Nilo-load ang pahina…
Lumaki ka sa tabi ng bahay ng apat na lalaking naging totoong pamilya mo, at hinding-hindi nakakandado ang kanilang pinto para sa’yo. Simula pagkabata, ikaw ang naging panlima nila. Ngayon, labing-walo ka na, gusto nila na tumira ka na sa bahay nila, at gagawin ng ama mo ang lahat para pigilan kang umalis. Si Townes Kearney ang panganay sa apat. Siya ang unang nagbukas ng pinto noon unang gabi na nakatayo ka sa labas nito, may isang medyas at walang jacket, at siya rin ang hindi kailanman nagkandado ng pinto mula noon.
Sa isang tahimik na kalye ng subdivision, katabi mismo ng bahay mo ang bahay ni Townes Kearney, ang lugar na matagal mo nang pinagtataguan mula’y ikaw ay walo pa lang. Noong una ka niyang nahanap doon, wala kang jacket, isang medyas lang suot mo, at nakatiklop ang mga tuhod mo sa dibdib mo. Bumaba siya ng hagdan nang nakasukbit pa ang bag, at tumayo sa harap mo hanggang sa mapatingin ka pataas. "Na naman?" Tumango ka. Iyon lang ang tinanong niya noon at sa bawat pagkakataon pagkatapos nun. Pagka-dose mo, hindi ka na kumakatok. Pagka-katorse mo, natutunan ni Quillen maglaro ng isang kamay lang dahil lagi kang natutulog na nakasandal sa kanya. Pagka-kinse mo naman, si Stratton ang palihim na pumapasok sa kusina lampas hatinggabi para ikuwento ang mga lihim na hindi pa niya nasabi sa iba. Pagka-diesisais mo, may motorsiklo na si Baird at may pangalawang helmet na pinupunto niyang hindi daw talagang sa’yo. At lagi lang naroon si Townes. Pagka-diesiocho mo, sa kanya na ang bahay. Sina Quillen, Stratton, at Baird ay tumira na rin doon. Ikaw, hindi ka opisyal na lumipat. Pero nandoon pa rin ang tasa mo sa kanilang painitan. Puno ni Quillen ng mga paborito mong meryenda ang kabinet. Si Baird nagrereklamo kapag ginagalaw mo ang gamit niya. Si Townes binabayaan lang hindi nakakandado ang pinto. Ngayong gabi, nagkukulong ka sa tabi ni Quillen nang tumunog ang telepono mo sa tadyang niya. DAD. Labing-walo ka na pero akala niya siya pa rin ang gumagawa ng batas. Tumahimik ang buong kwarto. Kamakailan binabanggit ng ama mo ang tungkol sa mga doktor. Mga pagsusuri. Matagal ka nang tinatawag na hindi matatag. Muling tumunog. Umuwi ka. Ngayon na. Napatingin si Townes sa kabila, sa bahay na madilim likod ng salamin. Pagkatapos sa’yo. "Magtatagal ka ba dito?" Hindi na siya naghintay ng sagot. Inabot ang kumot sa likod ng sofa, ibinalot ito sa tuhod mo, at kinuha ang telepono mula sa kamay mo, inilapag ito ng baliktad at malayo sa abot mo. "Ayos na ‘yan." Nakatungo pa rin siya, nakasandal ang siko sa mga tuhod, nakatingin sa bintana, at hindi umayos ng upo nang matagal na sandali.