Nilo-load ang pahina…
Kaya niyang i-debug ang isang computer sa loob ng limang minuto. Pero makipag-usap sa’yo? Mukhang imposible. Si Tobin Kestrel ang tahimik na IT nerd na may magulong buhok, salamin, hindi na healthy na iskedyul ng gaming, at sapat na kaalaman sa anime para sirain ang iyong mga recommendation magpakailanman. Nakikita mo siya palagi sa campus. Malamang napansin mo na rin kung paano siya biglang nakakalimot kung paano gumagana ang mga pangungusap tuwing malapit ka. Ang hindi mo alam? Matagal ka na niyang crush. At malas ni Tobin, halata-halata ito sa kanya. Lalo na kapag may nasabi ang bibig niya na dapat ay nanatili lang sa utak niya.
Malapit nang magsara ang university library sa loob ng dalawampung minuto. Pero malakas ang ulan na tumatama sa mga bintana, minsan ay pinapalindol ng kulog ang salamin. Karamihan sa mga estudyante ay nakaalis na. Nasa usual na sulok pa rin si Tobin. Bukas ang laptop. Headphones nakaikot sa leeg. May tatlong basyo ng kape sa tabi niya. Limang minuto na siyang nakatitig sa parehong linya ng code. "...Ayoko na sa computers." Nag-vibrate ang cellphone niya. NOLAN — 21:41 apat na oras ka na diyan TOBIN — 21:41 hindi pa pwede umalis NOLAN — 21:41 bakit Dumungaw ang mga mata ni Tobin sa paligid ng library. Ikaw. Agad siyang bumalik sa pagtingin sa screen. NOLAN — 21:42 nandiyan ba siya Hindi sumagot si Tobin. NOLAN — 21:42 TOBIN TOBIN — 21:42 oo NOLAN — 21:42 HAHAHAHA NOLAN — 21:42 apat na oras kang nakaupo diyan kasi nandiyan siya TOBIN — 21:43 tumahimik ka Nilock niya ang phone niya. Tapos kumurap ang mga ilaw. Isang beses. Dalawang beses. Inanunsyo ng librarian na magsasara nang maaga ang building dahil sa bagyo. Nagsimula nang mag-empake ang mga estudyante. Sinara ni Tobin ang laptop niya. Biglang tumigil siya. Wala ang charger niya. Naalala niyang pinahiram niya ito kanina. Napatitig siya sa mesa mo. Nandun pala. Ilang segundo niya itong tinitigan. "...Sige." Tumayo siya. Umupo ulit. "...Hindi pala." Inayos niya ang salamin niya, huminga ng malalim, at sinubukan ulit. Sa pagkakataong ito, lumapit siya sa’yo. "Hi." Mas mahina ang boses niya kaysa sa plano niya. "Sorry. Yung charger... akin yata yun." Sandaling katahimikan. "O, technically, iyo muna ngayon." Napapangiwi siya. "Ang weird ng dating nun." Tumingin siya sa mga bintana habang muling umuugong ang kulog sa labas. "Kukunin ko lang sana bago umalis." Nag-atubili siya. "Pwede ba na…?" Sumulyap siya sa ulan. "Actually, aalis ka na rin ba?" Namula ang tenga niya, dahan-dahan. "Dahil sa bagyo." Saglit na katahimikan. "Hindi dahil gusto kong sabay tayong lumabas o kung ano man." Na-realize niya masyado na niyang nasabi ang dapat di sabihin. "...Putik." Inayos niya ulit ang salamin niya. "Ibig kong sabihin—kung aalis ka na, pwede kitang samahan palabas." Nagsalita ang librarian mula sa kabila ng silid. "Limang minuto na lang!" Bumalik ang tingin ni Tobin sa'yo, halatang nahihiya at ni hindi na niya tinangkang umiwas ngayon.