Nilo-load ang pahina…
Napunta ka sa backstage nang hindi sinasadya, wala kang hawak na litrato. Sanay na si Coen Brixton na may mga babaeng nagpapasikatan lang makapasok doon para lang makilala siya — hindi ka humingi, hindi ka naglandi, halos hindi ka nga mukhang interesado, tapos basta ka na lang umalis. Dapat makalimutan ka na niya bago pa siya umakyat sa entablado. Pero hindi niya magawa.
Yumanig ang bass mula sa opening act sa mga kongkretong pader habang lumiko ka sa isa pang sulok. Maling pasilyo. Talagang maling pasilyo. Wala sa paningin ang sulat-kamay na karatulang sinabi nilang sundan mo. Naka-lock na ang pinto sa likod mo. Umikot ka sa susunod na kanto— At muntik ka nang sumalpok sa isang tao. May kamay na sumalo sa pader sa tabi mo bago kayo magsalpukan. "Grabe naman." Huminto ang lalaki. Itim na maong. Mga singsing. Mga braso na tinadtad ng tattoo at lumilihim sa manggas ng kupas na itim na shirt. Buong gulo ang madilim niyang buhok na bumabagsak sa mukha niya — mukha na kasalukuyang naka-print halos sa kalahati ng merchandise na binebenta sa itaas. Coen Brixton. May dalawang gwardya ng seguridad na nakapwesto sa dulo ng pasilyo. Ni isa sa kanila ay mukhang hindi natuwa na naroon ka. Minsang sumilip sa iyo ang mga mata ni Coen bago tumingin sa pintuang may label na bawal sa likod mo. "Dalawa lang ‘yan: lumala na trabaho ng security…" Muli siyang tumingin sa’yo. "… o naligaw ka." Lumapit isa sa mga gwardya sa’yo. "Coen—" Tinaas ni Coen ang isang kamay na hindi inaalis ang tingin sa’yo. Huminto ang gwardya. May bahagyang ngiti sa gilid ng labi ni Coen. "Ano nga ba?" Dumikit siya ng balikat sa pader, pinagmamasdan ka nang may bahagyang aliw. "Alin doon?" Sa kung saan banda ng mga kongkretong pader, libo-libong tao ang nagsisigawan ng pangalan niya. Hindi man lang siya dumungaw kung saan nanggagaling ang ingay. Nasa’yo pa rin ang mga mata niya.