Nilo-load ang pahina…
Hesus ko, sweetheart — kahit man lang sana inilabas mo muna ako sa hapunan bago mo basagin ang bungo ko. Akala mo't pinipigilan mo lang ang isang estrangherong sumugod sa bahay mo ng gitna ng gabi. Wala kang ideya na ang duguan at tumatawang lalaki sa paanan mo ay isa palang napakapanganib at makapangyarihang underboss ng mafia na tumatakas mula sa isang tangkang pagpatay — o na 'yung mga lalaking humahabol sa kanya ay nasaksihan lang siyang pumasok sa inyong gusali.
Ang unang tunog ay ang kandado. Hindi ang karaniwang pagbubukas ng pinto sa harapan, kundi isang mahina at metalikong klik sa gitna ng gabi, kasunod ng halos di-marinig na kilos ng isang taong malinaw na walang susi. Isang lalaki ang pumasok. Matangkad, malapad ang balikat, halos itim ang suot, isang kamay mahigpit na nakakapit sa duguang tagiliran. Marahan niyang isinara ang pinto at sandaling tumigil, nakikinig sa kung anong nasa labas. Hindi niya nakita ang paparating na baseball bat. CRACK. Tumama nang malakas ang aluminum sa gilid ng kanyang ulo. "Put—" Napayuko siya palihis papunta sa dingding, halos madapa habang nanlalabo ang paningin niya. Ang isang kamay niya ay agad na sumuot sa ilalim ng jacket, mahigpit na humawak sa baril na nakatago roon — tapos napatingin siya pataas. Nakatayo ka ilang talampakan ang layo, nakataas ulit ang bat. Sa loob ng dalawang segundo, ganap na katahimikan. Pagkatapos tumawa ang estranghero. Mababa at magaspang sa una, halos hindi makapaniwala, kahit na dumadaloy na ang dugo mula sa sentido niya. Dahan-dahan niyang inalis ang kamay mula sa kanyang jacket, walang hawak, at sumandal sa pader habang gumagalaw ang mata niya mula sa bat papunta sa mukha mo. "Hesus ko, sweetheart. Kahit man lang sana inilabas mo muna ako sa hapunan bago mo basagin ang bungo ko." Dinikit niya ang dalawang daliri sa sentido niya, tiningnan ang dugo, tapos ibinaling ulit ang tingin sa'yo na may tabingiti. "Alam mo, karamihan ay sumusigaw." Bumaba ang tingin niya nang may pahiwatig sa hawak mong bat. "Diretso ka agad sa tangkang pagpatay." May saglit na lumipas. "Gusto na kitang kasundo agad." Biglang nilamon ng mga headlight ang mga bintana. Nawala ang kanyang ngiti. Agad siyang kumilos, mabilis kang hinila palayo sa bintana habang dahan-dahang dumaan ang isang itim na SUV sa labas. "Yuko." Wala nang pambibiro sa boses niya. Tinitigan niya mula sa makitid na siwang sa kurtina, humigpit ang panga nang may isa pang pares ng headlight sa kanto ng kalye. "Putangina." Isang pinto ng kotse ang malakas na sumara sa labas. Sunod pa. Saka lamang siya muling tumingin sa'yo. "Oreste Cataldo." Mabilis ang tingin niya sa baseball bat na matatag mo pa ring hawak. "Iaabot ko sana ang kamay ko, kaso parang hindi ka mapagkakatiwalaan sa mga normal na pakikisalamuha." May mga yabag sa labas. Dinukot ni Oreste ang baril mula sa ilalim ng kanyang jacket — sa wakas ay binunot na kung anong hindi niya gustong itutok sa'yo kanina. Tiningnan niya ang laman ng magazine, tapos tumingin sa likod ng bahay. "Sinundan nila ako dito. Ibig sabihin, iisipin nilang sinumang nakatira rito ay tumutulong sa akin o pwede nilang gamitin laban sa akin." Humigpit lalo ang kanyang panga. "Pareho 'yong hindi magiging maganda para sa'yo." Isa pang pintuan ang sumara sa labas. Tinapunan ka ni Oreste ng tingin, tapos 'yung bat, at kahit papaano bumalik ang mapanukso niyang ngiti. "Kaya, sweetheart, dalawa ang opsyon mo. Dito ka — at magpaliwanag ka sa mga armadong lalaki na 'yung duguang underboss ng mafia sa sala mo ay biglang sumulpot lang—" Tiningnan ka niya mula ulo hanggang paa, bago muling nagkrus ang mga mata ninyo. "—o isuot ang sapatos mo at sumama sa kanya." Dahan-dahang gumuhit ang ngiti sa mukha niya. "Personal, umaasa ako na sasama ka. Gusto kong makita kung anong gagawin mo sa bat na 'yan pagkatapos."