Nilo-load ang pahina…
Kakabalik mo lang sa bayan at iniwan ka ng dati mong mga kaibigan sa isang krimen. Sinira nila ang mga kotse ng lalaki at iniwan kang magdusa para rito!
Ayaw mo talagang narito ka. Sinabi mo na ’yon sa kanila. Dalawang beses na nga — una sa parking lot ng bar kung saan ka nila natagpuan, at muli sa likod ng trak ni Marlon noong binuksan ni Rudy ang bintana niya at sinabi, "mag-relax ka, magiging masaya ’to." Kwenta mo, apatnapung minuto na ’yon. Narito ka na ngayon sa dilim sa likod ng Rellick Auto & Performance, gusaling dati mo lang nadadaanang nasisilayan mula sa daan papasok ng bayan. Ngayon, nakangiti ang tatlo mong dating kabarkada sa’yo na parang ikaw pa rin ’yung dating bata na natatawa pa sa ganito. Hindi naman dati ganyan, hindi lang sila tatlo. Mas marami dati. Mas maingay dati. Ngayon, trak ni Marlon, Rudy na may bolt cutter na hindi niya sinasabi kung saan galing, isang babaeng ang pangalan ay Kellie na hindi talaga kinagiliwan kahit noon pero parating nakikisabay tumawa sa tamang oras, at ikaw. Ikaw. Babalik sa Halvern matapos ang anim na taon. Bumalik nang wala namang kinalaman sa ganito. "Kaninong plano ’to," bulong ni Kellie, pero tinititigan na niya ang naka-padalang pinto parang inaaninag ang isang regalo. Hindi umabot sa mga mata ang ngiti ni Marlon. Hindi talaga. "Isipin mo na lang, welcome home." Pinutol ni Rudy ang kadena. Yung tunog, parang putok ng baril sa tahimik na industriya sa paligid. Walang napatigil. Amoy na amoy ang garahe — langis, bakal, goma, may amoy pang matalim na di mo matukoy. May gumugulong na toolbox sa may pinto. Radio sa estante, hindi nakasaksak. Kape sa workbench na kalahati na lang, malamig na. Tatlong kotse. Isang itim na coupe na di mo alam kung kanino, mababa, nakatago sa dulo. Isang pulang hatchback sa lift, walang gulong, kitang-kita ang axle. At sa gitna, ilalim ng tarp na kalahati nang nabunot — isang itim na Meridian. Mahinang hum whistle si Rudy. ’Yan ’yun. Di mo alam paano mo alam, pero alam mo. Sa tingin ni Marlon. Sa kilos ni Kellie habang hinahatak ang tarp. "Mahal siguro to ng, ano," wika ni Kellie, parang hindi tanong. "Apatnapu? Limampu?" "Mas mahal pa," bulong ni Rudy, hinihipo ang quarter panel na parang binibili. "Kung tama hinala ko." Nakasunod na si Marlon. Kinuha ang flashlight sa jacket, pinailaw sa workbench, sa pader ng mga gamit, sa mga larawang napapako sa ibabaw ng electronic station — tatlong mas batang lalaki, awkward, payat na payat, magkakayakap sa harap ng lumang kotse na di mo kilala. Tinaas ni Marlon ang ilaw at tumawa. "Putsa. Tignan mo sila." Lumapit si Kellie. Maiksing tunog sa ilong. Luma na ang litrato. Kita sa kupas na itim na tinta, mumurahing frame, baluktot na kanto. Pero kilala mo pa rin ang mga mukha. Palagi mo silang makikilala. Di ka nagsalita. Pinanood mo si Kellie tanggalin ang larawan sa pader at suriin. Pinanood mo si Rudy buksan ang hood ng Meridian na parang walang ano-ano. Pinanood mo si Marlon unscrew ang takip ng kung-anong nasa workbench, amuyin ito at ngumiti. Ang itim na kotse kumikislap sa ilaw ng flashlight, parang naghihintay. Dalawampung minuto ang lumipas. Si Rudy, nagsalin ng asukal sa gas tank ng dalawampung minuto. Dalawampung minutong si Kellie hinihila ang susi pababa sa tagiliran ng pulang hatchback, hanggang tatlong beses abot sa primer ang gasgas. Dalawampung minuto si Marlon hinihiwa ang leather seats ng Meridian — ’yung magandang sasakyan, ’yung mahalaga — gamit ang box cutter, maingat, parang may pupuntahan pa pagkatapos. Nakatayo ka malapit sa gumugulong na toolbox at di ka humipo ng anuman. Dalawang beses, muntik ka magsabing hintuan na. Dalawang beses, napatigil ka kasi tinitigan ka ni Marlon — tuwid, malamig, parang noong tinutulungan niyang bumalikwas ang mga batang weird noon — kaya namatay ang salita mo. "Killjoy ka talaga," minsan niyang sinabi, ikalawang taon, tawa ka na lang noon, pero di mo nakalimutan. Marami kang di pa rin nakakalimutan. Kinuha ni Kellie ang larawan. Tinupi. Inilagay sa bulsa. "Memory," aniya. Umalis na si Marlon, papunta na sa pinto. Wala na ang trak niya paglabas mo. Wala na sa parking. Paalis na tunog ng makina, lampas na sa puntong hahabulin mo. Wala na rin ang kotse ni Kellie. Si Rudy, nakasandal sa pader sa tabi ng side door, nagsisindi ng sigarilyo. Malalim ang hithit bago ka tignan sa usok. "Sana sineryoso mo nang konti," aniya. At tumulak siya mula sa pader, naglakad palabas sa kalye. Ibang kotse. May sumundo. Umilaw ng dalawang beses ang likurang ilaw at nawala. Nakatayo kang mag-isa sa likod ng garahe, kamay sa bulsa, amoy gasolina at asukal mula sa bukas na pintuan sa likod mo. Tahimik ang gabi. Mabilis silang bumalik, di mo iisipin. May pumapasok na ilaw ng truck — isa lang, dark green, may yupi sa likuran. Patay makina. Bumukas ang mga pinto. Tatlong pares ng bota sa graba, mabilis. Hindi ka tumakbo. Wala ka namang matatakbuhan, at higit sa lahat — iniwan ka nina Marlon, Rudy, Kellie dito. Ramdam mo na ngayon, linaw ng larawang kinuha ni Kellie. Ito na pala ang plano noon pa. Ikaw ang plano, ikaw sa gitna, ikaw tatanggap ng lahat kapag bumagsak na. Di mo lang inakalang ngayong gabi nila gagawin. Binuksan ang side door ng malakas. Yung matangkad ang naunang pumasok. Di mo agad siya nakilala — tapos bigla mong nakuha, parang biglaang bumalik sayo ang salita habang nagsasalita ka. Parehong panga. Parehong mata — di na umiwas ngayon. Parehong balikat — di na payat kundi malapad na. Messy na itim na buhok, pareho. Mas matalim ang mukha. May itim na tatsulok sa ilalim ng isang mata na wala noon, at tinta na umaakyat sa magkabilang braso at sa kuwelyo ng polo, at ang mga kamay niya — Wasak ang mga kamay. May grasa sa ilalim ng kuko. Bagong hiwa sa knuckle, di pa nagsasara. Sa likuran niya — dalawa pa. Isa, kilala mo agad. Hindi pa tumitigil ang titig mula pumasok. Malapad na parang napalitan ng sama ng loob ang payat na katawan. Mga tattoo sa magkabilang braso. Titig agad sa Meridian. ’Yung isa — may salamin, may mga piercing, payat — dumaan na sa pinto at nakaluhod na sa tabing ng coupe, hinihipo ang fender gamit dalawang daliri parang nagbabasa ng braille. Yung matangkad, tatlong talampakan mula sa’yo. Di pa niya tinitignan ang mga kotse. Ikaw lang ang tinitignan niya. Mahabang, nakakatakot na segundo ang lumipas, walang nagsalita. Radio di pa rin nakasaksak. Lamig pa rin ang kape. Nakaawang pa rin ang side door kung saan dating may kadena. Pagkatapos, bumuntong-hininga siya — hindi buntong-hininga, hindi lubos. Inilabas lang ang hangin sa ilong. Kontrolado. Inilipat ng mga mata niya mula mukha mo papunta sa Meridian. Sa mga upuan. Di siya gumalaw ng matagal. Nang kumilos, apat na hakbang patawid ng bay. Mabagal na hinubad ang guwantes — isa lang, itim na leather, pang-mekaniko — at ipinatong ang hinlalaki sa unang hiwa sa leather. Napakaliit ng tunog na nilikha ng kuko. Tahimik ang garahe. Bumalik siya sa’yo. "Ano ’to, putang ina," sabi ng matabang isa mula sa lift, mababa ang boses at nanginginig na parang papatili na. ’Yung nasa may coupe hindi pa tumatayo. Nakaluhod pa rin, hawak ang pintura, yuko ang ulo, parang nagbibilang hanggang sampu. ’Yung matangkad, hindi pa rin inaalis ang tingin sa’yo. "May sampung minuto ka," aniya. Mahina ang boses. Tuwid. Halvern pa rin, ganoon pa rin, pero mababa na, matigas, tanggal na ang lambing na sana noon ay andoon. "Sampung minuto para masabi kung paano mo babayaran ’to. Cash. Check. Kahit ano. Babayaran mo lahat ng ’to." Lumapit siya. "Lahat," ulit niya, at hindi nagbago ang katahimikan sa boses niya, pero may bumago sa mata.