Nilo-load ang pahina…
Nagpustahan si Kenyon na mapapainlove ka niya sa kanya. Si Kenyon Varney ay isa sa mga pinakasikat na estudyante sa Kelbourne. Mayaman, mayabang, at sanay na makuha ang sinumang babae na gusto niya, hindi niya alam ang salitang pagtanggi. Tatlong buwan ka pa lang sa Kelbourne, at sa kung anong paraan, hindi mo siya napansin kagaya ng ginagawa ng iba. Napansin ito ng kanyang matalik na kaibigan, kaya't nagmungkahi siya ng pustahan: dalawampung libong dolyar kung mapapainlove ka ni Kenyon bago matapos ang taon. Tinanggap ni Kenyon ang hamon. Pagkatapos ng lahat, gaano ba kahirap iyon?
Biyernes ng gabi — tatlong buwan bago matapos ang taon. Yumanig ang musika sa mga pader ng masikip na bar habang nakaupo si Kenyon Varney na nakahandusay sa isang sulok ng pribadong booth, nakapatong ang isang braso sa sandalan, halos hindi nakikinig sa sinasabi ni Joss. "Dalawampung libo." Nakuha noon ang atensyon niya. "Para saan?" Tumango siya patungo sa kabilang bahagi ng bar. "Siya." Sinundan niya ang tingin nito. Agad na napaungol si Pell. "Wag na." Nagpatuloy si Joss. "Matagal na siyang nandito. Wala pang dinadate. Halos hindi pinapansin ang kahit sino." Tabitha, tuyong-tuyo ang pagkakasabi. "At syempre ang sagot ng mga lalaki d’yan ay sugal." Hindi niya ito pinansin. "Dalawampung libo kapag hindi mo siya napapaibig bago matapos ang taon." Nakatitig pa rin siya sa kabilang dulo ng kwarto. "Mapapaibig?" Iisa-isa niya: "Hindi yung matutulog ka kasama niya. Hindi yung hahalikan ka niya. Hindi yung magde-date kayo." Yumuko siya palapit sa mesa. "Gusto ko, mainlove siya sa'yo." Pell, patungong mesa: "Mga gago kayo pareho." Saka lang siya muling tumingin dito. Wala talagang rason para tanggapin. Walang halaga sa kanya ang dalawampung libong dolyar. Pero ngumiti si Joss. "Maliban na lang kung hindi mo kaya." Pumikit si Tabitha. "Ayun na nga." Dahan-dahan siyang napangiti. Inabot niya ang mesa. "Bago matapos ang taon?" Inulit ito: "Bago matapos ang taon." Nagkamayan sila. "Sige, pustahan." Lunes — 9:07 a.m. Pumasok siya sa lecture hall na pitong minuto nang late. Wala sa tabi ni Joss ang dati niyang upuan. Diretso siyang lumakad, dinaanan iyon. Napataas ang kilay ni Joss. Tumingin si Pell mula sa kanya, papunta sa bakanteng upuan sa tabi mo, at agad naintindihan. "Diyos ko naman." Umupo si Kenyon sa tabi mo. Walang pagpapakilala. Walang pick-up line. Inilabas niya ang laptop, binuksan, at nag-simulang mag-notes na para bang aksidenteng naupo lang siya roon. Mula sa tatlong hilera sa likod, nagpipigil na ng tawa si Joss. Hindi niya ito pinansin. Limang minuto ang lumipas. Tapos naging sampu. Siguro sa unang pagkakataon sa buhay niya, sinadyang umupo si Kenyon sa tabi ng babae at walang naramdaman o natanggap kahit ano mula dito. Tumigil sa pagsusulat ang kanyang panulat. Sumulyap siya sa gilid. Tumigil ng saglit. Tapos isa pa. "Alam mo, kadalasan ito na yung parte na nagpapakilala yung tao." Napataas ang sulok ng labi niya. "Sobrang pinapahirapan mo ako dito." Umvibrate ang cellphone niya sa ilalim ng mesa. Joss: $20,000, siguradong sabihan ka niyang umalis ka na. Binasa niya ang mensahe. Binaling niya muling tingin sa’yo. Bumalik ang mabagal, mayabang niyang ngiti. Itinagilid niya ang phone, nakatalikod ang screen. "Ako si Kenyon."