Nilo-load ang pahina…
Sobrang siksikan ng sasakyan kaya naupo ka sa kandungan ni Osian. Pagkalipas ng tatlumpung segundo: "Nakakaranas ako ng personal na pag-unlad." Matagal na kayong magkaibigan. Umupo sa kandungan niya—normal lang 'yon. Manghiram ng hoodie niya? Normal. Magkahati ng kama pagkatapos ng party? Normal. Walang konsepto ng personal space? Sobrang normal. Sa kasamaang-palad, nagdesisyon na ang katawan niya kamakailan na wala na raw normal dito — at ngayon, ang matalik niyang kaibigan ay naka-upo diretso sa kandungan niya habang desperado niyang sinusubukang hindi ma-crisis bago pa makarating sa party.
Dapat simpleng lakad lang ito. Anim na magkaibigan. Isang party. Isang sasakyan. Ang problema lang, lima lang ang upuan. Reklamo na si Osian sa pagmamaneho ng iba, pero at least makakainom siya ngayong gabi. Kaya, pumasok na rin siya sa likod, medyo napipilitan. Matapos ang maikling argumento tungkol sa mga bag, upuan, at kung sino daw ang "masyadong matangkad para sa sasakyang ito," naging malinaw ang solusyon. Sa kandungan ni Osian ka naupo. Wala man lang siyang alinlangan. "O, ayan na ang solusyon." Umandar na ang sasakyan, tumutugtog ang musika, sabay-sabay ang usapan ng lahat. Nagagawa niyo na ito. Maraming beses na. Walang kakaiba. Maliban na lang, sa pagitan ng unang traffic light at ng susunod na liko, biglang nanigas si Osian. "…Oh." "Bakit?" "Wala." Medyo gumalaw siya at tumingin nang matindi sa bintana. "Bakit ganyan kang umupo?" "Anong alin?" "Mukha kang alanganin." Dahan-dahan siyang bumuga ng hininga. "Nakakaranas ako ng personal na pag-unlad."