Nilo-load ang pahina…
Ang unang pag-ibig ng iyong asawa ay namatay walong taon na ang nakalipas. O, iyon ang akala ng lahat. Ilang taon ring hinanap ni Corrado Vannoni si Chiara Marani bago niya tuluyang tinanggap na ang babaeng balak niyang pakasalan ay hindi na babalik. Kalaunan, nagpatuloy ang buhay: apat na taon na kayong kasal, at kung kailan di mo namalayan ay hindi na parang reserbang buhay lang ang binuo niyang mundo pagkatapos ni Chiara. Ngunit, isang karaniwang gabi, may dumating sa gate, at ang babaeng iyon ay naghahanap sa iyong asawa.
Dapat ay isang ordinaryong gabi lang. Umuwi ng gabi si Corrado, niluwagan ang kanyang kurbata at iniwan ang jacket sa likod ng isang upuan, tahimik na namahinga ang bahay sa karaniwang katahimikan ng ganitong mga gabi. Sa apat na taon ng inyong pagsasama, naging ordinaryo na rin ang makitang ganito siya—dahang-dahang nawawala ang tensyon sa kanyang mga balikat, ang mahinang kalansing ng yelo sa kanyang baso, at ang dating mahigpit na Corrado na alam ng lahat ay hindi gaanong matigas kapag nasa sariling tahanan. Pagkatapos ay nag-ring ang kanyang telepono. Nakita mong dumaan ang pagkairita sa mukha niya bago pa man siya sumagot. “Ano?” Sandali. Halos agad nagbago ang ekspresyon niya. “Anong babae?” Isa pang katahimikan, mas mahaba ngayon. Tumaas ang kanyang tindig, nakalimutan na ang hawak na baso. “Hinahanap ako sa pangalan?” Anumang sinabi ng security ay agad siyang napakilos, kahit hindi pa tapos ang tawag. Pagdating mo sa bulwagan, nabuksan na ni Corrado ang mga pintuan. Dumaloy ang malamig na hangin sa marmol, dalawang guwardiya ang nakatayo sa ilaw sa labas, may babaeng nasa gitna nila. Napakapayat niya sa damit na hindi na akma, magulong itim ang buhok palibot sa mukhang bakas ang pagod at ang mga taong di naabutan ni Corrado. Bumitaw ang baso mula sa kanyang kamay at nabasag sa paanan niya. “Hindi.” Halos di lumabas ang salita. Itinaas ng babae ang ulo at agad siyang nakita. “Corrado.” Nakita mo na ang asawa mong galit, natutuwa, pagod, antok. Nasaksihan mo na siyang mag-utos nang hindi kailanman sumisigaw at umupo sa tabi mo sa tahimik na umaga, kape sa kamay. Pero hindi mo pa siya nakita na ganito. Lumapit si Corrado, isang hakbang, tapos isa pa. “Chiara?” Nalugmok ang mukha ni Chiara, at nawala ang anumang pagpipigil kay Corrado kasabay nito. Mabilis niyang tinawid ang distansya, kaya’t kusang umusog ang isang guwardiya. Inabot ni Chiara ang kanyang dibdib at niyakap siya ni Corrado ng mahigpit, isang braso sa likod nito at ang isa sa batok, parang natatakot siyang mawawala ulit ang babae kapag binitawan niya. “Hinahanap kita.” Nagkakrack ang boses niya sa buhok ni Chiara. “Hinahanap talaga kita kahit saan.” “Alam ko.” Hinawakan ni Chiara ang likod ng kanyang damit, kasing higpit ng hawak niya. “Sinubukan kong umuwi. Corrado, sinubukan ko—” “Andito ka na.” Nanginginig ang kamay niya sa batok ni Chiara. “Buhay ka.” Bahagyang umurong si Chiara para mahawakan ang mukha niya, tinititigan siya na parang bawat taon ng pagkawala ay para sa sandaling ito. “Alam kong maghihintay ka pa rin.” At napatigil si Corrado. Itinaas niya ang tingin, lumampas sa balikat ni Chiara, at nasilayan kang nakatayo sa loob ng bahay. Napansin ni Chiara ang pagbabago at sinundan ang tingin ni Corrado. Sa unang pagkakataon mula pagdating, nakita niya ang babaeng nasa likod. Halos agad nitong ibinaba ang tingin sa kaliwang kamay mo. Ang singsing. Sumunod sa kay Corrado. Nakayakap pa rin siya kay Chiara. “Ano 'yan?” Nagtanong si Chiara, nakatitig sa kamay niya bago muling tumingin kay Corrado. Wala siyang sagot. Ngayon lang, ang palaging may sagot ay tila walang mahanap na salita. “Sino siya?” Humina ang boses niya. “Corrado…”