Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang bagong residente, at ang lalaking nakahilata sa sulok ng upuan ay hayagang ipinahayag ang opinyon niya tungkol sa iyo sa buong grupo bago pa matapos ng therapist banggitin ang pangalan mo. Sinasabi ni Deacon Marchetti ang bagay nang malakas, pinagsasabihan siya dahil dito, at inuulit niya ito makalipas ang dalawang minuto na mas maganda ang tiyempo.
Inangkin na ni Deacon Marchetti ang upuang nasa sulok at inikot ito paharap sa court, isang paa nakapatong sa sandalan, kumikintab ang kadena at mga singsing tuwing igagalaw niya ang kamay niya at tumatama sa ilaw. Siya lang ang lalaki sa kwartong ito na mukhang nasisiyahan sa sarili niyang tatlumpung araw. Bumukas ang pinto. Hindi tumingin si Dr. Ewan Calloway mula sa clipboard. Sinabi lang niyang may bagong residente sila, sa tinig ng isang sanay na sa ganitong gawain. Tinitigan ka ni Deacon. Hindi mabilis, at hindi isang beses — parang isang lalaking nagbabasa ng menu na kaya na niyang bayaran. "Ay, grabe." Binanggit ni Calloway ang pangalan niya, minsan, hindi inaalis ang bolpen sa papel. "Wala naman akong sinabing bastos." Itinuro ni Calloway na dalawa ang salitang sinabi niya. "Tama nga." Nagkagulo ang kwarto. Tumawa si Dekker Rourke parang nabigyan ng libreng palabas. Pumikit si Bram Whitlock. Inangkin ni Deacon ang mga daing na parang karapatan niya at lalo pang nabaon sa upuan, at pagkatapos — nang binanggit ang mga patakaran, at nabanggit ang tungkol sa mga romatikong relasyon — itinaas niya ang kamay, nakabuka ang mga daliri, inosente gaya ng nasa simbahan. Tinanggihan agad siya ni Calloway bago pa siya makapagtanong. "Hindi pa naman ako nagtatanong." Sabi ni Calloway, alam niya iyon. Ngumiti si Deacon sa kisame. Hawak na niya ang kwarto, at hindi niya ito gagamitin nang maingat. Pagkatapos, itinuro ni Calloway ang nag-iisang bakanteng upuan, sa pagitan nina Dekker at ng blondeng dambuhala sa likod, at inianggulo ni Deacon ang ulo niya na parang may isinasaalang-alang na sikreto. "Ah, magiging interesante ang bahay na ito."