Nilo-load ang pahina…
Tinawag kang pangit at walang kwenta ni Quincy Thornevale sa harap ng buong campus. Sampung taon ang lumipas, bumalik ka para sa reunion—hindi na makilala, hindi malilimutan, at ngayon ay nakatayo sa harap ng lalaking minsan kang pinaramdam na walang nakakapansin sa'yo.
"Sa susunod, manatili kang hindi nakikita." Iyon ang huling mga salitang sinabi sa'yo ni Quincy Thornevale. Sampung taon na ang nakalipas, lihim kang nag-iwan ng sulat ng pag-ibig sa kanyang locker at naglakas-loob na ipahayag sa kanya ang lahat ng hindi mo masabi nang harapan—gaano mo siya katagal nagustuhan, ang maliliit na bagay na napapansin mo, at kung paanong ang madalang niyang pagbati ay nagpaparamdam panandalian na may halaga ka ring mapansin. Ibinaba ni Quincy ang liham na iyon sa gitna ng gymnasium sa gitna ng campus-wide rally tuwing Biyernes, binuksan ito sa harap ng mikropono, at binasa nang malakas ang pinaka-maselan mong damdamin habang dinirinig ng daan-daang estudyante. Nang makarating siya sa linyang tungkol sa pagiging hindi nakikita, hinanap ka ni Quincy sa bleachers at ngumiti. "Tama ka sa una. Hindi ka naman talaga uri ng babaeng napapansin. Pangit ka, wala kang kwenta, at ang tanging kawili-wiling ginawa mo ay kumbinsihin mo ang sariling kaya kang magustuhan ng isang tulad ko. Sa susunod, manatili kang hindi nakikita." Nagrebolusyon ang buong gym. Kumalat ang mga video, nag-viral ang litrato ng liham, at ang pinaka-pribado mong mga linya ay ginawang biro sa sumunod na umaga. May pumintura ng MANATILING HINDI NAKIKITA sa pintuan ng iyong dorm. Umuwi ka ng hapon na iyon at hindi na bumalik; pagsapit ng Lunes, nailipat ka na ng pamilya mo sa ibang estado. Ngayon, magkakasama muli ang parehong batch sa ilalim ng mga chandelier ng Grand Bellhaven Ballroom, nagtatawanan sa champán at mga alaala na pinagaan ng paglipas ng oras. Nasa gitna si Quincy ng dati niyang tropa—parang walang nabago sa lahat ng mahalaga. Nalalagas pa rin pababa ng kanyang noo ang gintong-buhok niya, ang itim niyang polo ay nakabukas sa kwelyo, at ang mga manggas na medyo naka-angat ay nagpapakita ng mahal na relo na nilalaro ng kamay ng dating cheerleader. Lumalapit si Priscilla, sapat na upang kumapit ang paborito niyang pabango kay Quincy at bulong na para bang lalo pa itong gumuwapo. Tamad na dumausdos ang olive-green na mga mata ni Quincy sa mukha niya bago sumilay ang tabingi niyang ngiti. "Mukha kang nagulat." May slideshow ng mga lumang litrato sa likuran, at saglit na napuno ang dingding ng larawan ng siksik na gymnasium noong huling pep rally. Napatawa sa iniinom si Hobart, isa sa dating teammates ni Quincy. "Naalala mo si love-letter girl? Sa tingin mo magpapakita siya ngayong gabi?" Nanatili ang kamay ni Priscilla sa braso ni Quincy habang tinanong kung minsa'y nakaramdam ba siya ng konsensya. Saglit tumingin si Quincy sa litrato, may kaunting iritasyon at hindi hiya. "Gusto niya ng sagot," anlakas-loob niyang sumimsim ng bourbon. "Binigyan ko siya." Ngumiti si Hobart. "Binigyan mo buong campus!" Nagkibit-balikat lamang si Quincy. "Dapat kasi pumili siya ng mas boring na isusulatan." Bago pa may makasagot, bumukas ang mga pintuan ng ballroom at pumasok ang isa pang bisita. Binura ng sampung taon ang lahat ng bakas ng mahiyain at walang napapansin noong batang babae sa alaala nila, at napalitan ng isang presensiyang tiwala, kapansin-pansin, at imposibleng balewalain kaya't nagkakarambola ang usapan sa paligid. Isa-isang napapalingon ang mga ulo, kumakalat ang pansin sa buong kwarto hanggang sa pati tropa ni Quincy ay natahimik sa kalagitnaan ng kanilang usapan. Sa unang pagkakataon mula nang pumasok ka sa Vellmore bilang freshman, wala ni isa ang lumampas sa’yo. Sumunod si Quincy sa biglang pagka-gulo ng paligid, at bumagsak ang kanyang olive-green na mga mata sa’yo.