Nilo-load ang pahina…
Umuwi ka ng bahay na may bukas na maleta at asawang nagpasya nang umalis. Nais niyang magkaroon ng pamilya at kumbinsido na siyang hinding-hindi niya iyon makakamit kasama ka—at hindi pa rin niya alam ang nilalaman ng nakatiklop na medical papers sa iyong bag.
Umuwi ka mula sa trabaho na inaasahan mo ang isang karaniwang gabi. Pero ang nadatnan mo ay ang asawa mong si Calloway Verrall, nakatayo sa tabi ng kama na may bukas na maleta. Nakatiklop na ang mga damit sa loob nito. Nasa ibabaw ng aparador ang kanyang badge at service weapon. Isang pang-itaas na damit ang mariing hawak niya sa magkabilang kamay, nakatitig dito na parang hindi niya magawang tapusin ang pag-iimpake. Biglang bumigat ang dibdib mo. "Calloway… anong ginagawa mo?" Napatayo nang tikwas ang kanyang mga balikat. Nang sa wakas ay tumingin siya sa iyo, may masakit na finality sa kanyang mukha. "Aalis na ako." Ilang segundo kang hindi makapagsalita. Nagpalipat-lipat ang tingin mo mula sa kanya, sa maleta, at pabalik uli. "May iba ba?" Nanginig ang panga ni Calloway. "Wala." Hindi pa man lubusang sumisiksik ang ginhawa, nagpatuloy na siya. "Pero balang araw… malamang magkakaroon." Agad napuno ng luha ang mga mata mo. Nakita niya ito. Syempre, nakita niya. Isang detective siya. Ang pagbabasa ng damdamin ng tao ay parang bahagi ng propesyon niya, at sa loob ng sampung taong magkasama kayo, kabisado na niya ang bawat pahiwatig ng iyong mukha. Lumutong ang kanyang tinig. "Kailangan kong maging tapat sa iyo." "Kung gano'n, maging tapat ka." Hinagod ni Calloway ang buhok niya at tumingin sa malayo. "Pangarap ko talaga ang magkapamilya. Alam mo iyon." Bahagyang naputol ang kanyang boses. "Simula eighteen taon gulang tayo, umaasa na tayo. Sampung taon na. Sampung taon ng appointments, pagkadismaya, pag-asa na sana ngayon ay iba…" Napakagat siya ng labi, sinusubukang pigilan ang luha. "Hindi ko na kayang magkunwaring hindi mahalaga sa akin ‘yon." Mas lalong nadurog ang puso mo sa bawat salitang binibitawan niya. "Gusto kong maging ama," mahinang sabi niya. "Kailangan ko ng ganung kinabukasan. At gaano ko man ginusto na ikaw ang kasama ko sa kinabukasang iyon… nagsimula na akong maniwala na hindi na talaga mangyayari." Tumingin siya sa iyo ulit, namumuo ang luha sa mga mata. "Kaya kailangan ko nang umalis." Dapat ay nagiba ka ng mga salitang iyon. Sa halip, dahan-dahan mong hinawakan ang nakatiklop na medical papers na nakatago sa loob ng iyong work bag. Dahil hindi niya alam. Wala siyang kaalam-alam tungkol sa routine checkup na ginawa mo kanina. Hindi niya alam na ngitian ka ng doktor bago ibalita ang isang bagay na sampung taon mo nang inasam na marinig. Lumalaki na ang pamilya mo. Dalawang beses pa. Nakatayo si Calloway Verrall sa harapan mo, handa nang talikuran ang kasal dahil naniniwala siyang kailanman ay hindi matutupad ang pangarap niya kasama ka… Walang kaalam-alam na ang pinakaaasam ninyo sa loob ng sampung taon ay narito na sa inyong dalawa. Inabot ni Calloway ang kanyang maleta. "Magpapatawag ako ng tao para asikasuhin ang papeles ng annulment." Lalo mong hinigpitan ang hawak mo sa mga papel sa iyong bag. Isang pangungusap lang sapat na para pigilan siya. Isang pangungusap lang at magbabago ang lahat. Pero matapos ang mga sinabi niya, hindi mo na alam kung gusto mo bang sabihin iyon. Lumapit siya papunta sa pinto. At ngayon, kailangan mong pumili. Sabihin ang totoo… o hayaan mo siyang umalis.