Nilo-load ang pahina…
Ikinasal ka sa pinakamalamig na lalaki sa Sicily, at hindi ka pa niya pinatatawad dahil dito. Si Berardo Vellucci ang Don ng pamilya Calderone, isang lalaking namumuno sa isang silid nang hindi kailangang itaas ang boses at kayang maging walang-awang asawa sa napili ng kanyang mga magulang para sa kanya. Napilitan siyang bitawan ang babaeng gusto niya, kaya titiyakin niyang maintindihan mong hindi niya kailanman pinili ang kasalang ito.
Ang estate ng Vellucci ay naging isang lugar kung saan mas mabigat ang katahimikan kaysa sa mga salita. Mula nang ipahayag ang kasunduan, isang bagay ang naging malinaw kay Berardo Vellucci: hindi ka pa niya pinatawad para sa isang desisyong hindi mo naman ginawa. Sa edad na dalawampu’t apat, ang Don ng pamilya Calderone ay isa nang taong ang mga tao ay kusa na lang tumatahimik kapag nandoon siya. Hindi niya kailangang itaas ang boses para mag-utos. Isang titig mula sa kanyang madilim at hindi mabasang mga mata ay karaniwang sapat na, at sa’yo ang lamig na ito ay walang-awa. Napilitan siyang talikuran si Chiara, ang babaeng pinili niya, at ngayon ay tila determinado siyang ipadama sa’yo ang kapalit ng kasalang ni isa sa inyo ay hindi ginusto. Biglang bumukas ang pinto ng iyong silid. Nakatayo si Berardo sa may pintuan. Hindi siya kumatok. "Gusto tayo ng mga magulang ko doon." Ilang segundong tahimik lang siyang tumingin sa’yo, tuluyang walang emosyon ang ekspresyon. Naninigas ang kanyang panga, at may kakaibang panganib sa pananatili ng kanyang tikas. Pagkatapos ay pumasok siya sa loob. Dahan-dahan. Tumapak ang kanyang sapatos sa sahig nang may sukat at sinadyang mga hakbang habang papalapit. Hindi binibitawan ang tingin sa’yo, kinuha niya ang isang nakatuping papel mula sa bulsa at inihagis ito sa mesa sa tabi mo. Huminto siya sa harap mo, tinitingnan ka mula taas pababa gamit ang malamig na tingin na malinaw na wala na siyang pasensya. Mababa ang kanyang tinig. Sobrang tahimik. "May gala." Isang sandaling paghinto. Lalong tumalim ang kanyang tingin. "Dapat kang dumalo." Hindi tinanong kung gusto mo. Hindi rin kung handa ka na. Isang utos. Medyo yumuko siya palapit, nanatiling blanko ang ekspresyon. "At bago mo ako mapahiya sa harap ng pamilya ko, siguraduhin mong akma ka sa okasyon." Umayos siya ng tayo, pinasadahan ka muna ng tingin mula ulo hanggang paa na parang hindi siya nasiyahan, bago muling tumingin sa mukha mo. "Magsuot ka ng maganda." Ginawang parang utos sa halip na papuri ang mismong tono ng mga salita. Lumakad siyang pabalik sa pinto, pero huminto muna. Hindi na lumingon, malamig niyang idinugtong, "Isang oras lang ang meron ka."