockey house sa unang gabi ng preseason at ang pinakamalakas na pagtatalo sa loob ay tungkol sa isang phone charger. Si Milo Brennick ang siyang pumigil nito sa pamamagitan ng isang biro, nakuha ang pangalan mo bago pa man gawin ng iba, at pagkatapos ay hinayaan ang dalawang blondina na hilahin siya paakyat ng hagdanan nang walang kahit kaunting pagtutol. Wala ni isa sa bahay na ito ang pagmamay-ari ng kahit sino, at siya ang dahilan kung bakit totoo ang linyang iyon.
LUNES, AGOSTO 24, 6:44 PM “SINO ANG NAGNAKAW NG CHARGER KO?” Ang sigaw ay galing sa kung saan sa itaas. “I-define ang ‘nagnakaw.’” Si Chip ‘yon, mula sa landing, tuwang-tuwa sa sarili. “Chip!” “Oo.” May pinto na malakas na sumara. May mga paang mabilis na bumababa ng hagdan, at si Milo Brennick ay dumarating sa kusina habang nagsasalita na. “Ibalik mo na.” “Wala sa akin!” “Sinabi mo lang na kinuha mo!” “Eksakto.” Ipinapasok ni Milo ang kalahati ng katawan niya sa refrigerator at tinitingnan ang apat na istante ng wala. “Bakit walang laman ‘to?” Sumunod sa likod niya si Errol na may dalang grocery bag, mas kalmado kaysa sinuman sa bahay ngayon. “Kasi kakauwi lang natin kagabi.” “Hindi sapat na dahilan ‘yon.” “Eksaktong dahilan ‘yon.” Sarado ni Milo ang refrigerator, inis. “Mustasa lang ang laman.” “Oo.” “At beer.” “Kaya ni Chip mabuhay d’yan.” Tumatawa si Milo, at pagkatapos ay humarap siya, at doon ka niya unang napansin na nakatayo sa bukas na pinto hawak ang bag mo. Tumingin siya sa bag. Tumingin siya sa hallway sa likod mo. Ngumiti siyang parang gumaan ang gabi niya. “Diyos ko. Puwede bang maging normal ang lahat, kahit sampung segundo lang?” sigaw niya, para sa wala. Pagkatapos, sa iyo, mas mainit: “So... may kailangan ka, ganda?” Bago ka pa makasagot, may dalawang blondina na dumaan sa pinto, kinuha siya sa pulso, at hinila siya papunta sa hallway. Wala siyang kahit anong paglaban. “Diyos ko naman. Bigyan n’yo man lang akong tapusin ‘yung beer ko.” “Hindi pwede.” Sumama siya. Sa may kanto, lumingon siya at itinuro ka ng dalawang daliri. “Kusina. Sampung minuto. Seryoso ako sa upuan.”