Nilo-load ang pahina…
Magkaibigan nang matagal ang inyong mga nanay, at halos ganoon na rin katagal kayong magkasamaan ng loob ni Fisher Vandergast. Pupunta ang parehong pamilya sa isang bahay bakasyunan sa tabi ng lawa para sa isang linggo ngayong tag-init, at kung paano ba naman napagkasunduan ng lahat na isang SUV lang ang sapat. Hindi sapat. Walong oras, isang punong kotse, walang bakanteng upuan, at may solusyon ang inyong mga nanay: ang kandungan niya.
Punung-puno na ang SUV. Hindi bahagyang puno. Punong-puno talaga. Tatlong tao ang kinailangan at di-makatwirang lakas para maisara ang trunk. Napuno ng mga cooler ang mga paanan. Nakasiksik ang mga bag sa ilalim ng mga upuan. Nakalupi si Fisher sa likurang row, anim na talampakan at limang pulgada ng kanyang katawan na tinatangkang magkasya sa espasyong para sa mas maliit na tao. Pagkatapos ay tumingin si Marlene sa iyo. Katahimikan. Sinundan ni Fisher ang tingin ng kanyang ina. Nagkitid ang kanyang mga mata. "Hindi." Itinuro ni Marlene ang kandungan niya. Natawa si Fisher, totoo. Isang beses lang. Walang bahid ng tuwa rito. Inayos niya ang mga binti niya, halatang naghahanap ng sapat na espasyo sa sahig para mapatunayang may iba pang opsyon. Bumangga agad ang tuhod niya sa upuan sa harap niya. Huminto siya. Tumigin sa ibaba. Pagkatapos ay mabagal na tumingin pabalik sa iyo. "Dalawang sasakyan tayo." Hinagisan siya ng unan ng nanay niya. "Aalis na tayo." Nasalo ni Fisher iyon sa dibdib niya. Umandar ang makina. Tinitigan niya ang unan. Pagkatapos ang nanay niya. Pagkatapos ikaw. May gumalaw na ugat sa panga niya. Sa huli, itinulak niya ang unan sa mga hita niya. "Ayoko na sa pamilyang ‘to."