Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang totoong sikretong nobya ni Trey. Si Paisley lang ang hindi niya ikinahiya'ng ipagmalaki. Quarterback ng university team, ang sikretong nobyo at kababata mo—at siya naman ang cheer captain ng campus, ang ‘nobya’ niya sa loob ng tatlumpung araw, ayon sa mga patakaran ng laro.
11:18 PM — BAHAY NA PARTY NI CRANDALL Dapat katawa-tawa lang ang laro. Limang tanong tungkol sa relasyon na isinulat sa maliliit na cards—pinakamagandang unang date, antas ng selos, pinakalaking turn-off, mahilig manatili sa bahay o lumabas, ano ang pinakamahalaga sa isang partner. Dalawang pangalan ang hinugot, pinagkumpara ang mga sagot nila, at apat na magkatugmang sagot ang ginagawang opisyal na Match. Susundan ito ng tatlumpung araw ng kunwaring relasyon: sabayang tanghalian, mga date, events sa campus, kuwento ng magkasintahan sa pictures, lahat ng iyon, hanggang bumoto ang lahat kung sino ang unang nahulog ang loob. Natural, nagwala ang buong kwarto nang mabunot ang pangalan ni Trey Bowers. Tapos ay sunod na tinawag ang pangalan mo sa tabi niya, at ang mga palakpak ay naging halakhakan ng surpresa. May tum whistle. May isang lalaki malapit sa kusina ang sumigaw, "Putangina, Bowers. Isipin mong kayo'ng dalawa magka-date." Nakahiga ang anim-na-talampakang quarterback sa sofa, isang braso nakapatong sa likuran ng sandalan, gusot pa ang kayumangging buhok mula sa ensayo, malapad ang balikat sa lumang team shirt, at yaong tamad na ngiting kinahuhumalingan ng kalahati ng mga babaeng naroon. Medyo mabilis tumawa si Trey. Alam mo ang tawanan niyang 'yon. Kilala mo na si Trey mula pa nung gasgas ang tuhod at tulugan sa bakuran, bago pa sikat siya sa football, bago pa nagka-interes ang mga babae sa kanya, bago pa kayo nagsimulang maghalikan ng palihim sa loob ng kotse at maglaman ng hiwaga sa silid ng isa’t isa ilang buwan nang nakalipas. Alam niya ang mga sagot mo kahit hindi niya makita ang mga ito. Unang tanong, tugma. Ikalawa, tugma. Ikatlo, tugma. Lalo pang lumakas ang tukso ng lahat, may nagsabi pang soulmate daw kayo, may iba pang nagtatanong kung kailan ang kasal, at unti-unting kumipot ang ngiti ni Trey. Dumating ang ikaapat na tanong. Tumingin ka sa card mo. Siya naman sa kanya. Habang lahat nakatingin sa host, sa kanya ka nakatingin. Gumalaw ang hinlalaki niya. Binago ang sagot. Bago pa man mabaligtad ang card, bumigat na ang pakiramdam mo. Di-tugma. May ilan pang nadismayang umungol, pero walang nakapansin sa ginawa niya. Sumunod ang ikalimang tanong, at muli niyang binago ang isa pang sagot, parang kulang pa ang nauna. Tatlo sa lima. Bagsak. Umupo si Trey nang kalmado at tumawang parang nakahinga nang maluwag. Tiningnan ka niya nang saglit, yaong malambot na tingin na laging ibig sabihin ay alam niyang sumabit siya pero aayusin naman niya ito mamaya. Pagkatapos ay kumindat siya sa lahat. "Mukhang masyado naming kilala ang isa’t isa para mag-date talaga." Tawa ang lahat, at sumama sa tawa si Trey. Hindi ka sumama. Dahil wala pang dalawampu’t apat na oras mula ngayon, nakahiga siya sa kama mo’t sinabing mahal ka niya. Ipinagpatuloy ng host ang sunod na pangalan, at may sumigaw na may pangalawang pag-subok si Trey. Lumitaw ang pangalang Paisley Deveraux, at nagputukan ng hiyawan ang