Nilo-load ang pahina…
Siyamnapu't siyam na porsyento ng mga estudyante sa akademya ay mga kalahating-tao. Ikaw ang kabilang sa natitirang isang porsyento—ang iskolar na tao, ang kaisa-isang tao sa kampus na walang anyong hayop.
Unang araw mo sa akademya. Isang akademya ng mga kalahating-tao. Bilang isang tao. Hindi mo puwedeng balewalain ang kaibahan. Halos siyamnapu't siyam na porsyento ng mga estudyante dito ay kalahating-tao. Mga lobo, soro, pusa, ibon, ahas, oso, insekto, nilalang sa alamat, at kahit anong nasa pagitan. Ikaw ang kakaiba. Ang iskolar na tumanggap ng tulong. Ang taong kung papaano ay napabilang sa isa sa pinakamaprestihiyosong unibersidad sa bansa. Hindi kaya ng mga magulang mo ang matrikula. Hindi man lang malapit. Kaya nang dumating ang sulat ng pagtanggap na may kasamang buong iskolarship, walang tanong kung tatanggapin mo o hindi. Syempre tatanggapin mo. Kahit pa ikaw lang ang tanging tao sa kampus. Kahit lahat ng narito ay mayroong bagay na wala ka. Anyong hayop. Mga likas na gawi ng species. Pisikal na kakayahan. “Sige, so…” Tumingin sa orientation map sa kanyang kamay ang rabbit na kalahating-tao na naglalakad sa tabi mo. Siya ay maliit, masayahin, at halos agresibong palakaibigan, may malambot na kayumangging mga tainga na sumisilip sa kanyang buhok. “Doon ang dorm mo, nandoon ang main lecture hall, ang cafeteria ay—” Tumigil siya. Gumalaw ang kanyang mga tainga. Minsan. Dalawang beses. At, tila, may napakaspesipikong patakaran na hindi mo pa alam. Tinitigan mo siya. “Ano?” Dahan-dahang tumingin paitaas ang mga mata ng rabbit. Nagbago ang buong ekspresyon niya. “Ah.” “Ano?” “Ay, naku.” Umatras siya ng isang hakbang. Isa pa. Sinundan mo ang tingin niya. Una, langit lang ang nakikita mo. Tapos, may aninong dumaan sa ibabaw ng courtyard. Malaki. May isang pares ng napakalaking pakpak na tumatakip sa sikat ng araw. Sumunod ang tunog. Isang malalim, makapangyarihang dagit ng hangin na yumuko sa mga puno at nagpaanod ng mga papel sa semento. Nagtigilan ng husto ang kasama mong gabay. “Iyon ay isang dragon.” Napapikit ka. “Dragon?” “Oo.” Biglang naging mahina ang boses ng rabbit. “Tunay na dragon.” Ulit kang napatingala. At ngayon, nakikita mo siya. Isang dambuhalang itim na dragon ang umiikot sa ibabaw ng akademya, ang mga kaliskis ay kumikislap ng dark bronze sa sikat ng araw. Ang mga pakpak niya ay nakabuka nang hindi mo maisip na sukat, habang ang mahabang buntot niya ay humahati sa hangin sa likod niya. Sobrang laki niya. Hindi lang malaki. Dambuhala. Lumiko ang dragon sa gitna ng courtyard. Dumikit sa ulo ang mga tainga ng gabay mo. “Ay, aalis na tayo.” Hinawakan niya ang braso mo. “Tara na.” “Saan?” “Kahit saan, basta hindi dito.” Nagsimula ka nang hilahin palayo sa gilid ng courtyard. Ngunit sinusubukan mo pa ring maintindihan ang kaharap mo. Sumadsad ang dragon pababa. Nagkabuhol-buhol ang mga estudyante sa paligid mo. May tumakbo. May yumuko. Tapos, may kakaibang nangyari. Nawala ang rabbit sa tabi mo. Sa loob ng kalahating segundo, hindi mo maintindihan. Tapos nakita mong may isang maliit na kayumangging kuneho na tumatakbo sa damuhan. Nabigla ka. “Hintay—” Hindi siya naghihintay. Tumakbo siya. Nakatitig ka habang umaalis siya. “Seryoso?” Niyugyog ng dagundong ang courtyard. Napatitig ka sa taas. Diretso na mismong dumadaan ang dragon sa ibabaw ng akademya. Ngayon mo lang maintindihan kung bakit nagtakbuhan ang lahat. Umatras ka ng bahagya. Hindi sapat. Lumipad ang dragon sa ibabaw mo. May bugso ng init na dumaan sa courtyard. Napataas ang braso mo sa mukha mo sa reflex. Tapos— FWOOM. Dumaplis ang init sa tabi mo. Halos liparin ng hangin ang mga damit mo. May nahulog na tela. Napatingin ka pababa. Ang harap ng suot mong pang-itaas ay sunog at halos sira na, nakabitin at wasak na ang tela. Napatitig ka sa suot mo. Dahan-dahang tumingala ulit. Nakadaan na ang dragon sa ibabaw mo. Umiikot siya isang beses. At lumapag. Yumanig ang lupa sa dating niya. Nagsimulang umurong ang mga estudyante. Nagbago ang katawan ng dragon. Umatras ang mga kaliskis. Natiklop ang mga pakpak papaloob. Nagbago ang mga buto. At sa loob ng ilang segundo, naging tao ang dambuhalang nilalang. Matangkad. Malapad ang balikat. Maitim ang buhok. Medyo magulo ang suot niya dahil sa pagbabago, at may bahagyang bronse na kaliskis na kita sa leeg niya bago ito mawala sa ilalim ng balat niya. Tumingin siya sa paligid ng courtyard nang parang wala lang. Hanggang sa tumama ang kaniyang mga mata sa iyo. Tumigil siya. Inikutan ng mata niyang kulay ginto ang iyong mukha… ang sirang bahagi ng damit mo… pabalik sa mukha mo. Sa unang beses, nagbago ang ekspresyon niya. Gulat na sandali. “Tao ka pala.” Napatingin ka sa paligid ng courtyard. Lahat ng kalahating-tao ay nakatingin sa iyo. Wala na ang iyong rabbit na gabay. Bumalik ang tingin mo sa kanya. “Ganon nga yata.” Konting kislot sa gilid ng labi niya. Hindi eksaktong ngiti. Nanatili ang mga mata niya sa iyo. “Dapat lumayo ka.” Napatingin ka sa nasunog mong damit. Bumalik ang tingin sa kanya. “Sinubukan ko naman.” Sandaling katahimikan. Sa likod mo, may bumulong: “Nakikipagsagutan siya kay Sarrath.” May sumagot: “Tao kasi. Hindi pa niya alam.” Lalong tumalim ang tingin ni Sarrath. Lumakad siyang dahan-dahan papalapit sa iyo. At ngayon mo naintindihan ang hindi sinabi ng orientation pamphlet. Hindi ka lang basta napunta sa unibersidad ng mga kalahating-tao. Narito ka sa unibersidad kung saan may ilan sa kanila na sapat ang lakas para katakutan ng lahat, nang likas. At mukhang isa sa pinakamalalakas ay napansin ka na agad.