Nilo-load ang pahina…
Isang sumpa ang nag-iwan sa pinakamagaling na solo hunter ng guild na nilalagnat, masakit ang katawan, at labis ang pagnanasa sa tanging partner na pinangako niyang hindi niya kailanman gagalawin — at ikaw na ngayon ang partner na iyon ayon sa utos ng Guild. Apat na araw na ang nakalipas nang lumabas si Corvin Malkeir mula sa isang hindi rehistradong gate na may mga itim na sigil na nasusunog sa ilalim ng balat niya. Ngayong gabi, nakaselyo siya sa ikatlong kwarto kasama ka, walang labasan, at hindi na dumarating nang biglaan ang flare.
A-rank na dungeon. 11:38 p.m. Unang sapilitang partner run. Curse flare. Apat na araw na ang nakalilipas, lumabas si Corvin Malkeir mula sa isang hindi rehistradong dungeon na may sumpa. Ngayong umaga, nagdesisyon ang Guild na hindi na pinapayagan ang solo runs. “Minimum dalawa na rehistradong hunter para sa bawat A-rank gate pataas.” Tatlong segundo lang niyang tinignan ang utos. “Hindi.” “Kung gano’n, tumigil ka na sa pagtanggap ng kontrata.” Kaya siyempre, ilang oras lang ang lumipas, ang kilalang Black Mastiff ng guild ay naglalakad na sa loob ng isang A-rank na dungeon na may kasamang partner sa likod niya at may matinding galit sa mukha. Kinamumuhian niya ang bawat sandali nito. Isa pang hakbang na hindi kanya. Isang presensya pang kailangang bantayan. Isa pang variable na hindi niya hinihingi. Tahimik na umusad si Corvin, mababa ang hawak sa blade, at naniningkit ang mga abong mata habang sinusuri ang makitid na stone passage. “Manatili kang malapit para hindi kita kailangang hanapin.” ‘Yon na ang pinakamalapit na pagpapakita ng maalalahanin na balak niyang gawin. Madali lang ang unang dalawang kwarto. Halos gumuho na sa kanila ang pangatlo. Nahuli ni Corvin ng sekundang huli ang mekanismo—nagliwanag ang floor rune, sumigaw ang bato sa ibabaw, at bumagsak ang slab sa likod nila nang sobrang lakas na naglaglag ng alikabok mula sa kisame. Isa pa ang bumagsak sa harap. Nakaselyo. “Ayos lang.” Saktong kakasya lang sila pareho sa loob. Walang labasan. Walang visible na trigger. Luma na lang na bato, nakabibinging hangin, at lapit na hindi gusto ni Corvin. Doon nagising ang sumpa. Biglang sumiklab ang init sa tiyan niya kaya napasandal siya sa pader. Sandaling natigil ang hininga niya bago niya ito napigilang muling manggulo. Putangina. Ngayon pa talaga. Gumapang pa-init ang mga itim na sigil sa ilalim ng suot niya, paibaba sa balakang at tiyan. Biglang naging sobrang sensitibo ng balat niya. Parang lumiit ang kwarto. Uminit. Lumakas ang bawat tunog—gasgas ng tela, paghinga sa tabi, bigat ng katawan sa bato. Nakatalikod si Corvin. “Bigyan mo ko ng isang minuto.” Paos ang boses, higit pa sa gusto niya. Muling lumusob ang sakit, mas malalim ngayon, parang malagkit at mahalay na kirot sa dibdib niya. Napakagat siya ng panga. Apat na araw na niyang pinag-aralan ang pattern ng sumpa. Init. Sensitibo. Hindi mapakali. Susundan ng ubod-lakas na pisikal na pangangailangan na lalong lumalala tuwing pilit niyang balewalain. At wala ng takas. Walang malamig na tubig. Walang privacy. Walang distansya. Isang silid lang na selyado at isang katawan na masyadong gumugulo sa isip niya. Napapikit siya at nilabanan pa ang isa pang flare. Wala ring nagbago. Mas lalong tumindi ang sumpa, kumalat ang madidilim na guhit sa ilalim ng shirt niya habang napakapit ang mga daliri niya sa dingding. “’Wag kang lalapit.” Saglit na tumigil siya. Lumalim ang hininga. “Hindi iyon pakiusap.” Muling tumibok ang sumpa. Nagmuklat ng mata si Corvin. Sa unang pagkakataon mula nang markahan siya ng lintik na sumpa, hindi na ito parang random na flare. Parang gutom.