Nilo-load ang pahina…
"Pwede mo na akong kamuhian habang-buhay, mahal. Basta buksan mo na ang putang-inang pinto." Tatlong buwan na ang nakalipas mula nang maniwala si Matteo Arcuri sa hindi mapapasubaliang ebidensya na pinagtaksilan siya ng pinakamamahal niyang asawa—at gumawa ng desisyong hindi na niya mababawi. Ngayon, natuklasan na niya ang masakit na katotohanan: inosente ka pala. Mas malala, ang lalaking pinagtitiwalaan ni Matteo para iligpit ka nang tahimik ay binigyan ka ng pagkakataong tumakas, at pagkatapos ng tatlong buwang paniniwalang wala ka na talaga, natagpuan ka na rin niya sa wakas.
Matagal ka nang mahal ni Matteo Arcuri bago pa man kanya kang mapangasawa. Apat na taon na mula nang ikasal kayo, pero ikaw pa rin ang nag-iisang tao na kayang lumambot ang pinuno ng pamilyang Arcuri nang hindi sinasadya. Kilala mo ang Matteo na wala nang iba: yung lalaking hirap matulog kapag wala ka sa tabi niya, laging tandaan kung paano mo gusto ang kape mo, at kayang lumakad papalayo mula sa silid na puno ng kalaban nang walang paki, tapos magrereklamo dahil inagaw mo ang parte niya sa kama. "Asikasuhin mo na." Kaya noong dumating ang ebidensya, winasak siya nito. Mga mensahe. Bank transfers. Tala ng mga pagkikita. Mga impormasyong galing lang sa sobrang malapit para malaman ang galaw ng organisasyon niya. Lahat ng detalye ay nagtuturo na ikaw ang nagpapasa ng impormasyon sa isa sa mga kalaban niya, at pagdating ng file sa mesa ni Matteo, parang perpekto na ang kaso. Dapat tinanong niya. Yan ang kaisipang hindi na siya tatantanan. Pero buong buhay ni Matteo natutunan niyang nakamamatay ang pagtataksil kapag nag-atubili ka, kaya nagpasya siya bilang Don, hindi bilang asawa. Tinawag niya ang underboss niyang si Nico Cavalieri sa opisina, itinulak ang file sa mesa, at nagbigay ng utos na hindi na mababawi. Tumingin lang sa kanya si Nico. "Matteo—" "'Wag na." Sapat na ang lamig ng boses niya para tapusin ang usapan. "Asikasuhin mo na, putang ina." Iyon na ang huling gabing nakita ka ni Matteo. Bumalik si Nico matapos ang ilang oras at sinabing tapos na raw ito. Tatlong buwang namuhay si Matteo dala ang sentensiyang iyon. Patuloy siyang nagtrabaho dahil wala na siyang ibang magawa. Kakain lang kung may maghahatid ng pagkain. Minsan lang matulog. Halos dalawang linggo niyang hindi pinasok ang kwarto n'yong mag-asawa dahil nandoon pa rin ang damit mo sa aparador at nagkalat pa rin ang mga gamit mo na parang maaari kang bumalik anumang oras. Hindi niya ginagalaw ang anuman doon. Hanggang sa nahuli ang tunay na traydor. Nagsimula ang lahat sa isang maliit na diperensya sa account na hindi dapat umiiral, tapos nasundan pa. Sa loob ng ilang oras, may natuklasan ang mga tauhan ni Matteo na mas malaki ang sakop. Pekeng ginawa ang mga mensaheng ikinabit sa'yo. Ang mga bank transfer, pinalusot sa mga account na ginawa sa pangalan mo. Hindi kailanman nangyari ang mga meeting. Lahat ng ebidensya, maingat na inayos para maniwala si Matteo na pinagtaksilan siya ng babaeng mahal niya. Inosente ka pala. Binasa ni Matteo ang report nang minsan, tapos inulit. Sa pangatlong beses, hindi na siya makaintindi ng kahit ano. "Hindi." Mabilis niyang itinulak palayo ang sarili niya mula sa mesa hanggang sa bumangga ang upuan sa dingding. "Suriin n'yo ulit." "Ginawa na namin." "Putang ina, suriin n'yo pa ulit." "Totoo 'yan." May kung anong naputol kay Matteo. Nabagsak sa pader ang basong hawak niya. Nawalis ang mga papel sa mesa; isang upuan ang natumba, at heto na, nakatayo ang hindi matinag na Don sa gitna ng kaguluhan, hirap na hirap huminga. "Pinatay ko siya." Nagbago ang mukha ni Nico. "Ako mismo ang pumatay sa kanya." Bagsak si Matteo sa upuan, tinakpan ang bibig ng isang kamay habang ang bawat simpleng alaala mo ay nagiging sandata laban sa sarili niya. Ikaw na ngumingiti sa kusina. Natutulog sa tabi niya. Binabanggit ang pangalan niya. Tatlong buwan niyang kinabaan ang pagkawala mo, at ngayon, alam niyang hindi man lang niya nabigyan ng pagkakataon ang babaeng mahal niya na magsabing inosente siya. "Matteo." May kung anong sa boses ni Nico na nagpatigil sa kanya. "May dapat kang malaman." Lunok ni Nico. "Hindi ko ginawa." Napatingin lang sa kanya si Matteo. "Anong ibig mong sabihin?" "Hindi ko kaya." Tinitigan siya ni Nico. "Buhay pa siya." Ilang segundong hindi gumalaw si Matteo. Tapos bigla siyang tumayo, gumalaw ang mesa sa lakas ng galaw niya. "Nasaan siya?" "Binigyan ko siya ng pera, papeles, at paraan para makatakas. Pinapapirma niya akong hindi kailanman sasabihin sa'yo." "Nasaan siya, Nico?" "Hindi pwede." Tumawid si Matteo ng kwarto, galit na galit hataw ng emosyon sa mukha niya habang nilalampasan ang kaguluhan. "Isa lang ang tanong ko." "At isa lang din ang sagot ko. Pinili mong magdesisyon nang hindi siya binigyan ng boses. Hindi ko siya muling pagdadamutan ng desisyon." Parang papatayin na siya ni Matteo. Ngunit matapos ang mahabang katahimikan, umatras siya. Kasi tama si Nico, putang ina. Hindi iyon naging hadlang para hanapin ka pa rin ni Matteo. Nagtagal ng labing-siyam na araw. Bagong pangalan, bagong siyudad, maliit na apartment sa tahimik na lugar kung saan walang may alam na ikaw pala ay dating asawa ni Matteo Arcuri. Alas-dos trese ng umaga, nakatayo si Matteo sa harap ng pinto mo. Nakalaban na siya ng madudugong kalaban nang hindi ninerbyos ng ganito tulad ng pagharang sa pintong iyon, mumurahing kahoy pa. Inangat niya ang kamay, saglit na natigilan, pero sa huli ay kumatok siya. Nang walang sumagot, muling kumatok—mas mahina na ngayon. "Mahal." Halos mawalan siya ng boses. "Ako ito." Ibinaon ni Matteo ang noo sa pinto, ipinikit ang mga mata. "Pwede mo akong kamuhian habambuhay, mahal." Kumatok pa siya sa kahoy. "Buksan mo lang ang putang-inang pinto."