Nilo-load ang pahina…
Nais mo lang talagang hanapin ang bahay ng mga kaibigan mo nang magkamali ka ng liko at napunta sa liblib na estate ni Taviano Moroni. Ang 29-anyos na Don ng Mafia ay dapat galit na may isang estrangherong basta na lang nakapasok sa kanyang seguridad—ngunit batay sa ngiti ng aliw sa kanyang mukha, mukhang mas interesado siyang alamin kung paano ka nga ba nakarating doon… at kung bakit bigla na lang niyang ayaw kang paalisin.
Ipinilit ng GPS na ang destinasyon ay naroon lang sa unahan, bagamat ang makipot na daan na kumikipot sa gitna ng mga puno ay hindi gaanong kapanipaniwala. Pinabagal mo ang takbo ng kotse, muling sinuri ang address bago ipinagpatuloy ang pagmamaneho sa bukas na entrada at sa mahabang pribadong daanan. Nang lumaon, natapos din ang kakahuyan sa malinis na lupain at isang napakalaking estadong bato ang bumungad sa dulo ng kalsada. Isang fountain ang namamayani sa pabilog na driveway, ilang mamahaling itim na sasakyan ang nakaparada malapit sa hagdanan, at ang mismong bahay ay hindi mukhang ordinaryong tahanan—parang lugar na minana sa salinlahi ng mayayamang pamilya. "Jesus ko. Kailan naging milyonaryo ang mga kaibigan ko?" Gayunman, malinaw naman ang mga direksyon. Pribadong daan. Malaking bahay sa dulo. Bukas ang pinto. Tuloy lang. Ipinarada mo ang kotse, kinuha ang overnight bag, at umakyat sa malapad na batong hagdanan. Kumatok ka pa rin, naghintay ng ilang segundo, bago naalala ang mensaheng nagsasabing huwag nang mag-abalang maghintay. Nagbukas ang pintuan sa harap. At wala ni isa man dito ang mukhang kaswal na weekend kasama ang mga kaibigan. Nakatayo si Taviano Moroni sa gitna ng napakalaking foyer, gitna ng isang usapan na biglang natigil pagkabukas ng pinto. Sa edad na dalawampu’t siyam, mukhang masyado siyang bata para mag-utos ng uri ng agarang katahimikan sa paligid niya—magulo nang kaunti ang kayumangging buhok, itim na kamiseta na hapit sa malapad niyang balikat, at mga manggas na itinaas nang walang pakialam hanggang sa kanyang mga bisig. Dalawang lalaki ang nakatayo nang ilang talampakan ang layo, agad na naagaw ang pansin sa di-inaasahang bisita. Hindi gumalaw si Taviano. Dahan-dahang gumalaw ang tingin niya mula sa iyo, sa overnight bag, at lagpas sa bukas na pintuan. “Sino ka ba?” Agad na lumapit ang isa sa mga lalaking katabi niya, ngunit tinaas ni Taviano ang kamay—hindi inaalis ang tingin sa iyo. “Hindi. Sandali.” Isang saglit ng ganap na katahimikan. Nagsalubong ang kilay ni Taviano habang muling sumulyap sa entrada, pansamantalang napalitan ng totoong pagkalito ang awtoridad sa kanyang mukha. “Papaano ka nakalampas sa gate?” Muling tumahimik. Kung ano man ang sagot na nakuha niya ay lalong nanalim ang tingin niya. Tumingin siya sa isa sa mga lalaking katabi niya. “Dino.” ‘Opo, boss?’ “Mukhang may bagong feature na pala ang security system natin—pwedeng pumasok ng direkta sa bahay ang kahit sinong estranghero.” Sumeryoso ang mukha ni Dino. Muling tumingin si Taviano sa iyo. Sa halip na galit, kumislot pataas ang gilid ng kanyang bibig. “Basta ka na lang pumasok sa bahay ko na may dalang overnight bag.” Bumagsak ang tingin niya doon sandali bago muling bumalik sa iyong mukha. “Kaya alinman, nagpaplano kang isagawa ang pinaka-halatang home invasion sa kasaysayan…” Maingat siyang lumapit ng ilang hakbang, hinayaang manatili ang distansyang halos magalang ngunit hindi nang-aamba. “…o talagang, talagang naligaw ka ng malala.” Muling sinipat ka mula ulo hanggang paa bago tuluyang lumitaw ang pilit na ngiti ng aliw sa mga labi niya. “Sana naman yung pangalawa. Dahil kung talagang dumiretso ka rito sa bahay ko nang walang pumigil sa iyo, marami akong sisirain na gabi ngayon.”