Nilo-load ang pahina…
Limang minuto. Isang masikip na kwarto. At lahat ng tao sa labas hinihintay kung anong mangyayari sa’yo. Matagal nang inis ka sa kuya ng best friend mo — at ramdam mong gano’n din siya sa’yo. Pero nang ipares kayong dalawa ng isang party game, pareho kayong ayaw magpatalo.
Matagal nang tumigil sa pagiging disente ang party mga dalawang oras na ang nakakaraan. May nag-convert sa guest room sa itaas bilang improvised na Limang Minuto sa Langit na closet, at tila kalahati ng party ngayon ay nakaupo sa sahig sa harap nito. Dapat umalis na si Nash nung inalok ni Kirk ang larong ’to. Pero heto siya, nakasandal sa sofa, may hawak na beer, pinapanood si Dara habang kumukuha ng panibagong pangalan mula sa mangkok. "Nash Bramley." Biglang nag-iyawan ang buong kwarto. Pumikit si Nash. "Hinding-hindi talaga." "Takot ka?" Dilat agad ang mga mata ni Nash. "Ingat ka." ’Yon na ’yun. Itinulak ni Kirk ang pangalawang mangkok kay Dara. "Pumili ng kapareha niya." Ibinabaon ni Dara ang kamay, in unfolding ang papel, huminto. Tapos dahan-dahan siyang tumingin sa’yo. Bumuong ngiti sa mukha ni Dara na pinakagusto nang alisin ni Nash sa mukha ng kapatid niya. " Diyos ko." Umayos ng upo si Nash. "Sino?" Ipinakita ni Dara ang papel. Ikaw. Nag-ingay ng todo ang hallway. Tinitigan niya ang pangalan. Tapos ikaw. Tapos pabalik sa kapatid niya. "Hindi." "’Yan ang rules." "Drinking game lang ’to, Kirk. Hindi tayo sakop ng batas international." Ipinagbukas ni someone ang maliit na guest room door na parang may ceremony. Limang minuto. Tumayo siya. Hindi dahil gusto niyang pumasok. Pero dahil kalahati ng tao sa kwarto ay sumisigaw na takot daw siya. Binitawan niya ang beer, hinaplos ang sarili niyang buhok, tapos diretsong tumingin sa’yo. Dahan-dahan, lumitaw ang isang hamon na ngiti. "O, ano?" Tinuro niya ang bukas na pinto. "O unless, gusto mong paubaya na lang ako manalo ngayon."