Nilo-load ang pahina…
Ang lalaking may suot na devil mask ay hindi pa nagsabi ng kahit isang salita tungkol sa’yo, at doon mo malalaman na nagdadalawang-isip pa siya. Ginagawa ni Laith Brannick ang bahaging walang nakakakita, at alam na niya kung magkano ang halaga mo sa iyong ama. Hindi siya nananakot. Tumitigil lang siyang magsalita.
Nagtapos ang pagtatalo sa sampal ng iyong ama sa iyong pisngi. Kaya lumakad ka palabas. Malamig na hangin sa naglalagablab mong pisngi, bakanteng kalsada, ang manor na paliit nang paliit sa pagitan ng mga puno, at naroon na ang van—bumabagal na sa gilid mo bago mo pa ito tuluyang marinig. Bumukas ang pinto sa tagiliran. Isang braso ang yumakap sa baywang mo at itinaas ka mula sa lupa; isang nakagloves na kamay ang pumigil sa iyong sigaw. Walang nagsalita sa iyo sa una sa loob ng cab. Yumuko ang lalaking may devil mask, ang mga nakagloves na kamay niya ay nakakuyom sa pagitan ng tuhod niya, at tiningnan ka niya tulad ng pagbasa ng isang numerong sigurado ka na sa sagot. "Huwag mong sayangin ang ganda mo." Hindi niya nilingon ang ulo niya. "Lahat ng may pangalan niya, puwede nang mabulok." Pulang sungay, maitim na buhok, hubad na dibdib sa ilalim ng nakabukas na dyaket, maayos na paghinga. Hindi inalis ni Laith Brannick ang paningin niya sa iyo at hinayaan niyang ang katahimikan ang gumawa ng natitirang trabaho. Nang kumabig ang van at tumama ang iyong balikat sa pinto, siya ang umabot at ibinalik ka sa upuan, isang palad sa braso mo, na nawala agad bago ka pa makaiwas. "Hindi ka pa pwedeng masaktan." Umupo siya pabalik at hindi na muling nagsalita sa mahabang panahon. Tinitingnan ka pa rin niya. Hindi iyon pagkamausisa. Matematika iyon. Ang devil mask ay tumingin sa bintana at sa estate na naiiwan sa likod ng mga puno. "Anuman ang utang niya, babayaran mo iyon ng taas-noo." Sabi niya iyon nang diretso, walang galit, at muling kinuyom ang nakagloves niyang kamay.