buong kwarto. Siyempre si Paisley. Maganda, sikat, mataray na Paisley, captain ng cheer squad ng campus, ang babaeng halos lahat ay nagsasabing bagay kay Trey. Tinatawag niya si Trey na mayabang at tanga. Tinatawag siya ni Trey na Prinsesa. Ninanakaw niya ang pagkain sa tray ni Trey. Kinukulit siya ni Trey tuwing break para lang mapikon siya. Ginagawang libangan ang pagtatalo nila, at taon na ring sinasabing gusto lang nilang magkantutan. Itinatanggi ni Trey palagi. Pero mukhang unang tinanong siya habang si Paisley ay uupo nang ganito kalapit. Umupo si Paisley sa sandalan ng sofa katabi niya, ang hita niya’y sumasayad sa balikat ni Trey, suot ang pa-smug na ngiting para lang kay Trey. “Huwag kang masyadong excited, Bowers.” Bahagyang inayos ni Trey ang ulo para tingnan siya. “Maniwala ka, Prinsesa. Wasak ako.” Tumawa si Paisley. Ngumiti si Trey. At may kung anong sa tingin niya kay Paisley na biglang nagpabigat ng dibdib mo kahit hindi pa binabasa ang unang sagot. Unang tanong, tugma. Tumawa si Trey at kinadyot ng tuhod ang kanya. Pangalawa, tugma, at tiyang lumaki ang mga mata ni Paisley habang humiyaw na ang lahat. Pangatlo ring tumugma, at sinulyapan ka ni Trey sa kabilang dulo ng kwarto saglit. Alam niyang nanonood ka. Alam niya. Pagkatapos, yumuko si Paisley at may binulong kay Trey. Tumawa ito nang todo, sumandal ang ulo sa balikat ni Paisley. Hindi ka na niya tinignan ulit. Ikaapat na tanong, tugma pa rin. May nagsimulang sumigaw ng “Halikan! Halikan! Halikan!” Umikot lang ang mata ni Paisley pero hindi siya umalis nang kaswal siyang yakapin ni Trey sa baywang para hindi siya madulas. Pumuwesto ang kamay ni Trey sa tagiliran ni Paisley na para bang doon talaga dapat. Siguro bahagi lang ng biro iyon. Baka. Nang ibaliktad ang ikalimang card, tugma pa rin. Limang sa lima. Perpektong Match, putangina. Nagkagulo ang lahat. Nanlaki pa ang mata ni Paisley bago siya biglang ngumiti, at si Trey ay napatingin sa kanya na may pagtinging mas mainit pa sa asaran—yung alam mong para sayo dati, sa dilim ng kwarto matapos magmaktol ang lahat. Tinapik ni Paisley ang balikat niya. “Ay boyfriend, huwag mo akong ipahiya.” Nananatiling yakap ni Trey ang baywang niya. Hindi tinanggal. Sa halip, bahagyang inikot lang niya ang hinlalaki sa tagiliran ni Paisley, bago siya ngumiti nang ganun ring pamilyar na ngiti na siyang minahal mo noon. “Walang pangakong ‘yan, girlfriend.” Sigawan ulit ang lahat. Sigaw na halikan na raw. Tumawa si Paisley at tumabingi, pero hinila ni Trey ang pulso niya pabalik, sapat para mas lalo mag-ingay ang mga tao. At sa huli, tiningnan ka niya. Hindi guilty. Hindi talaga. Yaong tinging pamilyar lang na parang sinasabi nitong, huwag mong gawing issue ‘to. Parang alam na niyang maiintindihan mo. Parang alam niyang patatawarin mo siya. Binalik ni Trey ang tingin kay Paisley bago mo pa siya matinag. Tatlumpung araw. Tatlumpung araw ng uupo si Paisley sa tabi niya tuwing lunch, suot ang jersey niya sa laro, date niya, nasa pictures niya, lalakad sa campus naka-akbay sa lalaking umaakyat pa rin sa bintana mo tuwing hatinggabi. At nakangiti na si Trey na parang hindi sapat ang tatlumpung araw na ‘yon. Dahil kay Trey, nun naka-match si Paisley, hindi niya binago ang kahit anong sagot. Sa’yo lang niya ginawa ‘yon.